είναι κάποιες φορές που ακούς αυτό το φριχτό κλισέ ότι "μ' αυτά τα μυαλά που κουβαλάμε πως να μην φτάσουμε σ' αυτό το χάλι" και παρόλο το τσιτάτο δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις.
σε ένα παράλληλο σύμπαν, εγώ που τώρα είμαι άεργη [στρατηγική επιλογή λέξης once more] και βασικά ermmm, κάθομαι, ψάχνω για σπίτι ή αλλιώς, κοιτάω τι παίζει στην αγορά για όταν θα έρθει η ώρα πάλι να νοικιάσω. το τι έχουν δει τα μάτια μου στις αγγελίες δεν περιγράφετε. το τι νομίζει ότι πουλάει ο κάθε ένας δεν έχει κανένα ρεαλιστικό αντίκρισμα και κοστολογείτε με την όποια λογική του λολοστεφανή.
να πω ότι υπήρχε ένα κριτήριο σύμφωνα με την περιοχή να το καταλάβω. να πω ότι τα σπίτια κοντά σε μετρό [το κοντά βέβαια είναι άλλο καπέλο, αλλά ας συμφωνήσουμε σε ένα universal "κοντά"] θα ήταν ίσως πιο ακριβά από εκείνα στου διαόλου την μάνα, επίσης να το καταλάβω. να πω τέλος ότι η παλαιότητα εκτιμάτε λιγότερο από τα νεόδμητα, να πω ναι ρε πούστη μου, καλά στην κοπανάει την τιμή ένα σπίτι του '11.
αλλά ένα σπίτι του '70?
με πια λογική ρε φίλε νοικιάζεις το χρέπι σου που οι τοίχοι του έχουν αναστενάξει, που 'χουν περάσει από 'κει μέσα από τον Παπαφλέσσα μέχρι την θεία μου την μαριγούλα, και είναι και ημιυπόγειο, όσο ένα νεόδμητο στην πένα και με πόρτα ασφαλείας? τρέλες.
επίσης, καλά αυτή την απορία την κουβαλάω από την Αγγλία, άλλη παράνοια εκεί με τα σπίτια, πως είναι δυνατόν να νοικιάζεις ένα σπίτι χωρίς να φροντίζεις τουλάχιστον η κατάσταση του να είναι αξιοπρεπής? εγώ αν ήμουν ιδιοκτήτρια θα ντρεπόμουν να πατήσει ένας καινούργιος άνθρωπος του όποιου μάλιστα θα έπρεπε και να του πουλήσω κιόλας το σπίτι, και οι τοίχοι να είναι πράσινοι από την μούχλα και η τουαλέτα έξω στον ακάλυπτο. κάνε μια ανακαίνιση, βάψε κάνα τοίχο, βάλε ένα κούφωμα της προκοπής, άλλαξε καμία πρίζα. ήμαρτον δηλαδή.
και προς θεού, απλά μαθηματικά είναι φίλε: η προσφορά και η ζήτηση να είναι σε ισσοροπία.
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012
marketing 101
που λες σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό αυτό το ποστ, αλλά δεν το έγραφα γιατί τις περισσότερες φορές δεν ήξερα πως να το χειριστώ. καλοσύνη δεν μου έβγαινε, συμπάθεια επίσης. να μου πεις αυτές δεν ήταν πότε οι αρετές σου! καλά τα λες. ΑΛΛΑ αυτό δεν ήξερα πως να το χειριστώ. τελικά βρήκα τον τρόπο. αστεία και μόνον αστεία.
σήμερα το πρωί στο χιλιοστό φανάρι της διαδρομής μου μέχρι το πλησιέστερο μετρό χρειάστηκε να κάνω τα κάτωθεν τουλάχιστον χίλιες φορές: να βάλω σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες παρόλο που δεν έβρεχε, να αρνηθώ πεισματικά να μου καθαρίσουν τα τζάμια κάνοντας κάθε είδους παντομίμα μέσα από το αυτοκίνητο, να πω "καλημέρα", "καλά!", "εσύ?" και "χρόνια πολλά" σε τουλάχιστον εφτά τελείως άγνωστους ανθρώπους, να αγνοήσω πεισματικά άλλους τόσους και να αρνηθώ να αγοράσω από χαρτομάντιλα μέχρι πιγκαλ για το μπάνιο μου ή ότι άλλο ευφάνταστο [πραγματικά δεν υπάρχει όριο] έχουν.
αυτοί οι άνθρωποι που είναι εκεί, παντού ΕΚΕΙ έξω και σε [ψυχ]αναγκάζουν να αισθάνεσαι εκατομμύρια συναισθήματα όσο περίπου διαρκεί ένα φανάρι μέχρι να γίνει πράσινο μου έχουν γίνει βραχνάς πάρα πολύ καιρό τώρα. όλο τους σκέφτομαι, καλά και να 'θέλα ας πούμε να μην τους σκεφτώ δεν θα μπορούσα, τους βλέπω πιο συχνά απ' ότι το είδωλο μου στον καθρέφτη. όλο τους σκέφτομαι που λες και άκρη δεν βγάζω.
σοβαρά τώρα, εγώ αν ήμουν διευθυντής πωλήσεων στα Έβερεστ ας πούμε, θα ζήλευα φριχτά το απίστευτο μάρκετινγκ που βρίσκεται πίσω απ' αυτό το παρανοϊκό κατά τα άλλα εμπόριο ανθρώπων. είναι παντού. τέτοιο penetration ούτε τα αηδιαστικά σποτάκια των Τζάμπο δεν έχουν καταφέρει να κάνουν. είναι εκεί ακόμα και αν δεν υπάρχουν φανάρια [σημάδι ότι θα σηματοδοτηθεί σύντομα ο δρόμος], είναι εκεί ακόμα και όταν βρέχει για να σου καθαρίσουν τα τζάμια ή τα μπροστινά φανάρια, είναι εκεί με μείον χίλιους και συν πεντακόσιους κάθε μέρα και κάθε εποχή.
αν αυτό δεν είναι το νούμερο ένα πετυχημένο distribution αλήθεια δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.
οι δαιμόνιοι που τους διαχειρίζονται θα πρέπει να προσκληθούν για ταχύρρυθμα από πανεπιστήμια και αγορές μπας και τους κάνουν κάνα μάθημα πώλησης ή/και εφευρετικότητας.
όχι ντάξει για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, αν δεν θέλουν το μπιζνες πλαν τα Έβερεστ μπορούν να το πουλήσουν στα Γκούντις ας πούμε, ή έστω να το πάρει ο Χόντος. αλλά αυτός από penetration δεν το λες ότι έχει πρόβλημα. σε κάθε περίπτωση αυτό το φαινόμενο πρέπει να μελετηθεί επειγόντως.
κατά τα άλλα έξαλλη είμαι έξαλλη με όλους αυτούς τους ταλαίπωρους που να μου πεις οκ τι σου φταίνε? οι περισσότεροι δεν θέλουν καν να είναι εδώ και οι άλλοι μισοί μισούν κάθε δευτερόλεπτο της μίζερης κατά τα άλλα ζωής τους, άρα είναι μόνο για λύπηση, στοργή και προδερμ. δεν αντιλέγω. αλλά είναι και κάτι άλλοι τόσο επίμονοι που πραγματικά μου έρχεται να παίξω μπουνιές με την τσίμπλα στο μάτι. άσε που άμα είσαι και λίγο απότομη σου ρίχνουν κατάρες στην ακατάληπτη γλώσσα τους και δεν είναι τώρα να μπλέκεις μ' αυτά τα πράγματα. εδώ σου λέει πίνουν ακόμα αίματα για να εξαγνίσουν τις ψυχές τους και πηδάνε παρθένες για να θεραπευτούν από το AIDS. καλά αυτό συμβαίνει στην Αφρική και ουδεμία σχέση έχει με Πακιστάν μεριά αλλά είπα να προβάλω λίγο τις εγκυκλοπαιδικές μου γνώσεις.
για να μην τα πολυλογώ, δεν ξέρω πως να τους χειριστώ. να τους λυπηθώ και να τους δώσω λεφτά γιατί αν δεν μαζέψουν τόσα όσα μπορεί να περνάνε άλλα δράματα μετά? να τους αγνοήσω και να προσποιούμαι ότι τίποτα δεν συμβαίνει έξω από το τζάμι μου? να μην κάνω τίποτα από τα παραπάνω, αλλά τι?
σήμερα το πρωί στο χιλιοστό φανάρι της διαδρομής μου μέχρι το πλησιέστερο μετρό χρειάστηκε να κάνω τα κάτωθεν τουλάχιστον χίλιες φορές: να βάλω σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες παρόλο που δεν έβρεχε, να αρνηθώ πεισματικά να μου καθαρίσουν τα τζάμια κάνοντας κάθε είδους παντομίμα μέσα από το αυτοκίνητο, να πω "καλημέρα", "καλά!", "εσύ?" και "χρόνια πολλά" σε τουλάχιστον εφτά τελείως άγνωστους ανθρώπους, να αγνοήσω πεισματικά άλλους τόσους και να αρνηθώ να αγοράσω από χαρτομάντιλα μέχρι πιγκαλ για το μπάνιο μου ή ότι άλλο ευφάνταστο [πραγματικά δεν υπάρχει όριο] έχουν.
