good old fashioned ρεαλισμος

μέρες τώρα θέλω να ουρλιάξω ένα τεράστιο ΣΚΑΣΕ στην Βικύ Καγιά που μας έχει πρήξει τα παπάρια για την τάχα μου αποφοίτηση στην τάχα μου σχολή της. νομίζω ήρθε η ώρα να της πει κάποιος ότι οι όροι "αποφοίτηση" και "σχολή" είναι λιιιγο περισσότερο σοβαροί από το νέο της παιχνιδάκι που από το όνομα και μόνο [σσ. workshop] προδιαθέτει όχι τόσο σοβαρές δηλώσεις αλλά μια πιο ανάλαφρη ιδέα που παραπέμπει σε κάποια σεμινάρια που ναι μεν μπορεί να έχουν ενδιαφέρον, αλλά που αυτοί που μίλησαν βρέθηκαν εκεί επειδή το όνομα Βίκυ Καγιά είναι ίσως πολύ "μεγάλο" για να πουν όχι.
είναι κρίμα και άδικο να φουσκώνεις τα μυαλά όλων των κακόμοιρων που πάνε και πληρώνουν τα μαλλιά της κεφαλής των γονιών τους για μια υποψία καριέρας η οποία θα αρχίσει και θα τελειώσει στο επίπεδο της πρακτικής. δύσκολα κάποιος απ' αυτούς θα μπορέσει να πάει παραπέρα και μεταξύ μας που ακριβώς είναι αυτό το "παραπέρα" σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που ούτε βιομηχανία μόδας έχει, ούτε τα πολλά περιοδικά μόδας έχουν απομείνει στα οποία κιόλας όλοι ξέρουμε πως όσοι γράφουν αφενός είναι δεινόσαυροι που γράφουν στο συγκεκριμένο περιοδικό από την συγκεκριμένη θέση τουλάχιστον χίλια χρόνια, αφετέρου καμία σχέση με το αντικείμενο δεν είχαν προτού βρεθούν εκεί. επίσης, από την στιγμή που ο κάθε ένας και η κάθε μια ανοίγει το μπλογκάκι του και γράφει ότι μαλακιούλα θέλει και το βαφτίζει μόδα πως μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ακόμα και ο όρος "δημοσιογραφία μόδας" είναι δόκιμος? από την στιγμή που η εν λόγω "σχολή" δεν είναι ούτε καν μια δημιουργική σχολή για σχεδιαστές μόδας για παράδειγμα, πόσοι πια "δημοσιογράφοι μόδας" να βγουν και που να απορροφηθούν για να σταματήσει όλοι αυτό να φαντάζει ξεκαρδιστικά αστείο? είναι κρίμα να παίζεις λέω εγώ με τις φιλοδοξίες και τα όνειρα κακόμοιρων παιδιών και να τους καλλιεργείς την ψευδαίσθηση ότι θα διαπρέψουν εκεί έξω, σε ένα "εκεί έξω" που είναι στην μονάδα εντατικής θεραπείας σε κώμα τα τελευταία χρόνια.
η πρακτική είναι κάτι συγκλονιστικό και είμαι τρομερά υπέρ της, σε έναν άλλον πλανήτη όμως που μια πρακτική σε ένα μεγάλο περιοδικό πχ μπορεί αργότερα να σε κάνει junior editor, και μετά κάτι καλύτερο απ' αυτό και κάτι καλύτερο, και κάτι ακόμα καλύτερο. εδώ τι? που?
ας σταματήσουμε πια να κοροϊδευόμαστε ότι όλοι όσοι παρευρέθηκαν στην λαμπρή αυτή εκδήλωση, οι τόσο "διάσημοι" με τα τόσο μεγάλα ονόματα και τις ακόμα μεγαλύτερες καριέρες ξέρουν, διάβασαν ή θυμούνται έστω και ένα όνομα ή project απ' αυτά που παρακολούθησαν εκείνο το βράδυ. ή πως αν τους πλησιάσει κάποιος απόφοιτος δεν θα του κλείσουν την πόρτα στα μούτρα για είναι πολύ μικρός, γιατί δεν έχει εμπειρία, γιατί δεν ξέρει πολύ κόσμο, και στην τελική πολύ σωστά θα πράξουν εάν το κάνουν, αν πραγματικά η μόνη τους "εμπειρία" είναι πέντε σεμινάρια που παρακολούθησαν στην "σχολή" της Βίκυς Καγιά. επίσης, αν όντως κάποιος ξεστραβωθεί και ψάχνει για μαλάκες και όντως τους δώσει  μια ευκαιρία, άραγε η κ. Καγιά έχει προετοιμάσει τους αποφοίτους της για το τι συμβαίνει εκεί έξω? τους έχει προϊδεάσει ότι θέλει πολύ γερό στομάχι για να μπορέσεις να γυρίζεις σπίτι σου το βράδυ και να μην κλαις με λυγμούς επειδή όλη μέρα κάποιος προσπαθεί να σε πείσει πόσο άχρηστος είσαι? τους είχε πει ότι όσοι δουλεύουν στην μόδα στην Αθήνα είναι από τους πιο αγενείς, ψεύτικους και δήθεν ανθρώπους που θα γνωρίσουν ποτέ στην ζωή τους? πως για να τα καταφέρεις δεν πρέπει καθόλου να γίνεις σαν και αυτούς και πως πολλές φορές τα είδωλα σου είναι οι μεγαλύτεροι μαλάκες που περπατάνε επί γης?
όχι πως όλα αυτά είναι λόγος για να σταματήσει η συγκεκριμένη να κάνει αυτό που κάνει, ίσα ίσα, μπορεί στην τελική απ΄ όλο αυτό, κάποια στιγμή βαθιά στο μέλλον να βγει κάτι καλό. απλά είναι απαράδεκτο να πασπαλίζονται όλα με χρυσόσκονη και να καπηλεύονται όνειρα την στιγμή που αυτό που έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη είναι ο good old fashioned στυγνός ρεαλισμός.

