αϋπνιας μονολογοι

εγώ δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τον ύπνο. μάλιστα θυμάμαι να ταυτίζομαι απόλυτα με πολλούς διάσημους που στην ερώτηση ποίο είναι το πιο περίεργο μέρος που σε έχει πάρει ο ύπνος, απαντούν σε κλαμπ. με τίγκα μουσική. μπορεί να μην έχω πραγματικά κοιμηθεί ποτέ σε κλαμπ αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι δεν ήθελα να κάνω ρεζίλι την παρέα μου έχοντας ένα πτώμα στο τραπέζι, αλλά ειλικρινά έχουν υπάρξει πολλές φορές που θα έδινα τα πάντα για να μπορέσω να γύρω έτσι λίγο στην κονσόλα του dj ή στον ώμο της διπλανής μου για έναν γρήγορο υπνάκο.
αχ είπα πτώμα και θυμήθηκα την ταινία 200 τσιγάρα όπου μια μανιακή κοπέλα αποφασίζει να κάνει πρωτοχρονιάτικο πάρτι, από την απελπισία της που κάνεις καλεσμένος δεν είχε έρθει στην ώρα του, ήπιε την μισή κάβα μόνη της, έπεσε ξερή και τελικά έχασε το καλύτερο πάρτι της δεκαετίας, στο σπίτι της. επική ταινία.
η τηλεόραση των από πάνω είναι τόσο δυνατά που αν συγκεντρωθώ λίγο ελάχιστα μπορώ όχι μόνο να καταλάβω ακριβώς τι λένε, αλλά και ποιοι τα λένε. επίσης το πότισμα στον κήπο διαρκεί περίπου μισή ώρα, για να αρχίσει πάλι μια ώρα αργότερα.
αυτά και άλλα πολλά παρατηρεί κανείς όταν δέρνεται από αϋπνία. πολύ κακό πράγμα.
εγώ όπως ξεκίνησα να λέω, δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τον ύπνο. όπου και να με βάλεις και όποτε και να με βάλεις κοιμάμαι και κοιμάμαι και καλά. ξυπνάω πρησμένη και χορτασμένη και συνήθως βλέπω ωραία όνειρα.
αυτήν την εβδομάδα έχω ξεναγηθεί στον υπέροχο κόσμο του της αϋπνίας και πραγματικά ένα έχω να πω: get me the hell out of here.
το χειρότερο δεν είναι όμως τι κάνεις αφού το έχεις πάρει απόφαση ότι δεν θα ξανακοιμηθείς. το χειρότερο είναι όταν ξυπνάς και νομίζεις απλά ότι έχεις ξυπνήσει για να αλλάξεις πλευρό και να γυρίσεις πιπιλόντας το δάχτυλο από την άλλη για ακόμα πιο γλυκά όνειρα, εκεί εκεί σε ένα πολύύύ μικρό σημείο, σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου είναι που ίσως συνειδητοποιείς ότι χμ μπορεί και να μην ξανακοιμηθώ για σήμερα, και εκεί είναι που συμβαίνει το μοιραίο: κατακλύζεσαι από εκατομμύρια σκέψεις που κάνουν τον μορφέα να φεύγει τρέχοντας, αφήνοντας σε μόνο με αυτές, ενώ αυτός πάει να αγκαλιάσει στοργικά τους από πάνω. αν μπορούσε τουλάχιστον να χαμήλωνε και την ένταση της τηλεόρασης? και ας με ξεχάσει για σήμερα, δεν θα του κρατήσω κακία.
τελικά όλα καταλήγουν στο ότι δεν είμαι και πολύ στα καλά μου αυτή την περίοδο. δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο λόγο να το αποδώσω απλά δεν είμαι καλά.
φυσικά περνάω πολλές ώρες τη μέρα στο γραφείο σαν ένας τυπικό dr jekyll, αλλά τις υπόλοιπες ώρες που ονομάζονται επίσημα και "ζωή" είμαι ο mr hyde. αυτή η διπολική προσωπικότητα μπορεί να είχε και ενδιαφέρον εάν δεν ξέσπαγα σε ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα απλά είναι εκεί για να σε ακούσουν όπως και να' χει, που έχουν συνηθίσει έως και αγαπήσει την τρέλα που κουβαλάς και που θα τα ακούσουν ούτως ή άλλως όποτε σε αντιμετωπίζουν λίγο "πες τα να τελειώνουμε". εκεί είναι που αρχίζει ένας απελπιστικός μονόλογος πνιγμένος στα αναφιλητά και τις μύξες, που στην ουσία δεν λες και τίποτα ή έστω τίποτα καινούργιο απλά λες τον πόνο σου όπως τον αντιλαμβάνεσαι εσύ εκείνη την στιγμή ή στήνεις εκεί επί τόπου ένα πρόβλημα μες το κεφάλι σου το οποίο σου φαίνεται κιόλας γολγοθάς, ο άλλος αναρωτιέται τι αμαρτίες πληρώνει στην ζωή του και παράλληλα δεν καταλαβαίνει χριστό, και μετά ξεκινάει το άλλο τροπάρι που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων "σιγά μην καταλάβαινες", "πότε με έχεις καταλάβει εμένα", και μετά από πολύ μανούρα καταλήγει στο "μου έχεις φάει την ζωή". κλείνεις το τηλέφωνο στα μούτρα του πρώην πλέον συνομιλητή σου, τον οποίο καλείς ξανά δέκα λεπτά αργότερα, απολύτως κουλ και δεν τρέχει τίποτα, μασώντας εκεί ένα συγνώμη "αλλά είμαι λίγο φρικαρισμένη (για άγνωστους λόγους) αυτή την περίοδο" τα ρίχνεις όλα στην κρίση και την μιζέρια, και πας για καφέ άλλος άνθρωπος.
και μιας και είπα κρίση, τις τελευταίες μέρες νιώθω μια διάχυτη μιζέρια, μια κακοπέραση παντού και αυτό με έχει επηρεάσει πολύ.
καταρχήν τι είναι αυτό που λένε ότι θα επιστρέψουμε στην δραχμή? είμαστε σοβαροί? οικονομικά δεν είμαι σε θέση να το ερμηνεύσω, κατά πόσο αυτό θα μας κάνει καλό ή θα μας κάνει λιγότερο κακό. αλλά κοινωνικά είναι τόσο old school σαν να σου απαγορεύσουν ξαφνικά την χρήση των κινητών ή να εξαφανίσουν το ίντερνετ.
μου πήρε πολλά χρόνια να συνηθίσω το ευρώ το οποίο από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του αποφάσισα να το αντιμετωπίσω σαν ένα τελείως ξεχωριστό νόμισμα χωρίς να μπω στην διαδικασία ποτέ να κάνω την αλλαγή στο μυαλό μου υπολογίζοντας ποσό κοστίζει τι σε δραχμές. το έβρισκα τρομερά χρονοβόρο και από το να είμαι με το κομπιουτεράκι στο χέρι, φρόντισα να αντιληφθώ πόσο είναι το 5ευρώ, το 20ευρώ και τα κέρματα και τι είναι λογικό να αγοράζω με αυτά. και έτσι πορεύτηκα τόσα χρόνια.
ακόμα απορώ που υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν την μετατροπή στο μυαλό τους μέχρι και σήμερα.
αυτοί σίγουρα δεν θα αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα.
τώρα το να γυρίσουμε πάλι στις δραχμές το βρίσκω ότι πιο τριτοκοσμικό υπάρχει. δεν έχει συμβεί σε καμία άλλη χώρα τη ευρωζώνης γεγονός που μας κάνει πρώτους διεθνώς σε άλλο ένα ρεζιλίκι. πραγματικά απορώ τα παιδία μας και τα εγγόνια μας τι θα πιστεύουν για μας διαβάζοντας για όλα αυτά στα βιβλία της ιστορίας. αλλά και πάλι, τι απ' όλα που έχουμε κάνει τόσα χρόνια θα κάνει τα παιδία μας και τα εγγόνια μας να μας πουν συγχαρητήρια?
νύσταξα.

μια του κλεφτη, δυο του ψευτη

η φίλη μου η Μ τα έχει, είχε, έχει, είχε... όπως καταλαβαίνουμε όλοι το στάτους αυτής της σχέσης είναι κάπως απροσδιόριστο, με τον Γ.

ταλαιπωρούν τους εαυτούς τους αφήνοντας τα όνειρα για κοινές καλοκαιρινές διακοπές σε προορισμούς που και οι δύο θα πήγαιναν για πρώτη φορά να παραμένουν όνειρα.

το ατελείωτο και καυτό καλοκαίρι που μόλις ξεκίνησε τους βρίσκει μόνους και δυστυχισμένους με όλους τους φίλους τους νταντάδες αμέσου δράσεως για τις αυτοκτονικές τάσεις της Μ και τις φοβίες του Γ μετά τις απειλές που δέχτηκε (από την Μ) για την σωματική του ακεραιότητα.