αυτοί οι άνθρωποι που είναι εκεί, παντού ΕΚΕΙ έξω και σε [ψυχ]αναγκάζουν να αισθάνεσαι εκατομμύρια συναισθήματα όσο περίπου διαρκεί ένα φανάρι μέχρι να γίνει πράσινο μου έχουν γίνει βραχνάς πάρα πολύ καιρό τώρα. όλο τους σκέφτομαι, καλά και να 'θέλα ας πούμε να μην τους σκεφτώ δεν θα μπορούσα, τους βλέπω πιο συχνά απ' ότι το είδωλο μου στον καθρέφτη. όλο τους σκέφτομαι που λες και άκρη δεν βγάζω.
σοβαρά τώρα, εγώ αν ήμουν διευθυντής πωλήσεων στα Έβερεστ ας πούμε, θα ζήλευα φριχτά το απίστευτο μάρκετινγκ που βρίσκεται πίσω απ' αυτό το παρανοϊκό κατά τα άλλα εμπόριο ανθρώπων. είναι παντού. τέτοιο penetration ούτε τα αηδιαστικά σποτάκια των Τζάμπο δεν έχουν καταφέρει να κάνουν. είναι εκεί ακόμα και αν δεν υπάρχουν φανάρια [σημάδι ότι θα σηματοδοτηθεί σύντομα ο δρόμος], είναι εκεί ακόμα και όταν βρέχει για να σου καθαρίσουν τα τζάμια ή τα μπροστινά φανάρια, είναι εκεί με μείον χίλιους και συν πεντακόσιους κάθε μέρα και κάθε εποχή.
αν αυτό δεν είναι το νούμερο ένα πετυχημένο distribution αλήθεια δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.
οι δαιμόνιοι που τους διαχειρίζονται θα πρέπει να προσκληθούν για ταχύρρυθμα από πανεπιστήμια και αγορές μπας και τους κάνουν κάνα μάθημα πώλησης ή/και εφευρετικότητας.
όχι ντάξει για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, αν δεν θέλουν το μπιζνες πλαν τα Έβερεστ μπορούν να το πουλήσουν στα Γκούντις ας πούμε, ή έστω να το πάρει ο Χόντος. αλλά αυτός από penetration δεν το λες ότι έχει πρόβλημα. σε κάθε περίπτωση αυτό το φαινόμενο πρέπει να μελετηθεί επειγόντως.
κατά τα άλλα έξαλλη είμαι έξαλλη με όλους αυτούς τους ταλαίπωρους που να μου πεις οκ τι σου φταίνε? οι περισσότεροι δεν θέλουν καν να είναι εδώ και οι άλλοι μισοί μισούν κάθε δευτερόλεπτο της μίζερης κατά τα άλλα ζωής τους, άρα είναι μόνο για λύπηση, στοργή και προδερμ. δεν αντιλέγω. αλλά είναι και κάτι άλλοι τόσο επίμονοι που πραγματικά μου έρχεται να παίξω μπουνιές με την τσίμπλα στο μάτι. άσε που άμα είσαι και λίγο απότομη σου ρίχνουν κατάρες στην ακατάληπτη γλώσσα τους και δεν είναι τώρα να μπλέκεις μ' αυτά τα πράγματα. εδώ σου λέει πίνουν ακόμα αίματα για να εξαγνίσουν τις ψυχές τους και πηδάνε παρθένες για να θεραπευτούν από το AIDS. καλά αυτό συμβαίνει στην Αφρική και ουδεμία σχέση έχει με Πακιστάν μεριά αλλά είπα να προβάλω λίγο τις εγκυκλοπαιδικές μου γνώσεις.
για να μην τα πολυλογώ, δεν ξέρω πως να τους χειριστώ. να τους λυπηθώ και να τους δώσω λεφτά γιατί αν δεν μαζέψουν τόσα όσα μπορεί να περνάνε άλλα δράματα μετά? να τους αγνοήσω και να προσποιούμαι ότι τίποτα δεν συμβαίνει έξω από το τζάμι μου? να μην κάνω τίποτα από τα παραπάνω, αλλά τι?
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012
καλά μυαλά
έχω ξεχάσει πως είναι να μην δουλεύεις [στρατηγική επιλογή λέξεων έναντι του "να είσαι άνεργος"] που από την λύσσα μου να κάνω ότι έχω στερηθεί τα τελευταία χρόνια, θα κάνω τα πάντα σε μια μέρα και μετά θα πάθω αμόκ απραξίας. για πάντα.
επίσης, εγκεφαλικά λειτουργώ ακόμα σε mood δουλεύω-πληρώνομαι-άρα καταναλώνω, και κοιτάω από ενοικιάσεις σπιτιών [ευτυχώς σε τιμές που μπορώ να διαθέσω και ως πωλήτρια στο Ζαρα] σε παπούτσια See by Chloe στο theoutnet.
μετά από ένα mini poll στο twitter όπου οι περισσότερες τρελές με παροτρύνατε even, να τα αγοράσω, ακόμα με το λίγο μυαλό που μου έχει μείνει κάνω δεύτερες σκέψεις του στυλ αυτά τα 200 ευρώ μια μέρα θα μου φανούν πολύ χρήσιμα, αλλά δεν είναι ότι το έχω αποφασίσει και 100%.
πρώτη εργάσιμη μέρα του 2012 κατά τα άλλα. για σας. χα χα χα.
επίσης, εγκεφαλικά λειτουργώ ακόμα σε mood δουλεύω-πληρώνομαι-άρα καταναλώνω, και κοιτάω από ενοικιάσεις σπιτιών [ευτυχώς σε τιμές που μπορώ να διαθέσω και ως πωλήτρια στο Ζαρα] σε παπούτσια See by Chloe στο theoutnet.
μετά από ένα mini poll στο twitter όπου οι περισσότερες τρελές με παροτρύνατε even, να τα αγοράσω, ακόμα με το λίγο μυαλό που μου έχει μείνει κάνω δεύτερες σκέψεις του στυλ αυτά τα 200 ευρώ μια μέρα θα μου φανούν πολύ χρήσιμα, αλλά δεν είναι ότι το έχω αποφασίσει και 100%.
πρώτη εργάσιμη μέρα του 2012 κατά τα άλλα. για σας. χα χα χα.
Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011
The Bitch is Back
aha aha aha!!
σκέφτηκα να κάνω δυναμικό entrance μετά από χίλια χρόνια που έχω να ανοίξω το blogger.
εντάξει οι πιο πιστοί φίλοι και βασικά real time-real life φίλοι ξέρουν πως μπορούν να με βρουν και εδώ. σε άλλο ύφος, με άλλο στυλ, ακόμα και γλώσσα, αλλά με την ίδια όρεξη.
καλά ντε! δεν κάνω διαφήμιση, απλά προσπαθώ να δικαιολογήσω που ήμουν.
φλερτάρω πολύ με την ιδέα να μετ-ονομάσω την έξαλλη σε "χωρίς δουλειά και χωρίς οικογένεια" ή σε κάτι σχετικό με "....τώρα που θα έχω πολύ ελεύθερο χρόνο be aware mothefuckers" αλλά μετά απ' αυτό δεν θα έχω κάτι άλλο να πω όποτε λέω να καλλιεργήσω προσμονή. σε κάθε περίπτωση, σε όσους έλειψα καλώς με βρήκατε και πάλι, πιθανόν να με τρώτε στην μάπα καθημερινά. σε όσους πάλι δεν έλειψα, δεν φταίω εγώ μάγκες, η ζωή είναι απλά άδικη. deal with it.
παρεμπιπτόντως, δεν μπορώ να γλιτώσω από την γραφικότητα του να δηλώσω πόσο άθλιο ήταν το '11 θε μου, αλλά μπορώ να γλιτώσω από το να ευχηθώ σε όλους μια καλή επόμενη χρόνια, γιατί όπως έχει δείξει η ιστορία time is what you make of it, επομένως καλό ή κακό το '11 εμείς το κάναμε να είναι έτσι. ας κάνουμε όλοι απλά κάτι διαφορετικό για το '12.
σκέφτηκα να κάνω δυναμικό entrance μετά από χίλια χρόνια που έχω να ανοίξω το blogger.
εντάξει οι πιο πιστοί φίλοι και βασικά real time-real life φίλοι ξέρουν πως μπορούν να με βρουν και εδώ. σε άλλο ύφος, με άλλο στυλ, ακόμα και γλώσσα, αλλά με την ίδια όρεξη.
καλά ντε! δεν κάνω διαφήμιση, απλά προσπαθώ να δικαιολογήσω που ήμουν.
φλερτάρω πολύ με την ιδέα να μετ-ονομάσω την έξαλλη σε "χωρίς δουλειά και χωρίς οικογένεια" ή σε κάτι σχετικό με "....τώρα που θα έχω πολύ ελεύθερο χρόνο be aware mothefuckers" αλλά μετά απ' αυτό δεν θα έχω κάτι άλλο να πω όποτε λέω να καλλιεργήσω προσμονή. σε κάθε περίπτωση, σε όσους έλειψα καλώς με βρήκατε και πάλι, πιθανόν να με τρώτε στην μάπα καθημερινά. σε όσους πάλι δεν έλειψα, δεν φταίω εγώ μάγκες, η ζωή είναι απλά άδικη. deal with it.