ISSA S/S '13

Κρεσέντο κακογουστιάς, ακατάληπτα prints, ένα Asian fusion make-up, μαλλιά σε κατάσταση γάμος στη Γαστούνη [μαμά νύφης] και on top of that ιβίσκοι. Όλα στον υπερθετικό εκτός από τα μίνιμαλ αισθητικής prints που κατά τα άλλα είναι στο βάθος της ιδεολογίας πίσω από το brand ISSA London. το παραλήρημμα δεν έχει τελειώμο, σανδάλια με εκάτομύρρια λουράκια, χρυσά κολίε σε ύφος Kanye West, βραχιόλια στα χέρια και περιβραχιόνια σε μερικά μοντέλα. Well done Daniella.

movies and fashion Clements Ribeiro S/S '13

στις αρχές του καλοκαιριού και σε μια σινεφιλική κρίση αποφάσισα να πάω σινεμά στα τυφλά, κοινώς χωρίς να έχω ιδέα τι ταινία πάω να δω. δεν είχα ακούσει, δεν είχα δει το τρέιλερ, δεν ήξερα τίποτα, απλά μου άρεσε ο τίτλος. "Moonrise Kingdom" σου λέει, τι να μην σου αρέσει?
είναι περιττό νομίζω να πω πως παρόλο που ήμουν σε θερινό και τα κουνούπια γευμάτιζαν αποκλειστικά από τα μπούτια μου και τα ντουμάνια από τα τσιγάρα των γύρω τριγύρω θόλωναν την οθόνη είδα μια από τις καλύτερες ταινίες της ζωής μου. ακραία χιπστερικό αλλά με την καλή έννοια, μια συγκλονιστική ερωτική ιστορία, τι κι αν οι πρωταγωνιστές της ήταν μόνο 12 χρονών. ένα φανταστικό αγόρι οριακά nerd μίξη με υπερήρωα και ένα ανατριχιαστικά κουλό κορίτσι με ένα στυλ που θα ζήλευε μέχρι και η Jane Birkin, γνωρίζονται, αγαπιούνται, κλέβονται και αποφασίζουν να παντρευτούν, φυσικά against all odds.

σε ένα παράλληλο σύμπαν, ένα από τα αγαπημένα μου σχεδιαστικά δίδυμα, οι [ίσως] παντελώς άγνωστοι Clements Ribeiro που τους ανακάλυψα από αυτά τα συ-γκλο-νι-στι-κά κασμιρένια ζακετάκια [ως γνωστόν, η απόλυτη αδυναμία μου] που κάνουν στην καλύτερη περίπτωση 700+€ και τα βρίσκεις στο net-a-porter, εμπνεύστηκαν όλη την S/S '13 συλλογή τους από την Suzy Bishop, την μικρή από το "Moonrise Kingdom".
snap back σ' αυτό το σύμπαν πάλι, η χαρά μου δεν περιγράφετε για αυτή την κατά φαντασία συνεργασία. τα ρούχα είναι ονειρεμένα, τα παπούτσια θα σου θυμίσουν τόσο πολύ τα παιδικά σου χρόνια όσο τίποτα άλλο, γαλάζιο και πορτοκαλί μαζί με floral prints γίνονται ένα, λεπτές ζώνες, παντελόνια μέχρι τον αστράγαλο [μακράν το πιο κολακευτικό μήκος για όλες τις γάμπες] και crispy λεύκα πουκάμισα και φυσικά οι αγαπημένες κασμίρ ζακέτες διακοσμημένες με την πολύ καλόγουστη πούλια και αυγερινό που είδες ποτέ.

τα φωτογραφικά snaps είναι από εδώ.

