vicious cycle

μου κλέψανε το ποδήλατο.
αυτή είναι μια πρόταση που πίστευα ότι ποτέ δεν θα χρειαστεί να γράψω, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλα τα κακά πράγματα που νομίζεις ότι ποτέ δεν θα (σου) συμβούν.
τα δεδομένα είναι ότι μου το έκλεψαν χθες στον σταθμό του μετρό του χαλανδρίου, μεταξύ 10:00-18:00, όση ώρα δηλαδή ήμουν στο γραφείο και το ποδήλατό μου ήταν διπλοκλειδωμένο στις ιδικές μπάρες για μηχανάκια και ποδήλατα του σταθμού.
κάθε πρωί που το άφηνα περνούσε από το μυαλό μου μήπως κάνω μαλακία που το αφήνω εκεί τόσες ώρες, μήπως είναι απροστάτευτο παρά τα δυο λουκέτα του, μήπως είναι τόσο ωραίο που μπορεί να προκαλέσει τον κλέφτη, αλλά ήταν τόσα άλλα παρκαρισμένα εκεί που δημιουργούσαν μια σιγουριά.
έτσι όπως τα σκεφτόμουν έτσι τα ξεχνούσα μιας και πάντα υπερισχύει η ιδέα ότι αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί σε σένα, αλλά και η άρνηση στην τελική να υποκύψεις στο φόβο που σου λέει να μην κάνει κάτι γιατί μπορεί να σου βγει τελικά σε κακό.
φυσικά σ' αυτές τις πολύ γρήγορες σκέψεις δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει να γυρίζεις εκεί που το είχες διπλοκλειδώσει λίγες ώρες πριν και να μην βρίσκεις τίποτα. το σκατένιο συναίσθημα να γυρίζεις στο σπίτι σου με άδεια χέρια και με το κενό που σου αφήνει η ιδέα πως δεν έχεις κάνει ότι ήταν αρκετό για να το βρεις σε περίπτωση που σηκώθηκε από μόνο του πήγε και κρύφτηκε πίσω από τους θάμνους.
γιατί στην πραγματικότητα αρνείσαι να νιώσεις πως κάτι που σου ανήκει, που το έχεις περιποιηθεί με όλη σου την αγάπη, που το φρόντιζες και αγαπούσες, που στο είχε εμπιστευτεί ο μπαμπάς σου, που μαζί το είχατε συντηρήσει τόσα χρόνια σε άψογη κατάσταση, βρίσκετε τώρα "κάπου" βίαια αρπαγμένο από εκεί που σε περίμενε.
για τη ιστορία σας λέω πως το δήλωσα στην αστυνομία χαλανδρίου στην οποία δεν έδωσα καν επίσημη κατάθεση, δεν υπέγραψα τίποτα, δεν δήλωσα πουθενά την κλοπή, απλά άφησα το όνομα μου και το τηλέφωνο μου σε περίπτωση που βρεθεί κάπου κτλ. κτλ. το ύφος φυσικά της αστυνομικού που μου είπε πως αν βρεθεί θα με ειδοποιήσουν ήταν σαν να μου λέει ότι πιο πιθανό ήταν να έρθει ο Ε.Τ. να μου δώσει το δικό του ποδήλατο παρά να βρεθεί το δικό μου.
μετά από αυτή την δυσάρεστη εμπειρία μου, κατέληξα πως το κλέψιμο ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον χωρισμό και τον θάνατο (που κατά μια έννοια είναι ήδη συνώνυμα) και η βάση τους βρίσκετε στο ότι χάνεις κάτι που δεν θέλεις να χάσεις ή ακόμα και να το θες (στην περίπτωση του χωρισμού) τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για το πως θα νιώσεις όταν αυτό συμβεί.
η λέξη κλειδί είναι η βια, κάτι που φεύγει από σένα με τρόπο που δεν μπορείς να είσαι ποτέ αρκετά προετοιμασμένος, κάτι που νιώθεις ότι δεν εξάντλησες, κάτι για το οποίο είχες πιστέψει ότι θα είναι μαζί σου για πολύ καιρό ακόμα, κάτι που πάνω του είχες σχεδιάσει κατά κάποιον τρόπο την καθημερινότητα σου, κάτι δικό σου που αγαπούσες πολύ και τώρα δεν ξέρεις τι αντιμετώπιση θα έχει από τον καινούργιο του χρήστη.
με την βοήθεια αυτού του site είδα, διάβασα και έμαθα άπειρες παρόμοιες περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν χάσει το ποδήλατό τους, ανθρώπων που το ποδήλατο είναι πέρα από μέσο μεταφοράς, ιδέα και στάση ζωής.
αυτό το ζήτημα της κλοπής φέρνει για άλλη μια φορά τον ρατσισμό στο προσκήνιο, και μπορεί να κάνει το "κράτος" και την πολιτεία αποδέκτες κριτικής για την απουσία τους. ο ρατσισμός είναι πανταχού παρών και σ' αυτό το παράδειγμα καθώς τα στατιστικά σε ωθούν να πιστέψεις ότι οι περισσότερες κλοπές γίνονται από ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο και με την μεταπώληση του ποδηλάτου βγάζουν την δόση τους ή ένα ποσό που τους εξασφαλίσει την διαβίωση τους για μια εβδομάδα.
όσο για το κράτος, με το χάλι που επικρατεί εκεί έξω δεν έχω καμία απαίτηση από την αστυνομία ή την πολιτεία να ασχολείται με κλοπές ποδηλάτων περισσότερο από τις κλοπές σπιτιών ας πούμε. εξάλλου η ίδια η κοινωνία δείχνει έμπρακτα στους ποδηλάτες ότι δεν έχουν κανέναν δικαίωμα κυκλοφορίας στην πόλη. βέβαια αυτό προωθούν και πολλοί συμπολίτες μας που παρκάρουν πάνω στους ποδηλατοδρόμους ή που δεν επιτρέπουν την είσοδο των ποδηλάτων στο μετρό.
εκτός από στενοχώρια και απογοήτευση νιώθω ότι "κάποιος" μου έχει στερήσει την ελευθερία μου να κυκλοφορώ με όποιο μέσο θέλω χωρίς να έχω τον φόβο ότι όταν θα επιστρέψω για αυτό αυτό δεν θα είναι εκεί. είναι τρομερά περιοριστικό να προσπαθείς τόσο πολύ να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, καλύτερος πολίτης και καλύτερος "συν"κάτοικος στον πλανήτη γη και κανείς να μην σε αφήνει.
το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει άλλη μια φορά είναι τι γίνεται μετά? αποφασίζεις να πάρεις άλλο ποδήλατο με καλύτερη κλειδαριά και να βγάζεις την σέλα? αρχίζεις να υποψιάζεσαι οποιονδήποτε περνάει με ποδήλατο δίπλα σου και σκέφτεσαι ότι μπορεί αυτός να είναι ο κλέφτης του δικού σου? σταματάς να ζεις με αιώνιο φόβο για τα πάντα και συνεχίζεις να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος? κανείς δεν ξέρει.
και να σκεφτείς ότι η κλοπή έγινε σχεδόν την ίδια ώρα που έλεγα στον κωνσταντίνο πόσο πολύ αγαπάω το ποδήλατό αυτό, πόση συναισθηματική και υλική αξία έχει για μένα και αφού υποσχεθήκαμε ότι θα πηγαίναμε ποδηλατική βόλτα το Σ/Κ.