παρεμπιπτόντως, δεν μπορώ να γλιτώσω από την γραφικότητα του να δηλώσω πόσο άθλιο ήταν το '11 θε μου, αλλά μπορώ να γλιτώσω από το να ευχηθώ σε όλους μια καλή επόμενη χρόνια, γιατί όπως έχει δείξει η ιστορία time is what you make of it, επομένως καλό ή κακό το '11 εμείς το κάναμε να είναι έτσι. ας κάνουμε όλοι απλά κάτι διαφορετικό για το '12.
Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011
σημεια και τερατα
είμαι πάλι σ' αυτό το φριχτό "in between" σημείο που δηλαδή είμαι με το ένα πόδι εδώ και φουλ και πάμε, και με το άλλο πόδι είμαι σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα με αληθινές προοπτικές για καριέρα και ποιότητα ζωής [δεν ζητάω πολλά η δόλια]. είμαι πάλι σ' αυτόν τον εφιαλτικό μονόδρομο που οι άπειρες δημιουργικές ιδέες κατακλύζουν το μυαλό μου [μια απ' αυτές θα γίνει πράξη σε λίγες μέρες και είμαι όντως πολύ ενθουσιασμένη γι' αυτό] και η τραγική και μίζερη καθημερινότητα τις βάζει πάλι στο "on hold" ντουλαπάκι. είμαι πάλι σ' αυτό το γαμημένο σημείο που περιμένω την λύση να έρθει να με βρει από το να κάτσω να την ψάξω εγώ. είμαι πάλι σ' αυτό το σημείο που ενώ ξέρω [και παραδόξως αυτή τη φορά μπορώ] που θα είμαι ευτυχισμένη και τι θα μου κάνει καλό, δίνω ευκαιρίες μπας και κάτι αλλάξει στο σήμερα, στο αύριο, στο τώρα. φυσικά τίποτα δεν αλλάζει και εγώ μένω να κάνω όνειρα τα οποία δεν θα αφήσω απραγματοποίητα [λέω] αλλά ίσως τα ξαναπιάσω μια άλλη στιγμή?
ξέρω κι εγώ.
ναι είναι σάπια η κατάσταση πια "εδώ", ναι τίποτα δεν προχωράει, ναι όλα είναι καθημερινά πιο δύσκολα και ναι βασικά αυτά είναι τα πιο βασικά μου προβλήματα, αλλά είναι τόσο
"σοβαρά" που να με κάνουν να παρατήσω φίλους, δουλειά και οικογένεια και να φύγω για τα ξένα? όχι, το πρόβλημα μου δεν είναι ότι δεν μπορώ γιατί το έχω ξανακάνει στο παρελθόν και ξέρω ότι με όποιους πραγματικά θέλεις και θέλουν να κρατάς επαφή ακόμα κι αν χρειάζεται να ξαγρυπνήσεις στο skype για να ενώσεις τις δεκαπέντε ώρες διαφοράς, κρατάς. αυτό που με προβληματίζει είναι πως μηδενίζεις το κοντέρ? ότι έχεις χτίσει εδώ, για ότι έχεις παλέψει και ότι μίζερο και σκατένιο αποτέλεσμα έχεις καταφέρει, είναι η ζωή σου. οπότε μάλλον φτάνεις σ' αυτό το σημείο που λες ότι χάλια ξεχάλια έτσι είναι και εγώ θα προσπαθήσω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ με ότι έχω ή ότι δεν έχω και να "κάνω την κρίση ευκαιρία".
την αγαπημένη μου ατάκα μέχρι μερικούς μήνες.
όταν ακόμα το πορτοφόλι μου είχε παραπάνω από 2 ευρώ πέντε μέρες μετά την πληρωμή μου, όταν είχα και δεύτερη δουλειά που ναι μεν που απασχολούσε πολύ χρόνο αλλά μου έδινε ένα extra something δημιουργικότητας, τότε που ακόμα κι αν δεν είχα βενζίνη μπορούσα να βγω για ένα early ποτό με το μετρό, τότε που στα πρώτα κρύα καθόμουν πάνω στο καυτό καλοριφέρ και κοίταγα έξω από το παράθυρο.
τότε που όλα αυτά τα μικρά με έκανα χαρούμενη για παραπάνω από δυο δευτερόλεπτα.
oh well....
ξέρω κι εγώ.
ναι είναι σάπια η κατάσταση πια "εδώ", ναι τίποτα δεν προχωράει, ναι όλα είναι καθημερινά πιο δύσκολα και ναι βασικά αυτά είναι τα πιο βασικά μου προβλήματα, αλλά είναι τόσο
"σοβαρά" που να με κάνουν να παρατήσω φίλους, δουλειά και οικογένεια και να φύγω για τα ξένα? όχι, το πρόβλημα μου δεν είναι ότι δεν μπορώ γιατί το έχω ξανακάνει στο παρελθόν και ξέρω ότι με όποιους πραγματικά θέλεις και θέλουν να κρατάς επαφή ακόμα κι αν χρειάζεται να ξαγρυπνήσεις στο skype για να ενώσεις τις δεκαπέντε ώρες διαφοράς, κρατάς. αυτό που με προβληματίζει είναι πως μηδενίζεις το κοντέρ? ότι έχεις χτίσει εδώ, για ότι έχεις παλέψει και ότι μίζερο και σκατένιο αποτέλεσμα έχεις καταφέρει, είναι η ζωή σου. οπότε μάλλον φτάνεις σ' αυτό το σημείο που λες ότι χάλια ξεχάλια έτσι είναι και εγώ θα προσπαθήσω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ με ότι έχω ή ότι δεν έχω και να "κάνω την κρίση ευκαιρία".
την αγαπημένη μου ατάκα μέχρι μερικούς μήνες.
όταν ακόμα το πορτοφόλι μου είχε παραπάνω από 2 ευρώ πέντε μέρες μετά την πληρωμή μου, όταν είχα και δεύτερη δουλειά που ναι μεν που απασχολούσε πολύ χρόνο αλλά μου έδινε ένα extra something δημιουργικότητας, τότε που ακόμα κι αν δεν είχα βενζίνη μπορούσα να βγω για ένα early ποτό με το μετρό, τότε που στα πρώτα κρύα καθόμουν πάνω στο καυτό καλοριφέρ και κοίταγα έξω από το παράθυρο.
τότε που όλα αυτά τα μικρά με έκανα χαρούμενη για παραπάνω από δυο δευτερόλεπτα.
oh well....
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011
Το Γαλα (που δεν μεγαλωνει γερα παιδια)
χμμ Το Γάλα ε?
δεν είμαι φαν του ελληνικού κινηματογράφου κυρίως γιατί οι περισσότερες ταινίες είναι σαν να τις έχει σκηνοθετήσει ο Σεφερλής και επίσης μισώ το γεγονός ότι σε κάθε ελληνική ταινία πρέπει να ακούω σαράντα χιλιάδες φορές όλες τις παραλλαγές της λέξης "μαλάκας" και να βλέπω άντρες με φλοράλ πουκάμισα και καδένες να κακοποιούν τις γυναίκες τους.
με λαμπρές εξαιρέσεις τον κυνόδοντα και την Στρέλλα πριν λίγα χρόνια, όλα τα υπόλοιπα παραδείγματα ήταν άκρως απογοητευτικά. και θα εξακολουθούν να είναι, αν πρωταγωνιστούν ο Ζουγανέλης, η Παπουτσάκη, η Ντορέτα Παπαδημητρίου και η Ζέτα Δούκα μαζί ή/και συνδυαστικά.
τέλος πάντων.
δεν περίμενα φυσικά ότι Το Γάλα θα ήταν κάτι αντίστοιχό, εξάλλου η επιτυχία του στο θέατρο το καθιέρωσε σαν μια από τις καλύτερες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων και ποια είμαι εγώ να το αμφισβητήσω. αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν πήγα χτες στην αποκλειστική προβολή που οργάνωσε η ODEON για τους φίλους της από το twitter με το σκεπτικό ότι θα δω άλλη μια τέτοιου είδους ταινία. αλλά ότι δεν περίμενα με τίποτα να δω αυτό που είδα τελικά, δεν το περίμενα.
καταρχάς να πούμε στην ODEON ευχαριστώ για την πρωτοβουλία αλλά και για την πρόσκληση, να πούμε καλορίζικο το νέο σινεμά στον ήδη busy πολυχώρο του Gazarte, να πούμε στον Όμηρο Πουλάκη να χωρίσει να έρθει να με βρει γιατί πολύ τον αγαπώ. θα έχω κανονίσει να χωρίσω και εγώ.