η αγνωστη ζωη της Emilia Wickstead

η Emilia Wickstead είναι μια σχεδιάστρια που πριν στεφθεί η Κέιτ Δούκισσα του Κέιμπριτζ δεν την ήξερε ούτε η μάνα της. όμως η Εmilia ήταν πολύ φιλόδοξη. μπορεί να μην είχε τα τέλεια ρούχα ή τα πολύ διαφορετικά ή αυτά που θα ξεχώριζαν αμέσως σαν Emilia Wickstead από τα έμπειρα φασιονίστικα μάτια, αλλά έχει πάθος, είχε ζήλο και είχε και φανταστικά PR. PR τύπου η Βανδή να φοράει Λουκία. τέτοιου είδους PR.
από την στιγμή που η Κέιτ φόρεσε το πρώτο της Emilia Wickstead φόρεμα ο κόσμος της τελευταίας μπήκε σε άλλη τροχιά και από εκεί που είχε ένα απλό και "ταπεινό" atelier στο Chelsea του Λονδίνου, ξαφνικά το ταπεινό αυτό ατελιεδάκι έγινε δεύτερη κατοικία των απανταχού royal στυλιστών, και κάπως έτσι έφτασε να δείχνει την δουλεία της την πρώτη μέρα μεν, στην εβδομάδα μόδας του Λονδίνου, με όλο το παγκόσμιο λόμπι μόδας του twitter να την κάνει hashtag.

έτσι για την ιστορία, αυτό είναι το πρώτο φόρεμα που διάλεξε η Kέιτ να φορέσει από μια κάποια συλλογή της Emilia.

ευτυχώς το σχεδιαστικό ταμπεραμέντο της Emilia εξελίχθηκε σε σχέση με το στυλ της Κέιτ που όπως βλέπουμε καθημερινά έχει μένει... εκεί. κάπου βαθιά χωμένο στο 2008-2009.

οι φωτογραφίες είναι από εδώ!

evil twins

ποτέ δεν περίμενα ότι οι δυο αντιπαθητικές μικροκαμωμένες δίδυμες του πλανήτη θα μου προκαλέσουν τέτοια συγκίνηση με τα ρούχα τους. γενικά δεν τα πάω πολύ καλά με τους celebrities που ξαφνικά αποφασίζουν ότι θέλουν και μπορούν να σχεδιάζουν ρούχα [βλέπε Katie Holmes, Victoria Beckham που έκανε δέκα σεζόν να μας πείσει ότι κάτι κάνει, άσε που πιστεύω ότι τα "χαρακτηριστικά" της πλέον φορέματα ήταν στεγνή αντιγραφή Roland Mouret και απορώ που ποτέ κανένας δεν το πρόσεξε-σχολίασε]. έκαστος στο είδος του, δεν γίνεται να μπλεκόμαστε όλοι σε όλα αφενός γιατί τρώμε το ψωμάκι αυτών που είναι ήδη εκεί, αφετέρου γιατί δεν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι καλοί σε όλα, no?
δεν θα μακρηγορήσω. άμα δεν δουλεύεις, και η μόνη σου επαφή με τον έξω κόσμο είναι οι 3 ημερήσιες βόλτες με τον σκύλο σου και το internet, και άμα το λανσάρισμα του iphone 5 σε αφήνει παγερά αδιάφορη, τότε θα ασχοληθείς με την εβδομάδα μόδας. πυροβολήστε μας κύριοι που είμεθα τόσο ρηχοί.

στα δικά μας όμως. τα τελευταία χρόνια και αφού συνήλθαν από την γκοθό-μάτζικα-ντε-σπελ επιρροή τους, εμένα το στυλ των διδύμων μου άρεσε αρκετά. τα Elisabeth & James τα θεωρούσα λίγο χαζά, λίγο σαν μια πολύ πολύ ΠΟΛΥ ακριβή "συνέχεια" του Massimo Dutti αν θέλεις, άσε που ποτέ δεν κατάλαβα την έμπνευση πίσω από το όνομα [δηλαδή τα δυο μικρότερα αδέλφια τους... πφ]. ε αυτό που έδειξαν χτες για S/S '13 εμένα με ξέκανε. θες τα χρώματα, θες τα υφάσματα, θες η απλότητα? όλα μου άρεσαν, μέχρι και το μοντέλο-σκουπόξυλο του κατάλογου μου άρεσε.
Mary-Kate και Ashley γαμώ την λιλιπουπολή μου μέσα σας αγαπώ.

μάντεψε τι? οι φωτογραφιούλες είναι πάλι από 'δω.