η ιστορία ξεκίνησε πέρυσι το καλοκαίρι όχι με τους καλύτερους οιωνούς γεγονός που προβλημάτισε όλους μας για την εξέλιξη της. φυσικά κατόπιν εορτής και μετά από έναν ολόκληρο χρόνο με ατελείωτα τηλεφωνήματα, πηγαινέλα, κλάματα, χαρές και αγαπούλες, η κατάληξη αυτής της σχέσης ήταν αρκετά προβλέψιμη χωρίς να χρειάζεται να απαντάς στο όνομα κασσάνδρα ή/και να διαθέτεις το κληρονομικό χάρισμα.

το ειδύλλιο τους άρχισε όταν ακόμα ο Γ τα είχε (ξεκάθαρα παροντικός για την εποχή χρόνος) με την Σ, όπου σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Γ ο έρωτας από την μεριά του είχε κάνει φτερά εδώ και πολλούς μήνες άλλα έμενε μαζί της γιατί εκτός των άλλων οι άνδρες είναι και πολύ φιλεύσπλαχνοι και πονετικοί (τι? δεν το 'ξερες?) και δεν πετάνε τις γυναίκες σαν στημένες λεμονόκουπες μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. ένα εκατομμύριο ταινίες στο χόλιγουντ μας έχουν πείσει πλέον ότι ο παντρεμένος δεν πρόκειται να αφήσει την φωλίτσα του και την κανάρα του και ας τραγουδάνε όλοι οι κατατρεγμένοι σαν ύμνο το "θα ζήσω ελεύθερο πουλί". στην πραγματικότητα κανείς δεν θέλει να ζήσει σαν ελεύθερο πουλί όταν έχει την κανάρα στο σπίτι να του σιδερώνει τα σώβρακα και να του μαγειρεύει κανναβούρι κοκκινιστό ή λεμονάτο όπως η μαμάκα του.

μετά από κάτι μήνες κρυφής και παράνομης σχέσης που δικαίως απέδωσαν στην Μ το ινδιάνικο προσωνύμιο "το τρίτο πρόσωπο", η Σ ένωσε τα κομμάτια του παζλ που έστηνε στο σαλόνι τους ο Γ και με ότι εγωισμό της είχε απομείνει, μάζεψε τα μπογαλάκια της και άφησε στα πιτσουνάκια όλο τον χρόνο και τον χώρο για να ζήσουν και επίσημα πια τον ερωτά τους.

σημείωση: ότι γράφεται εδώ σε δύο γραμμές, στην πραγματικότητα διήρκεσε περίπου δυο μήνες.

όλα θα ήταν καλά και ειδυλλιακά για όλους εάν ο Γ α) δεν δεχόταν μια επαγγελματική πρόταση για τον χειμώνα σε ένα νησί και β) εάν δεν μας ξεδίπλωνε σε όλο της το μεγαλείο την σχιζοειδή προσωπικότητα του.

όπως αποδείχθηκε μετά από κάποιους μήνες σχέσης με την Μ, ο Γ αισθανόταν πολύ άσχημα για τον τρόπο που είχε εξελιχθεί και κατά συνέπεια τελειώσει η κατάσταση με την Σ, η οποία μάλιστα του είχε σταθεί σε κάτι πολύ δύσκολες περιόδους της ζωής του, που μεταξύ άλλων περιελάμβαναν τον τραγικό θάνατο του σαλιγκαριού που είχε ο Γ από μικρός και το διαζύγιο των γονιών του από την 12 ιντσών τηλεόραση για μια flat screen 25άρα.

μετά από ατελείωτες ώρες συζητήσεων για το πόσο ακατάλληλος είναι για την Μ μας, ήρθε δια στόματος Γ το επίσημο τέλος στην σχέση αυτή, για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους που αποδίδονται μόνο στην χορηγία συνταγογραφημένων φαρμάκων για την ευαίσθητη ψυχική υγεία του Γ.

ήταν ένα μαύρο καλοκαίρι που το ακολούθησε ένας έτσι και έτσι χειμώνας. μέχρι τον ιανουάριο. εκεί ο Γ μας θυμήθηκε ή μάλλον ισχυρίστηκε ότι ποτέ δεν κατάφερε να μας ξεχάσει και έτσι πολιόρκησε την Μ μας ξανά. και ξανά. και ξανά. μέχρι που έπεισε και τους πιο προκατειλημμένους από εμάς να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία.

όλοι οι άνθρωποι δεν αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία άλλωστε? του τη δώσαμε και εμείς.

όλα ήταν υπέροχα. ο Γ ανταποκρινόταν στις προσδοκίες όλων μας, κυρίως της Μ, και είχε ξηγηθεί σπαθί σε όλα. τι σε επίσημα ραντεβού μαζί, τι πίτσι πίτσι in public, τι δωράκια, όλα. να σημειωθεί εδώ ότι ο Γ δέχτηκε τελικά εκείνη την δουλεία που λέγαμε στο μακρινό νησί και ερχόταν αθήνα σχεδόν κάθε Σ/Κ.

μόλις μια βδομάδα πριν, ο Γ προφασίστηκε "πολύ δουλειά, πολύ δουλεία" και έτσι "δεν θα έρθω μωράκι μου το Σ/Κ όπως είχαμε πει" η Μ με κατεβασμένα τα πανιά είπε "οκ".

οι ψύλλοι όμως είχαν εισχωρήσει για τα καλά στα ταλαιπωρημένα από την σχέση εξ' αποστάσεως αυτιά της Μ και αποφάσισε ότι κάτι δεν πήγαινε "καθόλου καλά όμως". μια και δυο βάζει την Κ να πάρει τηλέφωνο στο ξενοδοχείου του Γ για να μάθει περίπου μισό λεπτό αργότερα ότι "ο κύριος Γ έχει φύγει από εχτές (σάββατο) με την πτήση των 9:15".

συντετριμμένη καθώς ήταν, συγκαλεί εταιρικό meeting και πάμε όλες να λύσουμε το μεγάλο μυστήριο.

πήρε έξαλλη τον Γ τηλέφωνο ο οποίος παραδέχτηκε ότι είναι στην αθήνα αλλά ότι "ήθελα να σου κάνω έκπληξη μωράκι μου", κάπου εδώ ήταν που ειπώθηκαν οι απειλές για την σωματική του ακεραιότητα που αναφέρθηκαν στην εισαγωγή. δυστυχώς καμία απειλή δεν έγινε πράξη, αλλά οι δύο τους γίνανε μπίλιες τηλε-φονικό-ς.

"έχει γκόμενα" λέει η μια, "he is not that into you" λέει η miranda, "μπορεί να λέει την αλήθεια" λέει η τρίτη, "είσαι ηλίθια" της λένε όλες μαζί.

το πόρισμα βγήκε! οποία και να είναι η αφορμή ο Γ μας είπε ψέμματα και η τιμωρία είναι αιφνίδιος θάνατος. σβήσιμο αριθμού από το κινητό και λοβοτομή για το σβήσιμο από τον εγκέφαλο. βάψιμο των κουρτινών στο χρώμα που μισούσε, σκίσιμο φωτογραφιών, πέταγμα ενθύμιων και δώρων.

δεν ξανακούσαμε από τον Γ.

η Μ έμεινε κάποιους μήνες μόνη της, και αφού τον θρήνησε με δόξα και τιμή, πέταξε τα μαύρα και έβαλε πλώρη για νέους έρωτες με πιο ευτυχή κατάληξη.

---οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι φανταστική.

είναι απαίσια.---

candid camera

ορισμένες φορές νομίζω ότι πρωταγωνιστώ σε pranks σαν αυτές που κάνει ο ashton kutcher στους διάσημους ή ακόμα χειρότερα σαν μια εκπομπή που έβλεπα στην αγγλία που βάζουν ένα χρονόμετρο τύπου 1 λεπτό και στήνουν ολόκληρο σκηνικό σε ανυποψίαστους πελάτες. το concept είναι σε πόσο χρόνο θα καταφέρουν να τους εξοργίσουν. εάν περάσει ο προκαθορισμένος χρόνος κάθε φάρσας και οι ανυποψίαστοι παραμείνουν ψύχραιμοι τότε κερδίζουν 100 λίρες ή όσο είναι το αντίτιμο που πρέπει να πληρώσεις για την απουσία νευρικού συστήματος από τον οργανισμό σου.