δεν θα σας πω το στόρι γιατί λίγο πολύ όλοι το ξέρετε κι αν δεν το ξέρετε να πάτε να το μάθετε βλέποντας την ταίνια η οποία είναι φανταστική και με έκανε για ένα νανοδευτερόλεπτο να νιώσω περήφανη που αυτή η καταπληκτική παραγωγή βγήκε από αυτή την χώρα. μετά συνέχισα να την μισώ. την χώρα. θέλω να βρω τον/την σκηνογράφο και να του/της σφίξω το χέρι για την φανταστική δουλειά που έκανε- UPDATE: μόλις διάβασα στην κριτική του Τιμογιαννάκη για Το Γάλα ότι την σκηνογραφία την έχει κάνει η Εύα Νάθενα και επειδή την ξέρω και προσωπικά νιώθω έναν ακόμα λόγο αφενός να αναφέρω το όνομα της και αφετέρου να ξαναπώ άλλη μια φορά τα συγχαρητήρια μου. πρώτη φορά άκουσα σε ελληνική ταινία κανονικό ήχο και ηθοποιούς να μιλάνε καλά ελληνικά και όχι να ακούγονται σαν να είναι από κάπου πολύ πολύ μακριά. και ας ήταν από την Ρωσία. ο Λευτέρης που κατά πάσα πιθανότητα θα τον βλέπουμε πολύ συχνά ακόμα, Προμηθέας Αλειφερόπουλος είναι το όνομα του, που ξεχνιέται το ίδιο δύσκολα με το ταλέντο του. η μάνα Ρήνα δεν-έχω-λόγια να την περιγράψω. Όμηρε Πουλάκη σε αγαπώ. το είπα αυτό ήδη ε?
να πάτε να το δείτε. αύριο βγαίνει στο σινεμά, πραγματικά μην το χάσετε.
δεν είμαι φαν του ελληνικού κινηματογράφου κυρίως γιατί οι περισσότερες ταινίες είναι σαν να τις έχει σκηνοθετήσει ο Σεφερλής και επίσης μισώ το γεγονός ότι σε κάθε ελληνική ταινία πρέπει να ακούω σαράντα χιλιάδες φορές όλες τις παραλλαγές της λέξης "μαλάκας" και να βλέπω άντρες με φλοράλ πουκάμισα και καδένες να κακοποιούν τις γυναίκες τους.
με λαμπρές εξαιρέσεις τον κυνόδοντα και την Στρέλλα πριν λίγα χρόνια, όλα τα υπόλοιπα παραδείγματα ήταν άκρως απογοητευτικά. και θα εξακολουθούν να είναι, αν πρωταγωνιστούν ο Ζουγανέλης, η Παπουτσάκη, η Ντορέτα Παπαδημητρίου και η Ζέτα Δούκα μαζί ή/και συνδυαστικά.
τέλος πάντων.
δεν περίμενα φυσικά ότι Το Γάλα θα ήταν κάτι αντίστοιχό, εξάλλου η επιτυχία του στο θέατρο το καθιέρωσε σαν μια από τις καλύτερες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων και ποια είμαι εγώ να το αμφισβητήσω. αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν πήγα χτες στην αποκλειστική προβολή που οργάνωσε η ODEON για τους φίλους της από το twitter με το σκεπτικό ότι θα δω άλλη μια τέτοιου είδους ταινία. αλλά ότι δεν περίμενα με τίποτα να δω αυτό που είδα τελικά, δεν το περίμενα.
καταρχάς να πούμε στην ODEON ευχαριστώ για την πρωτοβουλία αλλά και για την πρόσκληση, να πούμε καλορίζικο το νέο σινεμά στον ήδη busy πολυχώρο του Gazarte, να πούμε στον Όμηρο Πουλάκη να χωρίσει να έρθει να με βρει γιατί πολύ τον αγαπώ. θα έχω κανονίσει να χωρίσω και εγώ.
δεν θα σας πω το στόρι γιατί λίγο πολύ όλοι το ξέρετε κι αν δεν το ξέρετε να πάτε να το μάθετε βλέποντας την ταίνια η οποία είναι φανταστική και με έκανε για ένα νανοδευτερόλεπτο να νιώσω περήφανη που αυτή η καταπληκτική παραγωγή βγήκε από αυτή την χώρα. μετά συνέχισα να την μισώ. την χώρα. θέλω να βρω τον/την σκηνογράφο και να του/της σφίξω το χέρι για την φανταστική δουλειά που έκανε- UPDATE: μόλις διάβασα στην κριτική του Τιμογιαννάκη για Το Γάλα ότι την σκηνογραφία την έχει κάνει η Εύα Νάθενα και επειδή την ξέρω και προσωπικά νιώθω έναν ακόμα λόγο αφενός να αναφέρω το όνομα της και αφετέρου να ξαναπώ άλλη μια φορά τα συγχαρητήρια μου. πρώτη φορά άκουσα σε ελληνική ταινία κανονικό ήχο και ηθοποιούς να μιλάνε καλά ελληνικά και όχι να ακούγονται σαν να είναι από κάπου πολύ πολύ μακριά. και ας ήταν από την Ρωσία. ο Λευτέρης που κατά πάσα πιθανότητα θα τον βλέπουμε πολύ συχνά ακόμα, Προμηθέας Αλειφερόπουλος είναι το όνομα του, που ξεχνιέται το ίδιο δύσκολα με το ταλέντο του. η μάνα Ρήνα δεν-έχω-λόγια να την περιγράψω. Όμηρε Πουλάκη σε αγαπώ. το είπα αυτό ήδη ε?
να πάτε να το δείτε. αύριο βγαίνει στο σινεμά, πραγματικά μην το χάσετε.
Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011
λυσεις υπαρχουν. λυσεις υπαρχουν?
εμένα με ξέρεις. με την κρίση και τις δηλώσεις του τάδε και τα μέτρα του δείνα δεν ασχολούμαι. αλλά όταν η κρίση χτυπάει την ευρύτερη πόρτα της οικογένειας μου δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. το πρώτο πρωινό νέο που έμαθα ήταν για έναν συγγενή που ούτε ξέρω τι συγγένεια μας συνδέει, και εάν υπάρχει, που αυτοκτόνησε χτες το πρωί. ναι από τα χρέη. ναι λόγω κρίσης. ναι στην Αθήνα και όχι στην Αμερική το 1929, αλλά το 2011.
ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τους ανθρώπους που αποφάσισαν να δώσουν τέλος στην ζωή τους. μόνοι τους επηρεασμένοι από εξωτερικούς παράγοντες. υποτίθεται ότι ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων και η ζωή αντίστοιχα, όσο τετριμμένο και θρησκευτικό ακούγεται, το μεγαλύτερο δώρο. ντάξει μπορεί να μην είναι τόσο βιβλικά τα πάντα για τον καθένα αλλά όσο να πεις μια αβεβαιότητα για το "μετά" την έχεις και μια ευχαρίστηση για το τώρα επίσης.
φυσικά η κατάσταση είναι πια τόσο χάλια εδώ που πολλοί μπορούμε να νιώθουμε ότι τίποτα πια δεν μας κρατάει. αλλά όταν λέμε "εδώ" οι περισσότεροι πιστεύω θεωρούμε την Αθήνα, την Ελλάδα άντε και την Ευρώπη. όχι την γη ολόκληρη. στο φινάλε αν σε πνίγουν όντως τα χρέη και πραγματικά δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, πάρε την οικογένεια σου και εξαφανίσου στην Χαβάη και δούλεψε ψαράς. όχι απλά δεν πρόκειται ποτέ να σε εντοπίσουν, αλλά τα χρέη σου θα φορτωθούν κάπου αλλού και αυτοί που σου χρωστάνε κιόλας και ουσιαστικά σε έφεραν σε αυτή την κατάσταση θα ξαναγεννηθούν. αν το δεις δηλαδή και αλτρουιστικά το θέμα, βοηθάς και 5-6 άλλες οικογένειες που κατά πάσα πιθανότητα είναι στο χείλος του γκρεμού.
σε κάθε περίπτωση λύσεις υπάρχουν.
έτσι δεν είναι?
ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τους ανθρώπους που αποφάσισαν να δώσουν τέλος στην ζωή τους. μόνοι τους επηρεασμένοι από εξωτερικούς παράγοντες. υποτίθεται ότι ο θάνατος είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων και η ζωή αντίστοιχα, όσο τετριμμένο και θρησκευτικό ακούγεται, το μεγαλύτερο δώρο. ντάξει μπορεί να μην είναι τόσο βιβλικά τα πάντα για τον καθένα αλλά όσο να πεις μια αβεβαιότητα για το "μετά" την έχεις και μια ευχαρίστηση για το τώρα επίσης.
φυσικά η κατάσταση είναι πια τόσο χάλια εδώ που πολλοί μπορούμε να νιώθουμε ότι τίποτα πια δεν μας κρατάει. αλλά όταν λέμε "εδώ" οι περισσότεροι πιστεύω θεωρούμε την Αθήνα, την Ελλάδα άντε και την Ευρώπη. όχι την γη ολόκληρη. στο φινάλε αν σε πνίγουν όντως τα χρέη και πραγματικά δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, πάρε την οικογένεια σου και εξαφανίσου στην Χαβάη και δούλεψε ψαράς. όχι απλά δεν πρόκειται ποτέ να σε εντοπίσουν, αλλά τα χρέη σου θα φορτωθούν κάπου αλλού και αυτοί που σου χρωστάνε κιόλας και ουσιαστικά σε έφεραν σε αυτή την κατάσταση θα ξαναγεννηθούν. αν το δεις δηλαδή και αλτρουιστικά το θέμα, βοηθάς και 5-6 άλλες οικογένειες που κατά πάσα πιθανότητα είναι στο χείλος του γκρεμού.
σε κάθε περίπτωση λύσεις υπάρχουν.
έτσι δεν είναι?