λιγη μοδα δρομου παρακαλω

κανονικά από την έμπνευση και μόνο αυτού του ποστ, ο τίτλος θα έπρεπε να είναι "μια Ελληνίδα στην Νέα Υόρκη", θα καταλάβετε παρακάτω γιατί. αλλά όχι δεν θα υποκύψω στα κλισέ της Φίνος Φιλμς και θα αρκεστώ στο να ξεφτιλίσω, ε σχολιάσω εννοώ, ορισμένα από τα τάχα μου τυχαία, τάχα μου "αχ καλέ φωτογράφος είσαι εσύ, ούτε που σε κατάλαβα" ενσταντανέ [καρά-σικ] της τρέχουσας εβδομάδας μόδας, στην Νέα Υόρκη φυσικά.
εκτός από ένα δυο γνωστές μούρες, οι περισσότερες μου είναι παντελώς άγνωστες, οπότε να ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη εάν θίξω καμιά μακρινή σας ξαδέλφη ή το έτερο ήμισυ του τάδε fashion blog σας που βρίσκεται εκεί για να κάνει το ρεπορτάζ του. η αλήθεια είναι πως μερικές φάτσες και ορισμένοι συνδυασμοί Zara κυρίως ρούχων μοιάζουν τόσο τραγικά Ελληνικοί που πραγματικά μπορεί να είναι κάποια ξαδέλφη σας, αλλά για αυτό έχω ήδη ζητήσει συγγνώμη.

α ναι, και για να μην το ξεχάσω, οι φωτογραφίες είναι για άλλη μια φορά δανεισμένες από εδώ!

οι μπασκετικές μπλούζες σου λέει τρελή τάση για εφέτο το χειμωνοκαλόκαιρο, ή οπότε τις βολεύεστε τέλος πάντων, δεν θα τα χαλάσουμε στην σεζόν. εδώ βλέπουμε δυο παραδείγματα για τον σωστό και τον λάθος τρόπο. καταρχάς γλυκύτατη κατά τα άλλα strawberry blonde κοπέλα της πρώτης δεξιά φωτογραφίας: η επιλογή σου είναι τόσο μα τόσο λάθος που όχι μόνο της έχεις αφήσει μανίκια και λαιμούς άκοπους να φτάνουν μέχρι καρωτίδα μεριά, όχι μόνο έχεις κάνει έναν κόμπο τόσο σφιχτό και "δήθεν" που είμαι σίγουρη ότι τον έχεις δέσει με το back-up λαστιχάκι που κανονικά θα έπρεπε να έχεις δέσει την καούκα σου, αλλά μου τον έχεις κολλήσει ακριβώς στο τέλος του σκισίματος της τύπου ντραπέ, τύπου midi-mini, τύπου κάνω απόσβεση από μια φούστα που είχα αγοράσει το 1994 για τον γάμο της Φιλίτσας στα Κιουρκά, ΑΛΛΑ μου τα συνδυάζεις όλα αυτά και με ένα "μοκασίνι" [μισώ την ζωή μου που έπρεπε να χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη] τύπου Νάβαχο Τζό. ενώ το κορίτσι εξ αριστερών, καθότι και πολύ in da hood, ξέρει πολύ σωστά πως να πλασάρει σωστά το μπασκετικό μπλουζάκι που έχει καβαντζώσει από τον πραγματικό γκόμενο της και δεν είναι το μπλουζάκι που έχει λιώσει τόσο όσο από το δημοτικό ώστε να είναι το καλύτερο για τις μέρες με περίοδο και για ύπνο το καλοκαίρι. μαλλί, γυαλί και τακούνι τραβεστί, έχει μάθει από τις καλύτερες στο είδος πως να υποστηρίξει αυτό το στυλ, μην σου πω ότι έχει κάνει και η ίδια το απαραίτητο booty shakin' σε κάνα δυο video clip του 50 Cent ή του Nelly ακόμα καλύτερα. τσεκάρετε και μόνοι σας αν δεν με πιστεύετε.

-εμένα κάνεις δεν με βγάζει φωτογραφία.  σνιφ.

-α, θα με βγάλετε τελικά μια φωτογραφία ευγενικέ κύριε. 

-ωμ, σας ευχαριστώ πολύ.

-α, τι? με βγάλατε κιόλας?

-χεχε, δεν το κατάλαβα. 

-είναι εύκολο άλλη μια να ποζάρω κιόλας? θέλω να την δείξω στην μαμά μου

-.....

-αμ, οκ, ε... , χα χα, ευχαριστώ πολύ. ο Θεός μαζί σας. 

[μόνο] δύο από τους πιο μισητούς ανθρώπους στην παγκόσμια βιομηχανία της μόδας μου μέσα. πραγματικά, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως αυτοί οι δύο συγκεκριμένα βρέθηκαν να επηρεάζουν τόσους πολλούς και τόσο  μαζικά που από κάποιο σημείο και μετά ήταν απλά αδύνατο να τους αγνοήσεις. α ναι! βρήκα γιατί: ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ.

δύο κλασσικά παραδείγματα κοριτσιών που νομίζουν ότι το έχουν και είναι εύκολο βρε αδελφέ,  και προσπαθούν πάραπολύ να σε πείσουν ότι δεν προσπαθούν καθόλου να φανεί πόσο εύκολα εύκολο μπορεί τελικά να είναι. οι λόγοι για τους οποίους θεωρώ και τις δυο εμφανίσεις εξαιρετικά αποτυχημένες, μεταξύ άλλων, είναι ότι ο βαθμός της απλότητας είναι αντιστρόφως ανάλογος της προσπάθειας, των ωρών και της ατελείωτης ακαταστασίας στο εφηβικό δωμάτιο ακριβώς για να επιτευχθεί όλο αυτό *κουνάει χέρι όπως ΑφροΑμερικάνα biatch ονόματι Channel στο Bronx*.