κάπως έτσι νιώθω και εγώ με όλους τους τρελούς που συναντάω καθημερινά παντού. νιώθω σαν να με παρακολουθεί μια κρυφή κάμερα, η οποία κάνει ζουμ στις αντιδράσεις μου και σε κάποιο παράλληλο σύμπαν κάποιοι άνθρωποι γελάνε πολύ με αυτές.
σήμερα μεταξύ άλλων είδα: μια κοπέλα που κυκλοφορούσε με μια τρύπα περίπου όσο το μισό του δείκτη μας στο δεξί της πισινό και έναν τρελό που δεν είμαι και πολύ σίγουρη εάν είναι πραγματικός τρελός με χαρτί ή κάποιος που θα μπορούσε να είναι και φίλος μας και να παριστάνει τον τρελό μόνο και μόνο για να γελάει μετά με τους δικούς του φίλους.
αλήθεια, το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό, μην είναι κάποιος που μας δουλεύει παριστάνοντας τον τρελό για κάποιο social behavior πείραμα.
τέλος πάντων, ο τύπος αυτός λοιπόν που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στο cast των παρατράγουδων, φλυαρεί ακατάσχετα σε όλη την διαδρομή, κάνοντας μάλιστα λογοπαίγνια για τον κάθε σταθμό. στο μέγαρο μουσικής για παράδειγμα λέει πάντα "μαρμελάδα βούτυρο" σαν να λέει μαρμελάδα φράουλα. λέει και άλλα ακαταλαβίστικα, κάτι ανάμεσα σε μπουρμπουλήθρες και baby talking. ταυτόχρονα κοπανάει το κομπολόι του τόσο δυνατά που θέλω να πάω να ουρλιάξω στο αυτί του να το βουλώσει. αν με άκουγε ο κωνσταντίνος να τα λέω αυτά θα μου έλεγε ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι που ξεσυνερίζομαι τον τρελό. όμως εγώ δεν ντρέπομαι. και αντί να πάω να ουρλιάξω στο αυτί του μπας και σκάσει, έβαλα το trooper (σ' αυτό το σημείο θέλω να κάνω ένα ρηχό break και να δηλώσω πανευτυχής που μετά από αιώνες κατάλαβα τι είναι το hyperlink και μπορώ να κάνω και εγώ λέξεις να αντιστοιχούν σε σελίδες ή τραγούδια στο μπλογκ μου) να ουρλιάζει στο δικό μου ενώ περίμενα στωικά να έρθει ο σταθμός της λύτρωσης "γράφοντας" παράλληλα το ποστ αυτό στο μυαλό μου.
στην πλατφόρμα του μετρό σήμερα βρέθηκε ένας τύπος που άναψε πουράκι ΝΑΙ! ΠΟΥΡΑΚΙ μέσα στο σταθμό, πάνω σε μια πλατφόρμα γεμάτη κόσμο, όπου φυσικά μείναμε όλοι να τον κοιτάμε με τα στόματα μας ορθάνοιχτα σαν τους πιο ακριβοπληρωμένους και έμπειρους κομπάρσους στις φάρσες του βλάση μπονάτσου. ο τύπος, όχι μόνο το άναψε όπως θα έκανε σαν να βρισκόταν στο σπιτάκι του, αλλά μιλούσε κιόλας τόσο δυνατά στο κινητό του, που ήταν σαν να τα έκανε όλα αυτά προκλητικά μην και περάσει από κανέναν απαρατήρητος. κανείς δεν είπε τίποτα, ούτε και εγώ που έβραζα μέσα μου από οργή και αγανάκτηση, κυρίως επειδή δεν του είπα τίποτα μιας και ήμουν πολύ κουρασμένη να το παίξω λαϊκή ηρωίδα για άλλη μια φορά. όταν μόνο έφτασε το βαγόνι, απλά το είπα στην οδηγό του που κατέβηκε φυσικά και του έκανε παρατήρηση δείχνοντας του απλά την πινακίδα που υποδεικνύει ότι απαγορεύεται το κάπνισμα, σαν να μην συμβαίνει και κάτι τόσο τρομερό πια. το έσβησε πατώντας κάτω.
σχόλια για το συγκεκριμένο περιστατικό δεν υπάρχουν. ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το ποίοι είμαστε, τι κάνουμε και που πάμε.

ρε αι FAQ you

από το εξώφυλλο μου είχε βρομίσει ο τίτλος, αλλά αποφάσισα να το διαβάσω γιατί ίσως να μου έδινε μια ιδέα για το σημερινό ποστ. τελικά έβγαλα λαβράκι και φυσικά.. έγινα έξαλλη.
το θέμα μας για σήμερα είναι το σημερινό εξώφυλλο της εφημερίδας ΦΑΚ (που πλέον απαξιώ μέχρι και το όνομα της να γράψω σωστά).
την "αγάπη" που έχω για τα free press την έχω αναλύσει σε προηγούμενο ποστ και δεν σκοπεύω να το ξανακάνω. την "αγάπη" που έχω για την ελλάδα, αναλύω με κάθε ευκαιρία που μου δίνεται, αυτός είναι και ο σκοπός του μπλογκ, και αυτό σκοπεύω να κάνω όσο πιο συχνά μπορώ μπας και δούμε καμία άσπρη μέρα.
όταν τώρα αυτές οι δύο αγάπες συνδυάζονται, πετάω από την χαρά μου (ΝΟΤ).
κεντρικός τίτλος της εφημερίδας: "greeks don't cry" με θέμα-αφιέρωμα στους λόγους που μας κάνουν περήφανους (τι μας κάνουν λέει??) ως έλληνες. σε μορφή μπουλετ διάσπαρτοι ανάμεσα στα κείμενα βρίσκονται οι λόγοι για τους οποίους είμαστε περήφανοι ως έλληνες σύμφωνα με τους συντάκτες της εφημερίδας και κατόπιν ωρίμου σκέψεως και έρευνας, θεωρώ εγώ.
σας παραθέτω μερικούς από αυτούς: "νιώθουμε περήφανοι ως έλληνες...γιατί όταν συζητάμε για δίαιτα, είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμε". λέγε-με-και 2η θέση στην παγκόσμια κατάταξη παχυσαρκίας, ευχαριστώ πολύ!.
"γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμε". ακολουθεί και 2ο σχόλιο για τα "μπουζουκάκια" που λέει "γιατί ο λουλουδοπόλεμος δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα". έχω ήδη αρχίσει να νιώθω την περηφάνια να μου γαργαλά τους πόρους. ειδικά για την παγκόσμια καινοτομία μας, αυτή του λουλουδοπόλεμου, του εθνικού μας αθλήματος σύμφωνα με το κεντρικό ενημερωτικό μαγκαζίνο του ΣΤΑΡ, ο κόσμος θα μας ευγνωμονεί για πάντα.
"γιατί η μάνα μου κάθε αύγουστο απλώνει τραχανά. οι άλλοι τι απλώνουν?". κάπως έτσι μάλλον πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο υβρεολόγιο μας το "της μάνας σου".
"γιατί όλοι βρίζουν το δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκεί". θέλω πολύ να κοινοποιήσω στην συντακτική ομάδα της εφημερίδας ότι εγώ ουδέποτε έχω σκοτωθεί για κάποια θέση ΠΟΥΘΕΝΑ, πόσο μάλλον στο ψωραλέο δημόσιο. επίσης δεν ξέρω και κανέναν που να το έχει κάνει/επιδιώξει ή ακόμα χειρότερα θελήσει. εάν δεν με απατάει η μνήμη μου, το κοινό που απευθύνεται η εφημερίδα, αλλά και οι συντάκτες της έχουν καταδικάσει και κατακεραυνώσει πολλές φορές στο παρελθόν το δημόσιο και παραπλήσιες νοοτροπίες. αλλά μάλλον όλοι τους " γιατί έχουμε νοοτροπία "και αύριο μέρα είναι"". από πότε η αργοσχολία γίνεται λόγος περηφάνιας για έναν λαό? μάλλον από τότε που... "είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε στον εαυτό μας από συνήθεια".
μέσα σ' αυτά τα διαμάντια πραγματικά δυσκολεύομαι να επιλέξω το καλύτερο, αλλά το επόμενο φλερτάρει άνετα με την πρωτιά, "γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο. όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μας".
"γιατί όταν φωνάζουμε "αδελφέ" στον δρόμο όλοι γυρνάνε" ε! το ίδιο και στο "μαλάκας" αλλά δεν βλέπω να το λέτε. επίσης θα ήθελα πολύ να δω αυτόν που το έγραψε/διόρθωσε/ενέκρινε/δημοσίευσε ή έστω γέλασε μ' αυτό να πάει στο κέντρο της αθήνας, στην αθηνάς ή στην ευριπίδου για παράδειγμα, ή ακόμα και στην ομόνοια και να μετρήσει πόσα κεφάλια θα γυρίσουν στο "αδελφέ". χμμ my thoughts exactly.
πέταξα την εφημερίδα στα σκουπίδια, όπου και ανήκει, και ορκίστηκα να μην την ξαναδιαβάσω ποτέ. ορκίστηκα επίσης να προσπαθήσω να κάνω και άλλους ανθρώπους να μην την διαβάσω ποτέ ξανά αρχής γενομένης αυτό το ποστ.
συγνώμη είμαι εγώ τρελή που όλοι οι παραπάνω λόγοι για τους οποίους σύμφωνα με την εφημερίδα θα έπρεπε να αισθάνομαι περήφανη σαν ελληνίδα, είναι ακριβώς οι ίδιοι λόγοι που μισώ αυτή την χώρα και τους ανθρώπους της?
ακόμα απορώ για ποιόν λόγο θέλησε η συντακτική ομάδα της εφημερίδας να κάνει αυτό το "αφιέρωμα", που κατά την άποψη μου είναι διασυρμός, χρησιμοποιώντας κιόλας ΑΥΤΑ τα παραδείγματα.
φυσικά και έχουμε λόγους, πολλούς κιόλας, για να αισθανόμαστε χαρούμενοι (δεν τα πάω πολύ καλά με την λέξη περηφάνια) με το παρελθόν μας και την κληρονομία μας, αλλά σίγουρα όχι για αυτά που λένε αυτοί. μπορώ να δεχτώ ότι έχουν περάσει απο την χώρα μας άνθρωποι για τους όποιους ή για τα έργα τους μπορούμε να νιώθουμε υπερήφανοι. κάποιοι απο αυτούς μάλιστα έχουν φιλοξενηθεί και στις σελίδες της εφημερίδας, γεγονός που με προβληματίζει ακόμα περισσότερο. δεν μπορώ με τίποτα όμως να δεχτώ ότι πρέπει να νιώθουμε περήφανοι για την κατοχύρωση του "λουλουδοπόλεμου" σαν εθνικό σπορ και σαν μέσο επίδειξης νεοπλουτισμού. δεν μπορώ να δω πως συμβάλλει στην εθνική μου συνείδηση το ανελέητο κορνάρισμα στα φανάρια και η απαράδεκτη οδηγική συμπεριφορά. δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να με κάνει να νιώσω έστω ωραία το όνειρο συνομήλικων μου για μια θέση σε έναν σάπιο οργανισμό, για την εξασφάλιση της μονιμότητας και τον θάνατο της παραγωγής και της δημιουργικότητας. δεν μπορώ να νιώσω ούτε καλά με την αναβλητικότητα του "και αύριο μέρα είναι" για έναν λαό που βουλιάζει καθημερινά στην αποχαύνωση και στην λήθη. δεν μπορώ ούτε για μια στιγμή να καταλάβω πώς νομίζουν αυτοί που σκέφτηκαν και έγραψαν όλες αυτές τις αηδίες, ότι θα τονώσουν την πεσμένη ελληνική ψυχολογία και θα ανορθώσουν το πεσμένο εθνικό αίσθημα παραθέτοντας λόγους για τους οποίους κανονικά όλοι θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.
ποτέ δεν ήμουν υπέρμαχος της σοβαρότητας και της σοβαροφάνειας και γενικά πιστεύω ότι όλα χρειάζονται και όλα συμβάλλουν στο να κάνουμε την καθημερινότητα μας όσο πιο ωραία και διασκεδαστική γίνεται, συμπεριλαμβανομένης και της βλακεία και της χαζομάρας και της ελαφρότητας. ποτέ δεν είπα ότι δεν μου αρέσουν τα μπουζούκια, ότι τα καταδικάζω ή ότι δεν διασκεδάζω σε αυτά. ποτέ δεν είπα ότι δεν έχω κορνάρει και εγώ μανιακά στον μπροστινό/διπλανό/πισινό μου ή ακόμα και σε κανέναν, αλλά επειδή έχω νεύρα. υπήρξαν φορές, όταν κάπνιζα, που κάπνιζα σε χώρους που ίσως να μην επιτρεπόταν ή κάπου που μπορεί να ενοχλούσε άλλους. έχω κάνει και εγώ τα περισσότερα από τα παραπάνω παραδείγματα (εκτός από τον τραχανά που ακόμα σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω το νόημα πίσω απ' αυτό το σχόλιο) αλλά ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν ένιωσα ούτε καλά, ούτε ότι κάνω κάτι καλό, αλλά πολύ περισσότερο ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ για το ότι έχω επιβαρύνει έστω και έναν άνθρωπο με την κανιβαλιστική συμπεριφορά μου.
πραγματικά εάν υπάρχουν έστω και δέκα άνθρωποι που θα συμφωνήσουν με τις απόψεις της εφημερίδας, τότε είναι πραγματικά ώρα να μετακομίσω για τα καλά απο εδώ.
ή αλλίως to get the FAQ out of here.