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2011
John Galliano
με αφορμή την δίκη του John Galliano που έγινε χτες στο Παρίσι, μια ημερομηνία που κανείς δεν μπορεί να θεωρήσει τυχαία καθώς χτες ξεκίνησαν τα Fashion Night Out σε Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη. το Γαλλικό δικαστήριο λοιπόν έκρινε ένοχο τον Galliano για αντισημιτικά σχόλια, ποινή που όμως δεν θα εκτίσει στης φυλακής τα σίδερα, αλλά με 6,000 ευρό θα καθαρίσει μια και καλή από πάνω του τον λεκέ του ρατσιστή.η Βρετανική Vogue Σεπτεμβρίου, σε ένα καταπληκτικό μεταξύ άλλων τεύχος έχει ένα 6σέλιδο αφιέρωμα στον John Galliano.
στο αφιέρωμα αυτό μιλάνε πολλοί φίλοι και συνεργάτες του που όπως μαθαίνουμε δουλεύουν μαζί του από την αρχή της καριέρας του αλλά και διάσημοι με τους οποίους έχει συνεργαστεί, όπως η Naomi Campell που μάλλον επιλέχθηκε να σχολιάσει περισσότερο για το χρώμα της επιδερμίδας της, πάρα οτιδήποτε άλλο. παρόλα αυτά η ίδια, γνωστή για τις παράλογες συμπεριφορές της, υποστήριξε απόλυτα τον σχεδιαστή λέγοντας πως ποτέ δεν δέχθηκε ή αντιλήφθηκε (θα το είχαμε ακούσει άλλωστε αν συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο. κυριολεκτικά "ακούσει") κάποια ρατσιστική ή ανάρμοστη συμπεριφορά ή σχόλια από τον ίδιο. εκτός από την Kate Moss που όχι μόνο τον υποστήριξε αλλά του έδωσε να σχεδιάσει το νυφικό της, πολλοί διάσημοι τάχθηκαν στο πλευρό του, λέγοντας μάλιστα πως το βάρος των συλλογών για δυο τεράστιους οίκους όπως είναι ο Dior και ο Galliano είχαν κάνει τον σχεδιαστή απόμακρο και φανερά εθισμένο σε ουσίες, αλκοόλ και ηρεμιστικά χάπια.
πολλοί βέβαια ήταν και αυτοί που δεν τον υποστήριξαν όπως η Εβραία Natalie Portman (πρόσωπο του αρώματος Miss Dior του οίκου) και ο Karl Lagerfeld που δήλωσε "έξαλλος" μαζί του υποστηρίζοντας ότι σε μια θέση όπως αυτή του Galliano απλά δεν βγαίνει να πεις ότι σου κατέβει μπροστά σε τόσο κόσμο, χωρίς να περιμένεις πως δεν θα υπάρξουν συνέπειες.
στενοί του συνεργάτες λένε πως τον τελευταίο καιρό δεν εμφανιζόταν πουθενά, ούτε καν στο τηλέφωνο, και άφηνε άλλους να μιλάνε εκ μέρους του. χαρακτηριστικό είναι πως κατά την διάρκεια της δίκης, όταν προβλήθηκε το notorious βίντεο στο οποίο στολίζει με όλα τα αντισημιτικά επίθετα του κόσμου ένα ζευγάρι, ο ίδιος υπερασπίστηκε τον εαυτό του χρησιμοποιώντας τρίτο πρόσωπο για να αναφερθεί στις εικόνες του βίντεο λέγοντας πως δεν γνωρίζει τον κύριο που μιλάει, και πως ο εν λόγω κύριος δεν έχει καμία σχέση με τον John Galliano.πως έφτασε εκεί άλλο ένα παιδί θαύμα της μόδας κανείς δεν το γνωρίζει. η ιστορία όμως έχει δείξει (βλ. Alexander McQueen) ότι ίσως η πίεση να είναι πραγματικά μεγάλη γιατί μην ξεχνάμε ότι πίσω από το όνομα και την μόδα και τα ρούχα και τις κολεξιόν, υπάρχουν δισεκατομμύρια που παίζονται μιας και η μόδα είναι μια τεράστια βιομηχανία.
ο Galliano γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ και βρέθηκε στην Αγγλία στα 6 του. ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα στην μόδα με fashion illustration σεμινάρια στο Central Saint Martins απ' όπου φυσικά του πρότειναν να συνεχίσει στο BA και στο ΜΑ, πτυχία που ως γνωστόν έχουν στο βιογραφικό τους κάποιοι από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές μόδας του κόσμου. η πρώτη του συλλογή με τίτλο "Les Incroyables" αγοράστηκε αμέσως από την Joan Burstein και τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.
1984 "Les Incroyables"(photo courtesy www.vogue.co.uk)
τα πρώτα χρόνια του ως σχεδιαστής βέβαια δεν ήταν τόσο ανθηρά οικονομικά, παρόλο που ο Galliano κέρδιζε συνεχώς βραβεία και διακρίσεις από το Αγγλικό συμβούλιο μόδας. το 1995 ο ομώνυμος οίκος του βρέθηκε στα όρια της χρεωκοπίας και ήταν η Anna Wintour και ο Andrew Leon Talley που τον βοήθησαν να παρουσιάσει την κολεξιόν του, η οποία τον έβαλε επίσημα στην ελίτ των σχεδιαστών.
μαζί ήρθε και η πρόταση να αναλάβει τον Γαλλικό οίκο Givenchy, μια τρομερή τιμή για τον ίδιο, αλλά και ένα σοκ για τον κόσμο της μόδας καθώς για πρώτη φορά πίσω από τον Γαλλικό οίκο βρισκόταν ένας Βρετανός σχεδιαστής. τα ρούχα από αυτή την συνεργασία είναι πια συλλεκτικά και μπορούμε να υποθέσουμε πως τα περισσότερα βρίσκονται στις ντουλάπες της Daphne Guinness.
Galliano for Givenchy 1995(photo courtesy www.vogue.co.uk)
η πρόταση να αναλάβει τον οίκο Dior ήρθε μόλις έναν χρόνο μετά, το 1996, σε μια προσπάθεια για αναζωογόνηση του οίκου. ο Galliano ήταν ο καλύτερος για αυτή την δουλεία και έτσι τα μεγάλα οικονομικά κεφάλια (που αργότερα τον κρέμασαν) του έδωσαν το ελεύθερο να κάνει ότι θέλει. τα αποτελέσματα αυτής της 15χρονης σχέσης, μέχρι την τελευταία του συλλογή που παρουσιάστηκε πριν λίγους μήνες παρά την απουσία του, είναι γνωστά.
μυθιστορηματική παρουσίαση, εικόνες βγαλμένες από όνειρα ή εξωπραγματικά σενάρια, τα καλύτερα υφάσματα σε συνδυασμό με ραπτική υψηλού επιπέδου, πασαρέλες που έδιναν πάντα κάτι παραπάνω και διαφορετικό κάθε σεζόν, ρούχα που μπορούσες να τα ξεχωρίσεις ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα χωρίς να είσαι καν γνώστης της μόδας. στο τέλος κάθε πασαρέλας αυτός με διαφορετική κάθε φορά "στολή", είτε ως κουρσάρος, είτε ως ταυρομάχος, είτε ως αστροναύτης να συντηρεί τον μύθο του.
ο οίκος απογειώθηκε όχι μόνο στο haute couture επίπεδο αλλά και στις πιο απλές σειρές με ρούχα και αξεσουάρ που έχουν περάσει στην ιστορία της μόδας, όπως η τσάντα-σέλα που ουκ ολίγες celebrities κράτησαν κάποτε. μαζί με τον οίκο Dior, εξίσου μεγάλη ανάπτυξη βίωσε και ο οίκος Galliano στους οποίος εκτός από τον κοινό παρανομαστή που ήταν ο ίδιος ο Galliano, κοινή ήταν επίσης και η υπόλοιπη δημιουργική ομάδα, καθώς είναι γνωστό ότι ο John δούλευε μόνο με τους πολύ στενούς και κοντινούς του συνεργάτες που τους είχε από τα πρώτα του βήματα. μεταξύ αυτών ήταν και ο Manolo Blahnik o οποίος έχει δημιουργήσει όλα τα παπούτσια για τις πασαρέλες του Galliano. ο Blahnik αναφέρει χαρακτηριστικά στην Vogue ότι μπριφαριζόταν μέσω fax για την συλλογή που ετοίμαζε ο Galliano όπου του έστελνε ένα μέρος της ιστορίας της πασαρέλας όπως την είχε φανταστεί και τα υπόλοιπα τα άφηνε στο δημιουργικό μυαλό του Manolo.μετά τα γεγονότα που συνέβησαν πριν λίγους μήνες, οι διοίκηση του οίκου Dior αποφάσισε να διαχωρίσει την θέση της από τον πρώην πλέον καλλιτεχνικό διευθυντή του οίκου φοβούμενη μην ταυτιστεί με τα αντισημιτικά σχόλια του σχεδιαστή και φανεί με κάποιον τρόπο ότι αντιπροσωπεύουν τις ιδέες του ίδιου του οίκου. ο Dior αποφάσισαν να συνεχίσει και πράγματι συνεχίζει με motto "ουδείς αναντικατάστατος" και ακόμα δεν έχουν βρει καινούργιο καλλιτεχνικό διευθυντή.