ΚΑΙ duckface ΚΑΙ πόζα σταυρωμένα πόδια-τρυφερή ελαφίνα. ε όχι χρυσή μου, αυτό πάει πολύ. 

για το κορίτσι στα αριστερά πραγματικά αν δεν ήξερα την πηγή των φωτογραφιών τότε θα νόμιζα ότι είναι ένας διαγωνισμός του Stradivarius για την Ελληνίδα fashion blogger του τριμήνου η οποία θα κερδίσει μια δωροεπιταγή των 19.99€ και ένα στίκερ "I [heart] Stradivarius" για να το βάλει στο blog της. πάνω δεξιά. κοντά στο προφίλ της, εκεί που περιγράφει ότι είναι φοιτήτρια λογιστικής αλλά η μόδα είναι το πάθος της και από μικ..... ΖΖΖ zzzz ΖΖΖΖΖΖ

πως βρέθηκα εδώ, ποια είμαι, τι δουλειά κάνω και κυρίως τι μου συμβαίνει πραγματικά, να ρε παιδιά στον σταυρό που σας κάνω, ιδέαν δεν έχω. 

κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι αυτή η κοπέλα είναι από τις πιο γνωστές fashion blogger ανά τον κόσμο, με απίστευτη συμμετοχή στην φετινή εβδομάδα μόδας της NY [παρουσίασε μεταξύ άλλων το show του Marc Jacobs, για σχόλια επ' αυτού εδώ παρακαλώ] και φυσικά είναι front row σε οτιδήποτε γίνεται ενώ εμείς κοιμόμαστε. 

κυριολεκτικά. 

ντάξει πολύ την πάω την Leandra, αλλά μωρή βάλε κάνα κιλό πάνω σου που είσαι σαν το σκιάχτρο από το To Kill a Mockinbird. ήμαρτον.

Marc Jacobs S/S 2013

δηλαδή ντάξει, δηλαδή σοβαρά τώρα, είσαι ο Marc Jacobs πανάθεμα σε, καταξιωμένος, σχεδιάζεις για Louis Vuitton μεταξύ άλλων συγκλονιστικών που κάνεις, κυκλοφορείς με παπουτσάκια Λουδοβίκου και φούξια δαντέλα γκιπούρ φόρεμα και όλοι-όλες σκίζουν τα βρακιά τους για την μεγαλοφυΐα σου και πας και μου παρουσιάζεις προχτές αυτά τα τσίτια για S/S '13. όχι αγάπη μου. αρχικά τα ρούχα είναι απαίσια αισθητικά αλλά και [μαντεύω] άχρηστα από άποψη εφαρμογής. εδώ στα μοντέλα και είναι σαν τους έχεις ρίξει μια κάθετη ριγέ χλαίνη, φαντάσου εμένα ωσάν τροφαντό ζαχαρωτό να κυκλοφορώ με τις κάθετες ρίγες σου, dowtown οπουδήποτε σαν ένα ατυχέστατο κράμα Willy Wonka και Ronald McDonald. έπειτα, πραγματικά αυτά τα ρούχα θα μπορούσα να τα έχω ράψει και εγώ, στο ταπεινό μου σπιτάκι, κυριολεκτικά με βελόνα και κλωστή, βελόνα και κλωστή Αντωνάκη μου και ας περιορίζονται οι γνώσεις μου στην κοπτοραπτική στο να κόβω τους λαιμούς από τα t-shirts του Κων.

το τρίπτυχο της καταραμένης μεσογειακής λεκάνης

οτ κουτουρ σου λέει. χίλια ευρώ το πάνω μόνο κομμάτι υφάσματος, το από κάτω ανάλογα με το πόσο αλόγα είστε κοστολογείται αναλόγως. ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την αποχώρηση σας από τον στάβλο.

να εγώ τώρα μ' αυτό ας πούμε είμαι έτοιμη να πάω στο επόμενο interview, να ανοίξω την πόρτα και να πω "γεία χαραντάν μάγκες, ήρθα για αυτό το μπιζουδάκι που βρήκα στο φύλλο της Κυριακής, ψάχνετε λέει για νέα ασκούμενη δικηγόρο να 'ουμ"

....

η φαντασία και η δημιουργικότητα έχουν πιάσει ζενιθ και συνεχίζουν

Κατερίνα Γώγου vs Σαπφώ Νοταρά

α ναι, και για να μην ξεχνιόμαστε, οι φωτογραφίες είναι όλες από εδώ!