με το ετσι θελω

αύριο πέμπτη θα είμαι για άλλη μια φορά έξαλλη. τα μέσα μαζικής μεταφοράς ΠΑΛΙ απεργούν και θα πρέπει όλοι μας, να πάρουμε το ωραίο μας αμαξάκι ή το ωραίο αμαξάκι του συναδέλφου μας και να χυθούμε στην κίνηση της κάθε κηφισίας, αλεξάνδρας, βασ. σοφίας και εθνικής.
αντιδρούν λέει οι εργαζόμενοι τους για τις μειώσεις μισθών, για το ασφαλιστικό και τις επιδοτήσεις.
ναι οκ! όλοι αντιδρούμε, σε κανέναν προφανώς δεν αρέσει αυτό, αλλά κανείς δεν επιβαρύνει άλλους χίλιους πεντακόσιους ανθρώπους με την αντίδρασή του.
όλοι, ή έστω οι περισσότεροι κάνουμε υπομονή και ψάχνουμε να βρούμε δημιουργικούς τρόπους για να να περάσει το μαρτύριο που λέγεται κρίση και ΔΝΤ όσο πιο ανώδυνα γίνεται. κοιτάμε να κάνουμε την δουλεία μας, όχι σαν εργατικά μυρμήγκια και άλλες τέτοιες αηδίες, αλλά σαν άνθρωποι που τόσα χρόνια γλεντάγαμε χωρίς τον ξενοδόχο, με καταναλωτικά/στεγαστικά/διακοπο και άλλα δάνεια παριστάνοντας τους πλούσιους με τα τρύπια σώβρακα.
έλεος πια σ' αυτή την χώρα που όπου ο κάθε ένας ΜΠΟΡΕΙ να κάνει ότι του κατέβει, να κλείνει δρόμους, να σταματάει τα μέσα, να παγώνει την κυκλοφορία, για να διαμαρτυρηθεί για κάτι που δεν βρίσκει (προφανώς και κανέναν άλλον) σύμφωνο.
πόσο μάλλον όταν απ' όλους αυτούς που θα απεργήσουν αύριο περίπου το 10% θα πράξει συνδικαλιστικά ενώ το υπόλοιπο 90 θα είναι στην ερμού και στα mall να καταναλώνει ακατάσχετα.
και εμένα με επηρεάζουν ή θα με επηρεάσουν στο μέλλον αυτά τα μέτρα αλλά δεν πάω να κάτσω μες την μέση του δρόμου να ενοχλώ όποιον θέλει να περάσει.
το πιο τραγικό απ' όλα είναι ότι έχω παρατηρήσει τρομερή αύξηση στην χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, έχω δει στα δελτία ειδήσεων πολλούς ανθρώπους να λένε ότι πλέον χρησιμοποιούν το μετρό για να πηγαίνουν στην δουλεία τους και το βλέπω και από τα κορίτσια στο γραφείο. μπορεί το περπάτημα από και προς την στάση να είναι μαρτύριο με τα τακούνια ή κάτω από τον καυτό πρωινό ήλιο, μπορεί η απογευματινή νύστα να κάνει τα σάλια σου να τρέχουν σαν βελγικός ποιμενικός στη σαχάρα, αλλά πολλοί είναι εκείνοι που θυσιάζουν την άνεση του αυτοκινήτου τους με την βολή που προσφέρουν τα μέσα. αυτό όμως θα σταματήσει να συμβαίνει εάν προοδευτικά τα μέσα λειτουργούν 2 φορές την εβδομάδα. ελπίζω να μην ποντάρουν στην αναγκαιότητα που έχουν δημιουργήσει στον μέσο αθηναίο που απλά θέλει να πάει στην ριμάδα την δουλεία του, γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι εφαρμόζοντας την αγανάκτηση σου στον "άμαχο" πληθυσμό δεν καταφέρνεις απολύτως τίποτα εκτός από το να χάσεις τελικά όποιο ποσοστό δικαίου σου αναλογεί μη έχοντας στο πλευρό σου την μάζα ή ακόμα χειρότερα, έχοντας την απέναντι σου.
στην προκειμένη περίπτωση, το ποσοστό (δικαίου) δεν είναι και πολύ μεγάλο γιατί ότι επιφυλάσσουν οι αλλαγές για αυτούς επιφυλάσσουν για όλους. δεν έχουν επίσης και πολύ δίκιο γιατί η αποχή και η παραίτηση-λέγε-με-και-απεργία δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό και δεν αγιάζει κανένα μέσο. απεναντίας δείχνει μια γενικότερη στάση αντιμετώπισης και συμπεριφοράς που δεν είναι προς τιμήν κανενός να την εφαρμόζει. εάν είσαι δυσαρεστημένος με την εκάστοτε κατάσταση, δεν κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια να περιμένεις την "καλή" αλλά σηκώνεις τα μανίκια και βουτάς στην δουλεία, πόσο μάλλον να οργανώνεις μια φορά την εβδομάδα (θεσμός έγινε πλέον) στάση και απεργία με το έτσι θέλω, βάζοντας όλους τους υπόλοιπους σε μια εφιαλτική διαδικασία με μεγαλύτερη συνέπεια το τεράστιο κόστος της βενζίνης.
το χειρότερο απ' όλα είναι ότι χτες το βράδυ γυρνώντας φυσικά με το μετρό, πέτυχα οδηγό εν αναμονή της βάρδιας του, με φραπέ, σακουλίτσα με κολατσιό και ένα ολόκληρο πακέτο ψωμί του τοστ στο χέρι. κάτι τέτοιες εικόνες σε κάνουν να αναρωτιέσαι τους πραγματικούς λόγους που απεργούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι όταν η μόνη τους δουλεία είναι να πηγαίνουν πάνω-κάτω ένα βαγόνι του μετρό ή του ηλεκτρικού που στο φινάλε θα μπορούσε να πηγαίνει και ΜΟΝΟ ΤΟΥ.