η τελευταία συλλογή του Galliano για τον οίκο Dior- Fall 2011 παρουσιάστηκε χωρίς τον Galliano να βγει για την καθιερωμένη χαιρετούρα στο τέλος της πασαρέλας. τα ρούχα όμως ήταν ένας θρίαμβος.
Dior Fall 2011(photo courtesy www.vogue.co.uk)
τον λες και δίδυμο αδελφό της Τζένης Μπαλατσινού άνετα!
Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011
Denmark confidential
όταν είχα γράψει αυτό το κείμενο σχεδόν έναν χρόνο πριν για την Δανία, είχα κάποια σχετική ιδέα του τι παίζει εκεί αλλά απέξω απέξω και όχι κάτι που να βασίζεται σε προσωπική μαρτυρία. σήμερα ήρθε οικογενειακή-παιδική μου φίλη που πλέον εργάζεται εκεί και έβαλε τα πράγματα στην θέση τους.
θες να μάθεις λοιπόν πως είναι πραγματικά να ζεις εκεί?
θες να μάθεις λοιπόν πως είναι πραγματικά να ζεις εκεί?
- η Ελένη έκανε το δωρεάν μεταπτυχιακό της εκεί το οποίο διαρκεί δυο χρόνια και καθότι υπερβολικά τυχερή, η εταιρεία στην οποία έκανε την πτυχιακή της θέλησε να την προσλάβει για τα επόμενα δυο χρόνια με μισθό 20.000 κορώνες. καθαρά. τις οποίες κορώνες θα τις αφήσω κορώνες για να κάνεις μόνος σου την ισοτιμία. για τους λιγότερους τυχερούς που δεν τους προσφέρεται δουλειά "like that" αμέσως μετά το τέλος των σπουδών τους, το κράτος της Δανίας σε βάζει σε ένα αντίστοιχο με το δικό μας ταμείο ανεργίας με τις εξής όμως μικρές διαφορές: τον μήνα σου δίνουν περίπου 1.500 ευρό, σου προσφέρουν δωρεάν υποχρεωτικά σεμινάρια για την σωστή κατασκευή του βιογραφικού σου και φυσικά σε βοηθάνε να βρεις δουλειά κανονίζοντας σου συνεντεύξεις με εταιρείες κάνοντας αυτοί ένα scouting για σένα, έτσι ώστε να βρεις δουλειά 100% όσο πιο σύντομα γίνεται. εάν φυσικά σου προσφερθεί δουλειά και την απορρίψεις χάνεις το επίδομα. έτσι και αυτοί καταφέρνουν να διατηρούν το ταμείο τους βιώσιμο αλλά η αγορά διοχετεύεται με νέα μυαλά
- οι Δανοί βέβαια είναι τρομερά "εθνικιστές" και συναναστρέφονται μόνο με άλλους Δανούς κατά πάσα πιθανότητα στην ίδια φάση με αυτούς. παράδειγμα: δεν έρχονται ποτέ όταν τους καλέσεις στο σπίτι σου ή στα γενέθλια σου ακόμα και αν τους επιτρέψεις να φέρουν μαζί τους όποιους και όσους θέλουν από την παρέα τους για να νιώσουν άνετα. αν αυτό τελικά συμβεί, μην περιμένεις ποτέ να σε καλέσουν σε κάτι αντίστοιχο δικό τους το οποίο φυσικά θα είναι μόνο για Δανούς. είναι περιττό νομίζω να αναφέρω ότι παντρεύονται μεταξύ τους και κάνουν πολλά και πολύ ξανθά παιδιά. μάλιστα αυτό που έμαθα σχετικά με τις οικογένειες και με εντυπωσίασε είναι πως όλα αυτά τα κάνουν πάρα πολύ μικροί, τύπου 22-23 και μπορείς να μαντέψεις γιατί? μα φυσικά γιατί το κράτος τους δίνει τεράστια επιδόματα και για αυτό. σε αντίθετα βέβαια με τα αντίστοιχα trainwrecks της Αγγλίας, οι Δανοί δεν το κάνουν επειδή στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα φως και καμία μοίρα, αλλά επειδή το θέλουν (??)
- ένας μισθός μιας part-time δουλειάς στα Starbucks ας πούμε, σου προσφέρει μηνιαίο εισόδημα περίπου 1.000 ευρό γεγονός που κάνεις τις σπουδές απολύτως άχρηστες και το μορφωτικό τους επίπεδο όχι και πολύ υψηλό. σε μια χώρα βέβαια που η πανεπιστημιακή μόρφωση είναι εντελώς δωρεάν το λες και κρίμα, αλλά σε αντίθεση με την δική μας μικροαστική νοοτροπία που προστάζει ότι χωρίς έστω και ένα πλέον πανεπιστημιακό πτυχίο είσαι βασικά ένα τίποτα, μπορούμε να δούμε ότι τα μεγάλα τίποτα είμαστε τελικά εμείς που σπουδάζουμε μέχρι τα 30 μας και όταν φτάνει η ώρα της πρώτης δουλειάς στα 32 δεν ξέρουμε ότι να κάνουμε cc σε ένα mail. η ιστορία έχει δείξει νομίζω πιο σύστημα λειτουργεί τελικά στον πραγματικό κόσμο και πιο όχι
- κατά τα άλλα είναι πολύ σωστοί στις επαγγελματικές τους σχέσεις φροντίζοντας να υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες την μέρα για να συναναστρέφονται οι υπάλληλοι μεταξύ τους και φυσικά τηρούν με απόλυτη ευλάβεια το 7,5ωρό της καθημερινής εργασίας τους καθώς μετά το πέρας του όλοι έχουν γίνει καπνός από τα γραφεία και πάνε να ζήσουν τις καθόλα προνομιακές ζωές τους. επίσης έμαθα ότι δεν είναι καθόλου αγχώδεις. στα meetings λέει που πρέπει να παρουσιάσουν κάτι αν αυτό το κάτι δεν το έχουν τελικά έτοιμο δεν χάλασε κι ο κόσμος καθώς θα το παρουσιάσουν στο επόμενο. επίσης έχουν συνολική άδεια 7 εβδομάδες τον χρόνο. και μ' αυτό θα κλείσω το κεφάλαιο της δουλειάς και θα σε αφήσω να σκέφτεσαι πόσο γρήγορα τελείωσε το καλοκαίρι σου
- κατά τα άλλα έμαθα ότι φέτος η Δανία έχει πνιγεί από Έλληνες και εκεί που πέρυσι στο μεταπτυχιακό της Ελένης είχε τύπου 5, φέτος έχει 30. ότι ακριβώς χρειάζεται δηλαδή η Δανία, χιλιάδες απελπισμένους Έλληνες των οποίων το κέφι πυροδοτείται από τη πρώτη νότα ενός μπουζουκιού με μόνη επιλογή ένα δωρεάν μεταπτυχιακό σε μια συγκλονιστική χώρα η οποία όπως όλα δείχνουν σε λίγα χρόνια απλά θα μας απαγορεύσει την είσοδο γιατί θα την έχουμε καταστρέψει (και αυτή)
- η Ελένη ισχυρίζεται ότι όποιος έρχεται ή ανοίγει καινούργιο σπίτι δεν χρειάζεται να αγοράσει απολύτως τίποτα πέραν του κρεβατιού του γιατί οτιδήποτε άλλο μπορεί να το βρει στους δρόμους ή στις κοινόχρηστες αυλές αν μένει σε συγκρότημα κατοικιών, όπου λέει μετά από κάθε ανακαίνιση όλα τα "παλιά" αντικείμενα τα αφήνουν έξω να τα πάρει όποιος τυχερός τα βρει πρώτος. η Ελένη μέχρι τώρα έχει μαζέψει ένα φωτιστικό δαπέδου, ένα γυάλινο τραπεζάκι για το σαλόνι και μια δερμάτινη καρέκλα γραφείου. χώρια τα χιλιάδες ποδήλατα
- επίσης στην πραγματικότητα δεν σου ανήκει τίποτα, ούτε καν το σπίτι το οποίο έχεις περάσει όλη σου την ζωή, καθώς είναι όλα κρατικά. το ενοίκιο σου το πληρώνεις
στο κράτος και οποιοδήποτε παράπονο έχεις από τον τυπικό ιδιοκτήτη σου επίσης στο κράτος το αναφέρεις. επίσης παντελώς απαλαγμένο από μικροαστικό πρότυπα σύστημα, σε απόλυτη αντίθεση με εμάς για άλλη μια φορά που το όνειρο κάθε πικραμένου γονιού είναι να αγοράσει ένα σπιτάκι για το παιδί του ή να μπορέσει έστω να του κληρονομήσει ένα, δημιουργώντας τις καταστάσεις που όλοι ξέρουμε από προσωπική ή μη επειρία - α, για τις δουλειές ακόμα πρέπει να αναφέρω ότι επικρατεί η απόλυτη αξιοκρατία όπου ο βοηθός παίρνει σχεδόν τα ίδια λεφτά με τον διευθυντή ακριβώς για να μην συμβαίνει ότι συμβαίνει παντού στην Ελλάδα και όλοι καταλήγουμε με ξινισμένα μούτρα περίπου από το πρώτο τέταρτο του 8ώρου. επίσης στις δουλειές προσφέρουν φαγητό (μπουφέ με 3 ευρό) και γυμναστήριο
- οι δωρεάν παροχές που έχεις από το κράτος συνεχίζονται και στο επίπεδο της υγείας όπου εκτός από τον προσωπικό σου γιατρό που βρίσκεται σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από το σπίτι σου, έχεις πρόσβαση σε όλα τα νοσοκομεία για οτιδήποτε σου συμβεί, όποια στιγμή σου συμβεί εντελώς δωρεάν
- η Ελένη πληρώνει για το κινητό της περίπου 15 ευρό τον μήνα και μέσα σ' αυτά περιλαμβάνονται 5 ώρες δωρεάν για σταθερά και κινητά σε όλη την Δανία, απεριόριστα μηνύματα για όποιο δίκτυο και δωρεάν 5GB internet. ναι αυτό το τελευταίο με έτσουξε και εμένα πολύ
Σάββατο 20 Αυγούστου 2011
à Paris
με ένα φριχτό οντέρ από το κοτέτσι της γιαγιάς Αθηνάς, με την θερμοκρασία περίπου χίλιους βαθμούς υπό σκιά και τα σκυλιά με τις γλώσσες κρεμασμένες να κοιμούνται στα πόδια μου, πρέπει τώρα εγώ, να θυμηθώ πως ήταν οι 4 μέρες στο Παρίσι των 20 βαθμών κελσίου και της απόλυτης ξεγνοιασιάς. τρέλες.