Gossip Girl s05 e19

έναν μήνα περιμέναμε εμείς δηλαδή χωρίς επεισόδιο, που μεταξύ μας έτσι όπως έχει γίνει, σιγά την αναμονή για να δούμε πάλι τον Ντάν να γλωσσοφιλάει την Μπλέρ χωρίς αιδώ. ε όχι αγάπες μου, αυτό πάει πολύ. δεν ξέρω που να απευθυνθώ δηλαδή, που να στείλω τα μέιλ μου, που να ρίξω τα καντήλια μου. πάνω που νομίζαμε ότι το αστείο με τον σαχλό Γάλλο που πολύ καλά σχολίασε κάποιος ότι τους ξεχείλωσε η παραμονή του ΚΑΙ στον 5ο κύκλο, εκεί που τελικά φεύγει από το προσκήνιο τουλάχιστον, να σου το ειδύλλιο με τον Ντάν. μα την παναγία θα ξεράσω. κουρέψου αγόρι μου καταρχάς και ύστερα ίσως σου κάνω την χάρη να ασχοληθώ μαζί σου. δεν έχω τίποτα με τον μπόχο λουκ σου, ίσα ίσα στις αρχές ξέρεις πόσο πολύ σε συμπαθούσα. σε γούσταρα ίβεν. αλλά μου τα έμπλεξες: τα μπόχο μπουκλάκια σου θα έπρεπε να μπλέξουν με τα εξίσου μπόχο μπουκλάκια της Σερίνα, που το κορίτσι βρε άκαρδε μέχρι και εξομολόγηση σου έκανε, κάτι που στον 1ο και 2ο κύκλο ούτε στον ύπνο σου δεν το έβλεπες.
εν πάση περιπτώση, είναι άκρως εθιστικό το μπουρδέλο και δεν μπορώ αν αντισταθώ στο να κατεβάσω σαν την παλαβή κάθε καινούργιο επεισόδιο, όσο μαλακιάρα κι αν ήταν το προηγούμενο. καταλαβαίνεις τι έχω πάθει φαντάζομαι.
μα να περιμένεις έναν μήνα και να σου σκάει επεισόδιο με αποκορύφωμα το πολύ αναμενόμενα πολύ κακό σεξ που προφανώς θα κάνανε η Μπλέρ με τον Ντάν? ότι το Γκοσιπ Γκιρλ 3.0 είναι η Σερίνα? ότι η Αίβι Ντίκινς που κι αυτηνής το ρολάκι παραξεχείλωσε μας το παίζει κακομοίρα γιατί κανείς δεν την παίζει στο Άπερ Ίστ Σαίντ? ότι "που να ξοδέψω τα λεφτά  μου?" μπου χού? έλεος χρυσά μου εκεί στην Αμερική. ξυπνάτε γιατί χανόμαστε.
φιλική συμβουλή.