food for thought

σήμερα είναι (πάλι) μια από αυτές τις μέρες που θέλω να φάω οτιδήποτε τρώγεται, όλα μαζί. εστιάζω κυρίως σε τυρόπιτες και κρουασάν γεμιστό με γαλοπούλες και μαγιονέζα, μαζί με κουλούρι με νουτέλα, κούκι σοκολάτα και κάτι πολύ μικρά μπέργκερς που έφαγα προχτές και μου έχουν μείνει.
φέτος είναι η μόνη χρονιά σε όλη μου την ζωή που δεν μπορώ ούτε να ελέγξω τις ορέξεις μου, ούτε να ρυθμίσω την διατροφή μου και το ωράριο της, ούτε να πειθαρχήσω στο γυμναστήριο. φυσικά όλες αυτές οι ατασθαλίες έχουν εγκατασταθεί (ελπίζω όχι μόνιμα) στον πισινό μου και τουλάχιστον για αυτό το καλοκαίρι δεν με βλέπω να προλαβαίνω να τις ξεφορτωθώ.
για να μην είμαι άδικη, έχουν εγκατασταθεί και σε άλλα στρατηγικά σημεία πάνω μου, όπως για παράδειγμα στην κοιλία μου, με αποτέλεσμα οι φωτογραφίες μου από το παρελθόν με τους πέτρα κοιλιακούς να έχουν μπει για τα καλά στο χρονοντούλαπο. κάποτε φαντάζομαι θα τις δείχνω στα παιδιά μου, τα οποία δεν θα μπορούν με τίποτα να ταυτίσουν το σώμα τούμπανο της φωτογραφίας με την βιοχλαπάτσα που θα έχουν για μαμά. Ω ΘΕΟΙ!
τον χειμώνα που μόλις μας πέρασε (καλό μήνα!) έκανα δύο ολέθρια λάθη για την σωματική και διατροφική μου ακεραιότητα.
ολέθριο λάθος Νο.1: σταμάτησα το μπαλέτο. από την σταθερή γυμναστική που έχω κάνει τόσα χρόνια (εκτός από φέτος) έχω μάθει ότι πρέπει να ακούω το σώμα μου και να σέβομαι τις ανάγκες του. έτσι οι πολλαπλές κράμπες που άρχιζαν στο ζέσταμα και δεν τελείωναν ποτέ μου λέγανε ότι ήρθε η ώρα να σταματήσω να παριστάνω τον χαρούμενο ιπποπόταμο με ροζ τουτου (ψέμα! δεν φόραγα ποτέ τουτου αλλά είναι τρομερά αστείο σαν εικόνα) όσο πιο γρήγορα γίνεται. έτσι και έκανα. οχτώ μήνες αργότερα συνεχίζω να αναρωτιέμαι εάν "άκουσα" λάθος. μπορεί οι κράμπες να έφυγαν αλλά μαζί μ' αυτές έφυγαν και τα αόρατα στηρίγματα που κρατούσαν τον "ποπό βερίκοκο" όπως μας έλεγε η κυρία γιάννα στο ύψος του αλλά και στο ύψος των περιστάσεων και τον έριξαν στα τάρταρα της βαρύτητας.
ολέθριο λάθος Νο.2: ερωτεύτηκα. προφανώς και δεν είναι λάθος, αλλά ότι πιο τέλειο έχει συμβεί στην ζωή μου, αλλά όχι στο σώμα μου. το πιο σύνηθες στα πρώτα ραντεβού είναι το φαγητό. έναν χρόνο μετά εμείς ακόμα πάμε ραντεβού για φαγητό, όπου το ραντεβού είναι η δικαιολογία και ο σκοπός είναι να ξεσκιστούμε στο φαΐ. δώδεκα μήνες αργότερα έχω αυξήσει τα ποσοστά των τρανς λιπαρών οξέων και τα έχω αφήσει να κυκλοφορούν ελεύθερα στο αίμα μου, καθώς επίσης και τα επίπεδα κυτταρίτιδας στα μπούτια μου.
το μόνο θετικό είναι ότι παραμένουμε ερωτευμένοι. το αρνητικό, εκτός του ότι έχουμε ξεπαραδιαστέι, είναι ότι έχω αλλάξει τόσο πολύ τον τρόπο της διατροφής μου και έχω εθιστεί σε γεύσεις και φαγητά τα οποία βάση του προτέρου έντιμου διατροφικού μου βίου ούτε που θα πλησίαζα, ενώ τώρα δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά.
επίσης το πολύ πολύ κακό που δεν οφείλεται μόνο στον έρωτα αλλά στα ελληνικά ωράρια συναναστροφής και κοινωνικής δικτύωσης, το βραδινό φαγητό από το οποίο δεν μπορώ να απαλλαγώ πια με τίποτα. εκτός αν αποφασίσω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου αδύνατη, αλλά χωρίς φίλους.
για να μην υπερβάλλω κιόλας είμαι (ακόμα) μια χαρά. οριακά μια χαρά αλλά μια χαρά!
a girl's gotta do what a girl's gotta do και έτσι για φέτος το καλοκαίρι θα απαρνηθώ τα περσινά μου κορδονάκια μαγιό τα οποία τα είχα συλλέξει από παντού και ήμουν τόσο περήφανη για όλα τους και θα φορέσω τα πολύ πολύ ωραία ολόσωμα τα οποία έχω αρχίσει ήδη να μαζεύω με πολύ μεγάλη προσοχή εστιασμένη στην αποφυγή οποιουδήποτε έχει κοψίματα τα οποία θα αφήνουν την χαριτωμένη μπάκα μου να κοιτάει τους φίλους μου κατάματα. επιστροφή στο 1989 λοιπόν που φορούσαμε μαγιό με πλάτη και φαρδιές τιράντες. ένα νούμερο μεγαλύτερο σε όλα είναι η λέξη κλειδί. η εμπειρία μου μου έχει δείξει ότι ένα πιο φαρδύ και χαλαρό ρούχο σε κάνει να νιώθεις πολύ περισσότερο άνθρωπος (από θαλάσσιος ελέφαντας) ένα πρωί που το προηγούμενο βράδυ έφαγες τον άμπακο.
τα παραπάνω ολέθρια λάθη παραμένουν λάθη γιατί τους επιτρέπω να συμβαίνουν. δέχομαι ότι κάποιος/κάποια μπορεί να τρώει για ψυχολογικούς λόγους αλλά όλες μας έχουμε πλήρη γνώση την ώρα που ισιώνουμε την τούρτα ή το παγωτό ότι όσο πιο πολύ ισιώνεις πάνω τόσο πιο πολύ ζαρώνεις κάτω. όλα είναι στο μυαλό πόσο μάλλον μια βιολογική ανάγκη καλυμμένη από μυριάδες διατροφικούς πειρασμούς που καταλήγουν σε βουλιμία (χωρίς τα παθολογικά συμπτώματα, μόνο την ακατάσχετη όρεξη).
ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ να ορίσω το μυαλό μου και να μου επιβάλλω ότι όχι κουκλίτσα μου δεν μπορείς να τρως τέσσερις μπάλες παγωτό, δυο σάντουιτς, φρούτα, μεσημεριανό, και σουβλάκι το βράδυ και να έχεις το ίδιο σώμα όπως στα 16 σου.
όπως επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ να αποκτήσω μια συνέπεια ως προς την γυμναστική. η μόνιμη μου δικαιολογία είναι ότι έχω πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω από το να ιδρώνω στο γυμναστήριο (πράγματα που κατά πάσα πιθανότητα έχουν σχέση με μια βόλτα από το αγαπημένο μου ζαχαροπλαστείο) και αναφορικά με το φαγητό, ότι δεν θέλω να καταπιέζομαι, να είμαι μίζερη, να υπολογίζω τι τρώω ή δεν τρώω, να μετράω τις μπουκιές μου κτλ. αλλά να χαίρομαι την ζωή μου.
[όπως μπορούμε όλοι να καταλάβουμε, έχω βάλει μέσα στην επιχειρηματολογία υπέρ του φαγητού τα πάντα για να μην αφήσω ούτε ένα μικρό παράθυρο στο μυαλό μου να φωνάξει "θα γίνεις σαν μοσχάάάάάρι εάν συνεχίσεις έτσι" και να το ακούσω]