με αφορμή την ανακοίνωση πως η Monica Bellucci είναι το νεο πρόσωπο του οίκου Oriflame για την σειρά Royal Velvet (ψάξτην btw είναι ιδανική για επιδερμίδες άνω των 40, δηλαδή για την μαμά σου), η φανταστική Oriflame μας κάλεσε για 4 μέρες στο Παρίσι για να γνωρίσουμε την εταιρεία, να μάθουμε τα προιόντα και να πάρουμε συνέντευξη από την Monica. μαζέψαμε μπογαλάκια, σετάραμε τα άουτφιτς και να σου στο Charle de Gaulle.
φτάνοντας στο ξενοδοχείο το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανοίξω την κουρτίνα να δω την θέα και μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη ιδέα που είχα κατά την διάρκεια του ταξιδιού.
να γιατί...
ευτυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στο Παρίσι, ούτε και ο Κωνσταντίνος, και έτσι δεν μας έπιασε τουριστικός πυρετός να φωτογραφηθούμε πάνω στον πύργο του Άιφελ ή/και αγκαλιά με την πυραμίδα του Λούβρου.
οι εκτός Oriflame δραστηριότητες μας ήταν αυστηρά διαλεγμένες εκτός τουριστικού πλαισίου.
ευτυχώς γιατί είδαμε και μια άλλη πλευρά του Παρισιού που πολύ μας άρεσε.
την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί ήταν με αφορμή την αποφοίτηση από το μεταπτυχιακό, έξι γκόμενες, με το eurostar, αρχές Φεβρουαρίου. το κρύο που μαζέψαμε τότε καλύτερα να μην το σχολιάσω. τέλος πάντων, εκ Λονδίνου ορμώμενη, το Παρίσι δεν με ενθουσίασε, έως και με απογοήτευσε, μάλλον γιατί το είχα στο μυαλό μου πολύ διαφορετικό. το γεγονός δε ότι το ένα πεζοδρόμιο απείχε από το άλλο περίπου σαράντα μίλια μου έκαιγε τον εγκέφαλο σε άλλα επίπεδα.
αυτή την φορά το διασκέδασα τόσο πολύ που θα μπορούσα άνετα να ζήσω εκεί. όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση να μην χρειαστεί να χρησιμοποιήσω το μετρό after hours μόνη μου, κάτι που και μόνο στην σκέψη με λούζει με κρύο ιδρώτα. να μου πεις γιατί στο Λονδίνο είναι καλύτερα? σαφέστατα είναι η απάντηση. και μόνο το γεγονός ότι κάθε σπιθαμή του μετρό παρακολουθείτε από κάμερες ασφαλείας σου δίνει μια σιγουριά.
highlight ταξιδιού νούμερο 1: φωτογραφικό ντοκουμέντο που θα περάσει στα δισέγγονα μου, εγώ αλά μπρατσέτα με την Monica Bellucci.
highlight ταξιδιού νούμερο 2: το τελευταίο βράδυ μας στο δεν-έχω-λόγια Lido.
highlight ταξιδιού νούμερο 3: οι ατελείωτες ουρές παντού. από τα McDonalds μέχρι τα Abercrombie & Fitch. ναι καλά κατάλαβες πολυταξιδεμένε μου, το Παρίσι είχε κατακλυστεί από Asians που δεν άφηναν logo για logo όρθιο.
κεφάλαιο Monica Bellucci... δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα λόγια για να την περιγράψουν. ειδικά άμα είσαι φαν όπως εγώ, τα λόγια και η ανάσα σταματάνε την στιγμή που μπαίνει στον χώρο που βρίσκεσαι. είναι έτσι ακριβώς όπως την φαντάζεσαι: σαγηνευτική, πανέμορφη, με μια εσάνς παλιάς γοητείας και γκλαμουριάς. όχι τόσο ψηλή όσο νομίζεις, ίσως περισσότερο γερασμένη απ' ότι φαντάζεσαι, μια κούκλα που συντηρεί τον μύθο της μοιραίας όσο καλύτερα μπορεί μιλώντας σχεδόν ψιθυριστά και αγγίζοντας σε σχεδόν ανεπαίσθητα.
ήθελα να της συμπεριφερθώ σαν ένα αξιοθέατο που έχω πληρώσει για να το δω και άρα μου ανήκει, να την πιάσω και να την μυρίσω, αλλά η κουστωδία της δεν επέτρεπε ούτε να την αγκαλιάσεις σαν βλαχοαμερικάνος τουρίστας for the sake της φωτογραφίας. και έτσι μάλλον βγήκα σαν αγγούρι στην φωτογραφία για την οποία θα περηφανεύομαι μέχρι τα βαθιά μου γεράματα.
τέλος πάντων.
παράλληλα γνωρίσαμε και την Malin Akerman μια πανέμορφη Σουηδή που είναι επίσης πρόσωπο της Oriflame αλλά της Studio σειράς καλλυντικών. θα μπορούσε άνετα να είναι μια κολλητή μου από οπουδήποτε στον κόσμο, και το απόλυτο αντίπαλο δέος στην Bellucci. όχι μόνο εξωτερικά καθότι ψηλή, ξανθιά με μπλε μάτια, αλλά γιατί είναι ακριβώς αυτό: γαμώ τα παιδιά. ο χρόνος της συνέντευξης όχι απλά δεν μας έφτασε μιας και θα μπορούσαμε να είμαστε ακόμα εκεί να λέμε κάτι σχετικό με τα τατουάζ της ή το εξάμηνο που έζησε στην Αθήνα όντας μοντέλο, αλλά οι μάνατζερ της ήταν αρκετά αυστηροί στο πρόγραμμα και έτσι το λήξαμε γρήγορα.
photo courtesy Camilla Pihl @ www.camillapihl.no
εκτός από τους celebrities όμως, έμαθα πολλά πράγματα για την ίδια την εταιρεία, που ήταν το πραγματικό αστέρι του ταξιδιού. μεταξύ άλλων εντυπωσιάστηκα από το ήθος της, αλλά αυτό που την έβαλε κατευθείαν στην καρδία μου είναι το γεγονός ότι από την Σουηδία όπου ξεκίνησε, μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου όπου υπάρχει, είναι όλοι μια οικογένεια.
κατά τα άλλα, τον ελεύθερο χρόνο που είχαμε αποφασίσαμε να τον διαθέσουμε την μια μέρα σε μια μεγάάλη βόλτα στην Champs Élysées η οποία πνιγόταν κυριολεκτικά από τουρίστες από όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, με έμφαση στις Ασιατικές χώρες. οι τουρίστες από εκεί σε κάνουν να νιώθεις ο πιο τιποτένιος άνθρωπος πάνω στην γη με την ευκολία που στήνονται έξω από όλους τους διάσημους οίκους και περιμένουν στωικά να ξοδέψουν τα χιλιάδες ευρώ τους.
εχμ επίσης να σημειώσω εδώ ότι η logomania των Ασιατών δεν περιορίζετε μόνο σε ότι φοριέται αλλά και σε ότι τρώγεται, όπως διαπιστώσαμε, με αποτέλεσμα ακόμα και το la duree να έχει γίνει κάτι αντίστοιχο του Λούβρου (μικρή ανακάλυψη totally worth mentioning: στο website του, οι επιλογές γλώσσας είναι γαλλικά, αγγλικά και .... ιαπωνικά). ούτε ένα μακαρόν της προκοπής δεν μπόρεσα να φάω. αναπλήρωσα όμως στην Μονμάρτρη, την τρίτη μέρα του ταξιδιού, που ήταν ο μόνος τουριστικός προορισμός που καταδεχτήκαμε να επισκεφτούμε.
μετά χαθήκαμε μέσα στα στενά και βρεθήκαμε σε ένα τύπου γκέτο, τύπου τζαμαϊκανών που είχε πολύ χρώμα και πολύ φολκλόρ γούστο. κατεβήκαμε με το μετρό στο Châtelet, το οποίο οι Γάλλοι προφέρουν "σατλέτ", γεγονός που μας δημιούργησε άπειρες παρεξηγήσεις μέχρι τελικά να το βρούμε. εκεί όπως μας είπαν, χτυπάει η καρδία του Παρισιού, του αυθεντικού Παρισιού, και η αλήθεια είναι πως δεν είδαμε πολλούς τουρίστες.