a royal shithole

το λοιπόν τι μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες και έχω χαθεί από προσώπου γης είναι ότι έχω βρει δουλειά, αυτήν ακριβώς την δουλειά που ήθελα και φανταζόμουν όταν αποφάσισα να φύγω από την προηγούμενή μου δουλειά, και ναι αυτό από μόνο του είναι η απόλυτη kinder έκπληξη. το ξέρω. τέλος πάντων, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί αυτό που θέλω να γράψω είναι άλλο: στην δουλειά λοιπόν έχουμε και intern, βέβαια, Αγγλίδα κιόλας. ειρωνεία? μάλλον. είναι μια συμπαθέστατη Αγγλίδα, γεννημένη και μεγαλωμένη στο Λίβερπουλ [πραγματικά πιο βαριά προφορά πεθαίνεις. τύπου από το τηλέφωνο είναι απλά αδύνατο να καταλάβεις τι σου λέει ακόμα κι αν η λέξη είναι "clothes"] που τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Λονδίνο, δούλευε ως editor σε κάτι websites και περιοδικά, 23 ετών και αν απορείς τι σκατά κάνει στην Αθήνα του σήμερα, η απάντηση είναι ότι είναι μισή Ελληνίδα, μισή Αγγλίδα, και κατά συνέπεια, το μισό της σόι ζει εδώ, το άλλο το άφησε πίσω στην Αγγλία όταν αποφάσισε ότι θέλει μια [τεράστια] αλλαγή στην ζωή της, και την αναζήτησε εδώ. δεν είναι κανά φυτό, απεναντίας, είναι τελείως τρελό τυπάκι, απ' αυτά που αράζουν στο East London, τρώνε μανιωδώς από τα Whole Foods γιατί φυσικά είναι vegeterian, και όλοι της οι φίλοι είναι είτε σχεδιαστές μόδας, είτε σε κάποιο συγκρότημα που πρόσφατα υπέγραψε συμβόλαιο 2 εκατομμυρίων λιρών στην Universal και τώρα γράφουν τον επόμενο τους δίσκο στο Hollywood μεσοτοιχία με την Natalie Portman #true_fucking_story.
όπως καταλαβαίνεις δεν είναι μια κοπέλα που θα μασήσει ότι έκανε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της μετακομίζοντας στο Ευρωπαϊκό ανάλογο της Μποτσουάνας. 
όπως σε κάθε χώρα που μετακομίζεις χωρίς να ξέρεις τον χριστό σου για αυτή, το πιο σημαντικό πράγμα είναι οι πρώτοι άνθρωποι που γνωρίζεις γιατί αυτοί, καλώς η κακώς, είναι αυτοί που θα σου σχηματίσουν όποια αντίληψη θα έχεις από 'δω και στο εξής για την νέα σου πατρίδα. η συγκεκριμένη εκτός από μένα φυσικά, που προφανώς είμαι ότι καλύτερο της έχει συμβεί, πρέπει να έχει πέσει σε πολύ λάθος άτομα, ή απλά άτομα που δεν μιλάνε καλά Αγγλικά. σε επίπεδο παρανόησης όμως. όπως ας πουμε αυτός που της είπε ότι η Ελληνική κυβέρνηση "gambled" όλα τα λεφτά του δημοσίου μας και μετά γύρισε και μας είπε ότι sorry μάγκες, αλλά λεφτά δεν υπάρχουν. πακέτο. απ' όσο γνωρίζω και παρακολουθώ δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. ε? με τον ίδιο άνθρωπο επίσης βρέθηκε σε ένα από τα πολλά μας πανεπιστήμια, το οποίο δεν κατάλαβα ποτε ποιο ακριβώς, καθώς ακόμα οι περιοχές και τα ονόματα τους είναι κάτι το εξωγήινο για εκείνη, στο οποίο είχε μέσα ποντίκια όπως είπε, και τοίχους έτοιμους να πέσουν. σε μια κρίση μεγαλοκαρδιας που είπε ότι θέλει να πάει με μπατανοβουρτσες και να το κάνει λαμπίκο και είμαι σίγουρη ότι ακόμα απορεί γιατί πραγματικά κανένας [μας/τους] δεν το κάνει. μου είπε ότι στην Αγγλία οι φοιτητές διεκδικούν συνεχώς πράγματα με διαδηλώσεις και riots, και εγώ ντράπηκα παρά πολύ να της πω ότι α) το ξέρω, β) κουμάντο στα πανεπιστήμια μας κάνουν οι νεολαίες των κομμάτων. 
κατά τα άλλα έχει φρίξει με λιγότερο πιο ουσιαστικά θέματα όπως ας πούμε ότι δεν έχει η Αθήνα Time Out, ούτε κάτι παραπλήσιο, και ότι ακόμα κι αν υπάρχει κάτι τέτοιο, που υπάρχει, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ. τίποτα δεν είναι στα αγγλικά. τίποτα απ' ότι απευθύνεται ή θα ήταν απαραίτητο σε έναν τουρίστα, δεν είναι στα αγγλικά και αυτό είναι απλά σοκαριστικο. επίσης τίποτα δεν έχει χάρτες για να εξηγεί πως σκατά θα βρεθείς εκεί και επίσης τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν σου λέει με τι μεταφορικό μέσο ή με τι συνδυασμό μεταφορικών μέσων μπορείς να βρεθείς κάπου, οπουδήποτε, εάν δεν διαθέτεις αμάξι. ταλαίπωρε τουρίστα. πραγματικά γιατί να θέλεις να στείλεις και κάποιον φίλο σου σ' αυτό το αχούρι? τέλος πάντων, η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ μπερδεμένη [και αυτή] με το όλο θέμα της κρίσης και όλος ο κόσμος που έχει γνωρίσει δεν την βοηθάει καθόλου στο να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. αν υποθέσουμε ότι ξέρει κανείς. παραδείγματος χάρη, γνώρισε μια κοπέλα που δουλεύει στο τμήμα μόδας ενός πολύ γνωστού και international περιοδικού μόδας [wink, wink] η οποία της είπε ότι δεν πληρώνετε. και έρχομαι εγώ να σε ρωτήσω? ότι είναι τύπου intern και εκείνη, της το ξεκαθάρισε ή ούτε η ιδία το έχει καταλάβει ακόμα? προφανώς η δικια μου μετέφερε το νέο σε όλες τις φιλες της στην Αγγλία οι οποίες ούρλιαζαν στο Skype πως ο αντίστοιχος μισθός στο αντίστοιχο Αγγλικό περιοδικό είναι τετραψήφιος, και να πως δημιουργούνται οι [λαθος] εντυπώσεις. 
η αλήθεια είναι, και ακόμα εντυπωσιάζομαι μ' αυτό, ότι  με ενόχλησε πολύ που την άκουσα να πετάει λάσπη σε ότι θεωρώ δεδομένο και σε ότι έχω [κακώς προφανώς] συνηθίσει ή βοηθήσει να δημιουργηθεί ή συγκαλύψει. δεν μου άρεσε που περιέγραψε τα πανεπιστήμια μας σαν ερείπια με ποντίκια [είναι αλήθεια? δεν ξέρω, έχω να βρεθώ εκεί αιώνες και ποτέ μου δεν φοίτησα εκεί για να ξέρω], που είπε ότι κανείς δεν μιλαει και πως τίποτα δεν είναι γραμμένο στα Αγγλικά [άραγε έχει δίκιο? και αν ναι, τότε πραγματικά ΤΙ ΣΚΑΤΑ κάνουν οι τουρίστες?], με χάλασε που πιστεύει ότι ο κόσμος εδώ δουλεύει και δεν πληρώνετε [αυτό κι αν είναι αλήθεια, αλλά και πάλι, είναι κάτι προσωρινό έτσι δεν είναι?], δεν ξέρω, παρόλο που δεν εκτιμώ σχεδόν τίποτα απ' αυτό το μέρος, παρόλο που το νιώθω όσο "σπίτι" μου όσο θα ένιωθα μια γειτονιά της Φινλανδίας, παρόλο που είναι ομολογουμένως μια σκατοτρυπα, είναι μέρος αυτού που είμαι και σαφέστατα είμαι μέρος και εγώ αυτού που είναι. όλα τα αρνητικά που λέει είναι σαν να μου τρίβει στα μούτρα τα ελαττώματα μου και πράγματα τα οποία εν μέρη άφησα και εγώ να πάνε λάθος, και φυσικά όπως θα σου έλεγε και ο Φρόιντ σε μια ανάλογη στιγμή, η αλήθεια ποτέ δεν είναι ευχάριστη. 
fuck, σε τι κόσμο ζούμε?!