αμερικας συνεχεια

έτσι όπως είναι τα πράγματα πλέον εδώ έχουμε ίσες πιθανότητες να ζήσουμε και εμείς τον μύθο της αμερικής με δόξα και τιμή.
για παράδειγμα: έχουμε ίσες πιθανότητες να μας σκοτώσει/μαχαιρώσει/κλέψει το αμάξι/ληστέψει/βιάσει κάποιος τρελός οπουδήποτε στην αθήνα, ακριβώς όπως και στο μπρονξ. έχουμε περίπου όσα κινέζικα και σουσάδικα όσο σε ολόκληρο το μανχάταν, και περίπου όσα κίτρινα χαμερ κυκλοφορούν στο λος άντζελες, υστερούμε λίγο στις χαμερ λιμουζίνες αλλά προσεχώς καλύτερα. έχουμε επίσης πολλές ξανθιές με πολύ σιλικόνη ακριβώς όπως στο silicon valley.
τα ναρκωτικά κυκλοφορούν ελεύθερα σε κάθε καλοκαιρινή συναυλία (και όχι μόνο) οπότε έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα να νιώσουμε όπως ο johnny depp στο blow τότε στα 70'ς στην καλιφόρνια.
μπορούμε όλοι να νιώσουμε αμερικάνοι με όλους τους εγχώριους hip hop καλλιτέχνες, που μας δίνουν μια σαφή εικόνα για τις εμπειρίες τους στο πως είναι να έχεις μεγαλώσει στις κακουχίες μιας πολύ κακής και αφιλόξενης γειτονιάς (παραλληλισμός του ντιτροιτ με την πειραϊκή), που οι γονείς σου ήταν ανήλικα με προβλήματα αλκοολισμού (και όχι συμπαθητικές γιαγιάδες και παπούδες-πλέον- που κουνάνε τα χέρια τους δεξιά και αριστερά σε κάθε σου συναυλία), στην καλύτερη περίπτωση αυτό που αποκαλούσες σπίτι είναι κάτι μεταξύ τροχόσπιτου και καρότσα φορτηγού και η μαμά σου αντί για δούλα-ελληνίδα-και-κυρά είχε ανακηρυχθεί σε Miss trailler-park trash 1998. μαθαίνουμε πόσο σκληρά πρέπει να προσπαθήσεις για να ακούσουν το ντεμο σου οι δισκογραφικές-μεγαθήρια, και το πόσο δύσκολο είναι να παίξουν το τραγούδι σου οι ραδιοφωνικοί σταθμοί επιπέδου και εμβέλειας περίπου όση καλύπτει μια διχοτομημένη υδρόγειος.
μπορούμε να φάμε σαν αληθινοί αμερικάνοι μπεργκερς, κοκα κολα και pancakes για πρωινό, και μετά με την σειρά μας να στηθούμε στην ουρά για τις πιο παχύσαρκες χώρες του κόσμου.
μπορούμε και εμείς να γίνουμε χαρλεάδες και να γραφτούμε στο αντίστοιχο κλαμπ στην ελλάδα (με έδρα το γκάζι of all places δηλαδή), να κεντήσουμε τα ίδια εμβλήματα στα δερμάτινα μας, να φοράμε την κόκκινη μπαντάνα μας και να χαθούμε στον άνεμο (κάπου μεταξύ κορωπίου και ραφήνας, τι route 666 και βλακείες).
μπορούμε να δούμε ποιοτικές εκπομπές στην τηλεόραση βασισμένες σε άκρως αμερικάνικα πρότυπα, όπως αυτή η εκπομπή με την κουζίνα, που είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα ένα ταϋλανδέζικο στον 61ο δρόμο και μια ταβέρνα με σπαλομπριζόλες στα καλύβια. αν όλες οι απογευματινές ενημερωτικές εκπομπές χαρακτηρίζονται "τύπου-Oprah" τύφλα να' χει η αληθινή λοιπόν.
αν το καλοσκεφτείς δεν μας λείπει τίποτα. τότε τι κάθομαι και σκέφτομαι να μεταναστεύσω προς την αλλοδαπή, αφού εδώ τα έχω όλα και με το παραπάνω μου?
απαπα δεν πάω πουθενά! εδώ θα κάτσω.

αμερικα αμερικα

το σάββατο πήγαμε στο αποχαιρετιστήριο πικ-νικ μιας συναδέλφου από το γραφείο που φεύγει για αμερική. αυτή η πρόταση από μόνη της είναι ένα ολόκληρο ποστ, μια ολόκληρη ιδέα, μια ολόκληρη ζωή. την παρασκευή της κάναμε και αποχαιρετιστήρια έκπληξη στο γραφείο.
αυτοί οι αποχαιρετισμοί...υπάρχει άραγε καλύτερο πράγμα από το να φεύγεις από την ζωή που ζούσες τα προηγούμενα 30 χρόνια μέχρι σήμερα και να ξεκινάς κάτι καινούργιο αλλού?
θα ήμουν φριχτή ψεύτρα εάν έλεγα ότι δεν την ζήλεψα, αλλά και αν δεν παραδεχόμουν ότι παρότι "μένω πίσω" ένιωσα πολύ αισιόδοξη που κάποιος έκανε το πρώτο βήμα για την καινούργια ζωή όπως την έχω και εγώ στο μυαλό μου. αν μη τι άλλο σου δίνει μια ελπίδα ότι αφού βρέθηκε ένας να το κάνει μπορούν όλοι. εδώ βέβαια μιλάμε για 100% αλλαγή αν και στην περίπτωση της συναδέλφου υπάρχει το τεράστιο πλεονέκτημα ότι ο σύζυγος είναι αμερικάνος. όπως και να' χει αυτό κάνει την μετάβαση πολύ πιο εύκολη. όταν εγώ λέω στον κωνσταντίνο να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας για το αμέρικα, εκείνος με κοροϊδεύει λέγοντάς μου ότι οι αμερικάνοι είναι πολύ πιο βλάχοι και απολίτιστοι και από τους βλάχους του χωριού του, και ότι έχω μια τελείως διαστρεβλωμένη εικόνα για αυτούς που οφείλεται στις ταινίες αλλά και στην ζωηρή φαντασία μου. χτες το βράδυ σε μια σχετική κουβέντα με φίλους οι περισσότεροι πιστεύουν το ίδιο και κανείς δεν θα την έκανε για εκεί.
εγώ στο αμέρικα δεν έχω πάει και έτσι δεν μπορώ να κρίνω.
στο δικό μου μικρό μυαλό πάντως φαντάζει σαν την γη της επαγγελίας. όταν λέω αμερική βέβαια, δεν εννοώ να πάω να ζήσω στο κάνσας και να παριστάνω την ντόροθι, ούτε στο τέξας (πολιτεία που θέλω βέβαια σαν τρελή να επισκεφτώ μάλλον θα φταίει ο ταραντίνο για αυτό που έχω στο μυαλό μου), αλλά για πιο "πολιτισμένες" πολιτείες, όπου οι άνθρωποι δεν φοράνε άσπρες ρόμπες και καίνε άλλους ανθρώπους. ξέρεις.
το road-trip στην αμερική είναι το όνειρο μου. οκ! ένα από τα πολλά όνειρα που έχω. σίγουρα το μεγαλύτερο.
έχω τρελό εθισμό με οτιδήποτε αμερικάνικο. δεν διαβάζω ελληνικά κουτσομπολίστικα και γενικά δεν ασχολούμαι με κανέναν εδώ, αλλά τα αμερικάνικα τα ξέρω όλα. το people και το USweekly είναι αυτό που η miranda θα χαρακτήριζε guilty pleasure και όλες οι σειρές του αμερικάνικου MTV και E!entertainment είναι η χαρά της ζωής μου. δεν ξέρω γιατί πάντα είχα στο μυαλό μου την αμερική σαν μια τεράστια παιδική χαρά. βρίσκω ακόμα και την φημολογούμενη χαζομάρα (ή έστω αφέλεια) των αμερικάνων χαριτωμένη και όχι δεν πιστεύω σαν τον ελληνάρα ότι αν ποτέ πάω εκεί θα τους πιάσω κότσους με την κουτοπονηριά μου πουλώντας τους φραπέ σαν το ελιξίριο της νιότης. την έχω στο μυαλό μου σαν την χώρα που σου δίνει τις περισσότερες ευκαιρίες για ζωή, τις περισσότερες ευκαιρίες για get-aways, τις περισσότερες ευκαιρίες για να κάθεσαι να κοιτάς τον ουρανό και να κάνεις όνειρα (και απολύτως τίποτα ταυτόχρονα), εκεί που μπορείς να κάνεις άπειρα πράγματα αρκεί να το θες, να ταξιδεψείς σε άπειρα μέρη εάν μπορείς και να γνωρίσεις τους πιο κουλούς ανθρώπους, εκεί που μπορείς να μεγαλώσεις γερά πα ιδία σαν το νουνου και να παντρευτείς με κουμπάρο/παπά/κυρία επί των τιμών (μέχρι και σύζυγο) τον Elvis, που μπορείς να κάνεις ότι τρέλα σου έρθει στο κεφάλι, που μπορείς να πας στο σούπερ μάρκετ ξυπόλυτη αλλά με κόκκινο κραγιόν και που να μπορείς τελικά να αποσυρθείς από τον μάταιο τούτο κόσμο με αξιοπρέπεια κάπου στο Μαΐάμι σε ένα χρωματιστό σπιτάκι με πολλούς κοκοφοίνικες απέξω.
κάπως έτσι το έχω φανταστεί το road trip (χωρίς την απόσυρση στο Μαΐάμι φυσικά) με ένα γαλάζιο ή κόκκινο καμπριολέ αυτοκίνητο και linard skinard απαραίτητα στο κασετόφωνο, με κόκκινα γυαλιά καρδούλες και τον κωνσταντίνο στην θέση του οδηγού, σαν την αρσενική μου θέλμα (ή λουιζ).