καλά είναι προφανές ότι δυο ολιγοήμερα ταξίδια είναι ικανά να σου δώσουν μόνο ένα 20% της ιδέας του τι εστί Παρίσι. αλλά είναι αρκετά για να σε κάνουν να το ονειρεύεσαι για πολύ καιρό μετά.
Paris... je t' aime...!
Oriflame, je t' aime aussi!!!
με αφορμή την ανακοίνωση πως η Monica Bellucci είναι το νεο πρόσωπο του οίκου Oriflame για την σειρά Royal Velvet (ψάξτην btw είναι ιδανική για επιδερμίδες άνω των 40, δηλαδή για την μαμά σου), η φανταστική Oriflame μας κάλεσε για 4 μέρες στο Παρίσι για να γνωρίσουμε την εταιρεία, να μάθουμε τα προιόντα και να πάρουμε συνέντευξη από την Monica. μαζέψαμε μπογαλάκια, σετάραμε τα άουτφιτς και να σου στο Charle de Gaulle.
φτάνοντας στο ξενοδοχείο το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανοίξω την κουρτίνα να δω την θέα και μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη ιδέα που είχα κατά την διάρκεια του ταξιδιού.
να γιατί...
ευτυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στο Παρίσι, ούτε και ο Κωνσταντίνος, και έτσι δεν μας έπιασε τουριστικός πυρετός να φωτογραφηθούμε πάνω στον πύργο του Άιφελ ή/και αγκαλιά με την πυραμίδα του Λούβρου.οι εκτός Oriflame δραστηριότητες μας ήταν αυστηρά διαλεγμένες εκτός τουριστικού πλαισίου.
ευτυχώς γιατί είδαμε και μια άλλη πλευρά του Παρισιού που πολύ μας άρεσε.
την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί ήταν με αφορμή την αποφοίτηση από το μεταπτυχιακό, έξι γκόμενες, με το eurostar, αρχές Φεβρουαρίου. το κρύο που μαζέψαμε τότε καλύτερα να μην το σχολιάσω. τέλος πάντων, εκ Λονδίνου ορμώμενη, το Παρίσι δεν με ενθουσίασε, έως και με απογοήτευσε, μάλλον γιατί το είχα στο μυαλό μου πολύ διαφορετικό. το γεγονός δε ότι το ένα πεζοδρόμιο απείχε από το άλλο περίπου σαράντα μίλια μου έκαιγε τον εγκέφαλο σε άλλα επίπεδα.
αυτή την φορά το διασκέδασα τόσο πολύ που θα μπορούσα άνετα να ζήσω εκεί. όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση να μην χρειαστεί να χρησιμοποιήσω το μετρό after hours μόνη μου, κάτι που και μόνο στην σκέψη με λούζει με κρύο ιδρώτα. να μου πεις γιατί στο Λονδίνο είναι καλύτερα? σαφέστατα είναι η απάντηση. και μόνο το γεγονός ότι κάθε σπιθαμή του μετρό παρακολουθείτε από κάμερες ασφαλείας σου δίνει μια σιγουριά.
highlight ταξιδιού νούμερο 1: φωτογραφικό ντοκουμέντο που θα περάσει στα δισέγγονα μου, εγώ αλά μπρατσέτα με την Monica Bellucci.
highlight ταξιδιού νούμερο 2: το τελευταίο βράδυ μας στο δεν-έχω-λόγια Lido.
highlight ταξιδιού νούμερο 3: οι ατελείωτες ουρές παντού. από τα McDonalds μέχρι τα Abercrombie & Fitch. ναι καλά κατάλαβες πολυταξιδεμένε μου, το Παρίσι είχε κατακλυστεί από Asians που δεν άφηναν logo για logo όρθιο.
κεφάλαιο Monica Bellucci... δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα λόγια για να την περιγράψουν. ειδικά άμα είσαι φαν όπως εγώ, τα λόγια και η ανάσα σταματάνε την στιγμή που μπαίνει στον χώρο που βρίσκεσαι. είναι έτσι ακριβώς όπως την φαντάζεσαι: σαγηνευτική, πανέμορφη, με μια εσάνς παλιάς γοητείας και γκλαμουριάς. όχι τόσο ψηλή όσο νομίζεις, ίσως περισσότερο γερασμένη απ' ότι φαντάζεσαι, μια κούκλα που συντηρεί τον μύθο της μοιραίας όσο καλύτερα μπορεί μιλώντας σχεδόν ψιθυριστά και αγγίζοντας σε σχεδόν ανεπαίσθητα.
ήθελα να της συμπεριφερθώ σαν ένα αξιοθέατο που έχω πληρώσει για να το δω και άρα μου ανήκει, να την πιάσω και να την μυρίσω, αλλά η κουστωδία της δεν επέτρεπε ούτε να την αγκαλιάσεις σαν βλαχοαμερικάνος τουρίστας for the sake της φωτογραφίας. και έτσι μάλλον βγήκα σαν αγγούρι στην φωτογραφία για την οποία θα περηφανεύομαι μέχρι τα βαθιά μου γεράματα.
τέλος πάντων.παράλληλα γνωρίσαμε και την Malin Akerman μια πανέμορφη Σουηδή που είναι επίσης πρόσωπο της Oriflame αλλά της Studio σειράς καλλυντικών. θα μπορούσε άνετα να είναι μια κολλητή μου από οπουδήποτε στον κόσμο, και το απόλυτο αντίπαλο δέος στην Bellucci. όχι μόνο εξωτερικά καθότι ψηλή, ξανθιά με μπλε μάτια, αλλά γιατί είναι ακριβώς αυτό: γαμώ τα παιδιά. ο χρόνος της συνέντευξης όχι απλά δεν μας έφτασε μιας και θα μπορούσαμε να είμαστε ακόμα εκεί να λέμε κάτι σχετικό με τα τατουάζ της ή το εξάμηνο που έζησε στην Αθήνα όντας μοντέλο, αλλά οι μάνατζερ της ήταν αρκετά αυστηροί στο πρόγραμμα και έτσι το λήξαμε γρήγορα.
photo courtesy Camilla Pihl @ www.camillapihl.noεκτός από τους celebrities όμως, έμαθα πολλά πράγματα για την ίδια την εταιρεία, που ήταν το πραγματικό αστέρι του ταξιδιού. μεταξύ άλλων εντυπωσιάστηκα από το ήθος της, αλλά αυτό που την έβαλε κατευθείαν στην καρδία μου είναι το γεγονός ότι από την Σουηδία όπου ξεκίνησε, μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου όπου υπάρχει, είναι όλοι μια οικογένεια.
κατά τα άλλα, τον ελεύθερο χρόνο που είχαμε αποφασίσαμε να τον διαθέσουμε την μια μέρα σε μια μεγάάλη βόλτα στην Champs Élysées η οποία πνιγόταν κυριολεκτικά από τουρίστες από όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, με έμφαση στις Ασιατικές χώρες. οι τουρίστες από εκεί σε κάνουν να νιώθεις ο πιο τιποτένιος άνθρωπος πάνω στην γη με την ευκολία που στήνονται έξω από όλους τους διάσημους οίκους και περιμένουν στωικά να ξοδέψουν τα χιλιάδες ευρώ τους.
εχμ επίσης να σημειώσω εδώ ότι η logomania των Ασιατών δεν περιορίζετε μόνο σε ότι φοριέται αλλά και σε ότι τρώγεται, όπως διαπιστώσαμε, με αποτέλεσμα ακόμα και το la duree να έχει γίνει κάτι αντίστοιχο του Λούβρου (μικρή ανακάλυψη totally worth mentioning: στο website του, οι επιλογές γλώσσας είναι γαλλικά, αγγλικά και .... ιαπωνικά). ούτε ένα μακαρόν της προκοπής δεν μπόρεσα να φάω. αναπλήρωσα όμως στην Μονμάρτρη, την τρίτη μέρα του ταξιδιού, που ήταν ο μόνος τουριστικός προορισμός που καταδεχτήκαμε να επισκεφτούμε.
μετά χαθήκαμε μέσα στα στενά και βρεθήκαμε σε ένα τύπου γκέτο, τύπου τζαμαϊκανών που είχε πολύ χρώμα και πολύ φολκλόρ γούστο. κατεβήκαμε με το μετρό στο Châtelet, το οποίο οι Γάλλοι προφέρουν "σατλέτ", γεγονός που μας δημιούργησε άπειρες παρεξηγήσεις μέχρι τελικά να το βρούμε. εκεί όπως μας είπαν, χτυπάει η καρδία του Παρισιού, του αυθεντικού Παρισιού, και η αλήθεια είναι πως δεν είδαμε πολλούς τουρίστες.καλά είναι προφανές ότι δυο ολιγοήμερα ταξίδια είναι ικανά να σου δώσουν μόνο ένα 20% της ιδέας του τι εστί Παρίσι. αλλά είναι αρκετά για να σε κάνουν να το ονειρεύεσαι για πολύ καιρό μετά.
Paris... je t' aime...!
Oriflame, je t' aime aussi!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)