τα παλαμακια

μου λέει τις προάλλες το βαφτιστήρι μου "νονά, το Σάββατο θα είμαι σε μια live σκηνή στου Ψυρρή, όπου θα παίζουν κάτι φίλοι μου. ελα!". σπουδάζει και στην Αγγλία ο γλυκούλης μου, είχα να τον δω πολύ καιρό, λέω ας παει στα κομμάτια θα παω. να σημειωθεί εδώ ότι το βαφτιστήρι είναι λίγο ψωνάκι, απόφοιτος κολεγίου, τ-σερτ με απαραίτητα σηκωμένο γιακά και ροζ ολ σταρ. σούρνω αγόρι αλα μπρατσέτα και πάμε. το μαγαζί όπως αποδείχθηκε είχε δυο ορόφους [???] στους οποίους έπαιζαν διαφορετικά live συγκροτήματα και αφού μας σκαναρε κατάλληλα ο τύπος στην πόρτα [δέκα ευρώ είσοδος ΧΩΡΙΣ ποτο σε ένα χαμομπαρο στου Ψυρρή όλα αυτά..] μας λέει "για τον πρώτο είστε".
μπαίνουμε μέσα, εξαερισμός πουθενά, τζιβες και ΒΠ ράστα ποντικοουρες παντού, κοινώς η κόλαση του Δάντη. έψαξα λίγο ανάμεσα στα άλουστα νεόπλουτα κεφάλια πουθενά το βαφτιστήρι. ο τραγουδιστής από την άλλη στο μικρόφωνο τεράστιο φούσκωμα που βρίσκεται on stage, ούτε ο Ozzy τέτοιο κοκκορεμα. oh well λες, είναι μικρά ας το ζήσουν
αποφασίσαμε με το αγόρι ότι το μόνο ποτο που θα μπορούσαμε να πιούμε για να αντέξουμε την κατάσταση ήταν καθαρό πετρέλαιο, αλλά δυστυχώς τους είχε τελειώσει. το live αρχίζει με κάτι εντελώς αποτυχημένα ανέκδοτα που θα έκαναν τον Λαζοπουλο να κατουρησει το βρακάκι του από τα γέλια και εκεί που είμαστε έτοιμοι να κρεμαστουμε, αρχίζουν να παίζουν το πρώτο τους τραγούδι. κάπου εκεί ένιωσα ότι με έβαλαν σε μια κάψουλα και μεταφέρθηκα στον χωροχρόνο σε μια εποχή που το "Μ' αρέσει να μην λέω πολλά" από τα Υπόγεια Ρεύματα for crying out loud ήταν ότι πιο κουλ μπορούσες να ακούσεις στο πούλμαν για την τετραήμερη του γυμνασίου στην Θεσσαλονίκη, άμα ήθελες να έχεις όλα τα παιδάκια ντοπαρισμένα μέχρι να φτάσουμε στον τελικό προορισμό .
υπάρχει και χειρότερο: όλοι ήξεραν τα λόγια, όλοι σιγοτραγουδουσαν ΚΑΙ ο τραγουδιστής πάνω στο πικ μας προέτρεψε να το τραγουδήσουμε "με παλαμάκια τώρα". και έτσι απλά αποφάσισα να μην ξαναβγώ ποτε ξανά και αφού γύρισα σπίτι έκαψα όλες τις κασέτες που είχα μαγνητοφωνήσει από το ράδιο καλλιτεχνουπολη.