ΥΓ. το τραγούδι που έκανα ποστ εκτός του ότι μου ακούγεται all american, εκτός του ότι μου αρέσει τρελά, είναι και αυτό με το οποίο συνέδεσα το πικ-νικ του σαββάτου. όταν ρώτησα τον αμερικάνο σύζυγο της συναδέλφου πως το λένε (εμείς πιστεύαμε "λαι λαι λαι" λες και ήταν απο τους αδελφούς κατσάμπα) μου απαντησε the boxer στα αμερικάνικα. εγώ άκουσα κατι ανάμεσα στο τίποτα και στο μπάνσκο (χειμερινό θέρετρο στην βουλγαρία).....η αμερική με μάρανε την βλαχάρα.

τα εντιτοριαλ της οργης

η ενασχόληση μου με τον θαυμαστό κόσμο των μπλογκς ξεκίνησε μόλις λίγους μήνες πριν αναφορικά με το δικό μου και κάποια χρόνια πίσω αναφορικά με την ανάγνωση άλλων.
όπως οτιδήποτε άλλο στην ελλάδα, μια καλή ιδέα γίνεται με τον χρόνο κακή και παρωχημένη ακριβώς γιατί πάνε άλλοι δέκα και την αντιγράφουν.
έτσι κάπως λειτουργούν και τα μπλογκς. της μόδας κυρίως τα οποία είναι πλέον πάρα πολλά γεγονός που δεν έχει απολύτως κανένα νόημα εάν σκεφτείς ποσό μικρή και κλειστή είναι η αγορά (δεν θα πω την μαγική λέξη βιομηχανία γιατί είναι ανύπαρκτη) της ένδυσης και υπόδησης στην ελλάδα.
το ίδιο συμβαίνει και με τα περιοδικά μόδας (και όχι μόνο), τα οποία μονοπωλούν τα περίπτερα, και όπως είναι λογικό γεμίζουν όλα τις σελίδες τους με τα ίδια ρούχα και αξεσουάρ προωθώντας τους ίδιους εμπόρους και οίκους και σαμποτάροντας αντίστοιχα άλλους.
γενικά θα μπορούσα να με χαρακτηρίσω bookworm μιας και διαβάζω τα πάντα. μιλώντας για περιοδικά, επίσης διαβάζω τα πάντα, από την ταυτότητα μέχρι τα ζώδια, χωρίς τα ζώδια. αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση διαβάζοντας τα περισσότερα γυναικεία περιοδικά του ιουνίου είναι πως σε ΟΛΑ τα εντιτόριαλ, οι διευθύντριες του εκάστοτε περιοδικού γράφουν για την κρίση. σε ολα. για το πως μπορούμε να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, πως ήρθε η ώρα να κάνουμε αναθεώρηση των πραγματικών μας αναγκών και τα λοιπά γνωστά mantra τα οποία πλέον λέει όλος ο κόσμος. δεν χρειάζεται καν να έχεις φτάσει στην εφηβεία για να καταλάβεις ότι η ζωή όπως την ξέραμε και κυρίως όπως την ξοδεύαμε (κυριολεκτικά και μεταφορικά) έχει πια τελειώσει.
τώρα πειράζει που εγώ το βρίσκω απελπιστικά υποκριτικό να γράφεις στο εντιτόριαλ σου ότι πρέπει να εξετάσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες και γυρνώντας την σελίδα να διαφημίζεται σε θέμα μόδας πετσέτα παραλίας με τα αρχικά πανάκριβου οίκου μόδας αξίας πολλών ευρώ?
πειράζει που διαβάζοντας στο ενιτόριαλ ότι οι γυναίκες θα αρχίσουν να ερωτεύονται πάλι αληθινά τους άνδρες θέλω να πάω στην διευθύντρια του γυναικείου (κατά τα άλλα) περιοδικού και να της υπενθυμίσω ότι αν (υποθέσουμε ότι ισχύει) οι γυναίκες ερωτεύονταν μέχρι τώρα αυτοκίνητα και τραπεζικούς λογαριασμούς, μέρος της ευθύνης έχουν και οι ίδιες?
τα μέσα και η εικόνα έχουν τεράστια επιρροή έστω και υποσυνείδητα σε όλους μας. δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τα θεωρούμε τόσο αξιόπιστα ώστε να τα αναπαράγουμε μετά στις παρέες μας ή προς υπεράσπιση των θεωριών και απόψεων μας σαν σημείο αναφοράς. φυσικά και ο κάθε ένας έχει τα δικά του επίπεδα που επιτρέπουν στην κάθε πληροφορία να εισχωρήσει ή όχι, σίγουρα όμως ένας χ αριθμός περνάει ακόμα και από τα πιο ισχυρά πιστεύω, ακόμα και από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες, ακόμα και αν δεν το καταλάβουμε εκείνη την δεδομένη στιγμή, ακόμα και αν εκδηλωθεί αργότερα σαν και καλά δική μας απόφαση.
όταν τα μισά άρθρα στα περιοδικά σήμερα είναι πως να αποκτήσεις επίπεδη κοιλία για την παραλία και πώς να καταφέρεις να κάνεις την καλύτερη αποτοξίνωση, και τα άλλα μισά είναι θέματα μόδας με την πιο χοτ τάση που δεν θα έχεις λεφτά να αγοράσεις αλλά ακόμα και να είχες που στην ευχή να τα φορέσεις (σε μια εποχή που και στα μπουζούκια πας με το τζιν σου).
το οξύμωρο στην υπόθεση είναι ότι ενώ τα άρθρα παραμένουν τα ίδια (ωδή στον υπερκαταναλωτισμό) οι άνθρωποι που τα γράφουν εντελώς ξαφνικά άλλαξαν. οι ίδιες συντάκτριες που παροτρύνουν τις αναγνώστριες να αγοράσουν την τάδε "απαραίτητη" πετσέτα για την παραλία, το τάδε μαγιό για μεγάλο στήθος και την τάδε ΙΤ τσάντα, είναι οι ίδιες που τώρα γράφουν ότι μπορείς να κάνεις θαύματα με τα περσινά σου ρούχα, αλλά να αγοράσεις/επενδύσεις (αλήθεια γιατί οι απανταχού φασιονίστες χρησιμοποιούν φανατικά, σχεδόν ευλαβικά την λέξη "επένδυση" όταν γράφουν για μια τσάντα ή ένα φουλάρι?) σε "κομμάτια κλειδία-λέγε-με-και-διαχρονικά" της νέας σεζόν.
αυτό που με έκανε να κλάψω από τα γέλια ήταν το εντιτόριαλ ιουνίου πολύ γνωστού περιοδικού μόδας παγκοσμίως, η ελληνίδα διευθύντρια γράφει: "[...] είναι λυπηρό και εξωφρενικό στη δύσκολη αυτή εποχή, εμείς οι έλληνες να μη στηρίζουμε τους έλληνες εμπόρους και επιχειρηματίες και να συνεχίζουμε να κάνουμε αγορές στο εξωτερικό, αγνοώντας επιδεικτικά την τεράστια κρίση στην χώρα μας [...]".
να στηρίζουμε (ρωτάω εγώ) όλους αυτούς που πουλάνε (ή πουλάγανε) με τα μεγαλύτερα ποσοστά κέρδους απ' όλη την ευρώπη? να στηρίξουμε όλους αυτούς που όταν ακούνε την φράση "καλύτερη τιμή" σε κοιτάνε λες και τους είπες το πιο προσβλητικό πράγμα στον κόσμο? να στηρίξουμε αυτούς που δεν ασχολήθηκαν ποτέ να κάνουν εκπτώσεις ίσες με τα αντίστοιχα καταστήματα της ευρώπης και μας πετάγανε ένα 30% και πολύ μας ήτανε? να στηρίξουμε αυτούς που με την μαζική υστερία της κρίσης που επικρατεί, κάνουν μπαζαρ με 60%-70% και βγάζουν μόνο τα κάτι παλιατζουρίες, τα περσινά ή μόνο δείγματα? να στηρίξουμε αυτούς που έπρεπε να υπάρξει κρίση για να κάνουν μπαζαρ και σημαντικές εκπτώσεις όπως κάνουν όλοι στην ευρώπη και μάλιστα όχι δυο φορές τον χρόνο, αλλά τέσσερις?
όχι ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω. δεν θα πάρω γενικότερα μιας και όντας ένα σωστό στατιστικό το πρώτο πράγμα που έκοψα ήταν τα ρούχα, αλλά εάν θελήσω ποτέ να αγοράσω κάτι μεγαλύτερης αξίας από το ζαρα τότε θα το πάρω από το ίντερνετ ευχαριστώ πολύ! όπου δεν θα έχω να αντιμετωπίσω ούτε τις απαξιωτικές πωλήτριες *note to self να θυμηθώ οπωσδήποτε να γράψω ξεχωριστό ποστ για την θαυμαστό κόσμο των πωλητριών* ούτε τις εξωφρενικές τιμές που καθενός .

notes on sex and the city 2

μετράει αυτό για δεύτερο ποστ σε μια μέρα? μπαα είναι μετά τις δώδεκα και έτσι καταγράφεται για την επόμενη. αλλά έχω φρέσκο πράμα που δεν μπορώ και να μην σχολιάσω κιόλας. μόλις γύρισα από την πρεμιέρα του sex and the city 2.
πριν ξεκινήσω να λέω το οτιδήποτε να πω αρχικά ότι όταν πρωτοείδα το τρέιλερ είχα αποφασίσει όχι μόνο ότι δεν μου αρέσει και ότι το βρίσκω αηδιαστικό (λόγω της απεριόριστης χλιδής), αλλά ότι δεν θα μπω καν στον κόπο να το δω, τουλάχιστον όχι στο σινεμά.
τότε γιατί πήγες κυρά μου, για να κράξεις μετά? καταρχήν είναι γνωστό παντού ότι δεν κράζω. κάνω, ή μάλλον ασκώ κοινωνική κριτική και μάλιστα σε ένα θέμα και μια βιομηχανία την οποία αν μη τι άλλο γνωρίζω πολύ καλά (και από την καλή και από την ανάποδη). στην μόδα αναφέρομαι, όχι στο κουτσομπολιό και το κράξιμο. κατά δεύτερον, πήγα με τα κορίτσια από την δουλεία με προσκλήσεις από την δουλεία. τρίτον αν δεν πήγαινα με αυτό το σετ των κοριτσιών θα έπρεπε να πάω με άλλο σετ και να πλήρωνα κιόλας. το μόνο σίγουρο είναι ότι την ταινία δεν θα την γλίτωνα και αφού κατάφερα να γλιτώσω το εισιτήριο κερδισμένη είμαι.
το λοιπόν, σήμερα πρεμιέρα σου λέει, διάσημοι και μη σου λέει, αίθουσες κλεισμένες στο mall σου λέει, και από χορηγό και catering τι σου λέει? την απόλυτη κρίση. αυτό σου λέει. ντράπηκα για την village τόσο πολύ σε σημείο που εγώ ας πούμε εάν ήμουν στην θέσης τους (λέμε τώρα) δεν θα αποφάσιζα να κάνω την πρεμιέρα της ταινίας τόσο φτωχά ή χωρίς να έχω φροντίσει να εξασφαλίσω τον υπερ χορηγό ή έστω μια χορηγία που να δώσει στην πρεμιέρα την όποια αίγλη της αρμόζει. μιλάμε για φράουλες δέκα ευρώ το κιλό από τον μανάβη μιας κάποιας λαϊκής που βρέθηκε τυχαία στον δρόμο κάποιου από την παραγωγή και σου λέει δεν τις φορτώνω να τις δώσω στους τάχα μου celebrities που θα περιμένουν σαμπάνιες και χαβιάρια. άσε που ο χορηγός ήταν ένα energy drink που πραγματικά τον τελευταίο καιρό μόνο κλύσμα δεν μας το έχουνε κάνει. το συναντάω παντού, μέχρι και στην δουλεία μας το φέρανε για δείγμα. όχι αυτό δεν είναι δείγμα καλού και σωστού marketing αλλά βασική θεωρία για το πως μπορεί ένα απλό προϊόν να γίνει τόσο ενοχλητικό που τελικά κανείς να μην θέλει να το αγοράσει.
μια μιζέρια και μια φτώχεια λοιπόν η όλη διοργάνωση.
και αφού περιμένουμε όλους τους διάσημους να φωτογραφηθούν για τις αυριανές μεσημεριανές εκπομπές, η ταινία επιτέλους αρχίζει. εμείς έχουμε ήδη φάει όλα τα nachos. αυτό από μόνο του ήταν ο απόλυτος οιωνός ότι η ταινία θα είναι μούφα, και επειδή τα nachos δεν λένε ποτέ ψέματα, ήταν.
σεναριακά ήταν απολύτως κενή. μιλάμε για το απόλυτο τίποτα, το απόλυτο χάος. μηδέν. αυτό βέβαια απ' ότι κατάλαβα είναι μια γενική τάση που επικρατεί στο hollywood μιας και από τα δύο διαφημιστικά τρέιλερ που προηγήθηκαν της ταινίας, δεν κατάλαβα χριστό.
αλλά για αυτά καλύτερα να μιλήσει ο τιμογιαννάκης που ξέρει περισσότερα και πάει και στις κάννες.
εγώ τώρα θα σας πω για την patrizia field. μια φορά και έναν καιρό ήταν μια στυλίστρια που της άρεσε πολύ να ανακατεύει στυλ ρούχων, υφασμάτων και χρωμάτων. σε πολύ λίγα χρόνια το ταλέντο της αναδείχθηκε και έτσι ήρθε μια μέρα που ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα με μια σειρά που ξεκινούσε τότε και αφορούσε τον έρωτα και το σεξ στην έξαλλη πόλη της νέας υόρκης. οι στιλιστικές επιλογές της patrizia έγιναν το σήμα κατατεθέν της σειράς και έτσι όλες οι αμερικάνες πέσανε σε μαζική υστερία με τα ρούχα της και τους συνδυασμούς της με αποτέλεσμα όλες τους να κυκλοφορούν έξω σαν τις τρελές με τα πιο κουλά ρούχα τα οποία όμως όλοι θεωρούσαν σέξι και οποίος αντέξει. σε λίγα χρόνια αυτή η μόδα ήρθε και στην ευρώπη και στην μακρινή μας ελλάδα. έτσι από το τσίπουρο και το σαλέπι που πίναμε μέχρι τότε, ξαφνικά αρχίσαμε να πίνουμε μόνο κοκτέιλ και να φοράμε παπούτσια που τα έφτιαχναν μανώληδες για μπορούμε να τα λέμε μανόλος μιας και ως γνωστόν παπούτσι από τον μανώλη σου και ας ειν' και μπαλωμένο.
δέκα χρόνια αργότερα η έμπνευση της patrizia είχε αρχίσει να εξαντλείται και όμως ο κόσμος και το πιστό της κοινό διψούσε κι άλλο. απελπισμένη εκείνη φόρεσε στο τελευταίο επεισόδιο ότι της είχε ξεμείνει από ύφασμα και πούλια τόσα χρόνια στις ντουλάπες της και πάλι έκανε το θαύμα της, ο κόσμος πάλι ταυτίστηκε με τις δημιουργίες της και όλοι ήταν και πάλι ευτυχισμένοι. κάπως έτσι ήταν και τα ρούχα στο sex and the city 2, 42 outfits άλλαξε μόνο η κάρυ. ότι να' ναι, χωρίς καμία λογική και σεβασμό στον θεατή που ναι μεν το σινεμά πάντα αποτελούσε μια φθηνή διέξοδο για τους πάντες και από τα πάντα, αλλά αυτή η χλιδο-λαγνεία, αυτό το στρας και η παγιετα, αυτή η απόλυτη υπερβολή μέχρι και στις νυχτικιές, πραγματικά it hurts your eyes. κανονικά θα έπρεπε να στείλω τον λογαριασμό από την επίσκεψη μου στον οφθαλμίατρο στην patrizia μιας και ευθύνεται για την πρεσβυωπία που απέκτησα σήμερα.
ρούχα ρούχα ρούχα τσάντες υπερβολή εμμονή στα όρια της σχιζοφρένιας με το αμπού ντάμπι σε βαθμό όχι μόνο κακουργήματος αλλά σε βαθμό του να αναρωτιέσαι πόσα γαμημένα δισεκατομμύρια πρέπει να πήρανε για να κάνουνε τέτοιο προμο σ' αυτό το εμιράτο. αμφιβάλλω σοβαρά εάν έστω και ένα πλάνο, αν έστω και μια κάμερα αγοράστηκε με αμερικάνικα λεφτά. δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση εάν διαβάσω τις επόμενες μέρες που θα βγει και επίσημα η ταινία στις αίθουσες ότι το αμπού ντάμπι σημειώσει αύξηση 100% στον τουρισμό του. η απόλυτη προπαγάνδα. ευτυχώς που δεν είμαι φαν της αηδιαστικής χλιδής, αλλιώς πραγματικά θα είχα γίνει τρομερά δυστυχισμένη μετά το τέλος της ταινίας που δεν θα μπορούσα να πάω εκεί.
η κάρι συναντάει τον εινταν, ο στάνφορντ παντρεύεται και στον γκέι γάμο του "παππάς" είναι η λάιζα μινέλι η οποία χορεύει το single ladies και κάπου εκεί τελειώνει η λογική.
όλες φοράνε τα υπερ πανάκριβα ρούχα αλλά καμία δεν δουλεύει κάπου που να δικαιολογείτε όλος αυτός ο οργασμός labels, όλες είναι εμφανώς γερασμένες και αντίθετα με αυτό που λέει ο λαος "φαίνεσαι σαν να μην έχει περάσει μέρα από πάνω σου" αυτές φαινόντουσαν σαν να μην έχει περάσει ζωή και αίμα από μέσα τους ποτέ, βαλσαμωμένες όλες από τα μποτοξ.
η μόνη που έχει καλό "γεράσει" είναι η σάρλοτ η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη είναι η μόνη αξιοπρεπής στην ταινία και μαζί με την μιράντα οι πιο καλοντυμένες.
τελικά σκέφτομαι δεν είναι και τόσο κακό που τόσα χρόνια η λυδία έλεγε εμένα σάρλοτ από όλες τις άλλες. δεν ξέρω αν το έλεγε ελλείψει συναγωνισμού, αλλά μετά απ' αυτό το τέρας σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη που δεν ταυτίστηκα ποτέ με την καρυ.
νομίζω τα χρόνια του sex and the city πέρασαν ανεπιστρεπτί για μένα και ευτυχώς πέρασαν και δεν ακούμπησαν.