μια φίλη από το γραφείο αποφάσισε να πάει μόνη της για πότο χτες νωρίς το απόγευμα, μετά το γραφείο. να βγάλει την ένταση της μέρας από πάνω της, και όλα αυτά τα κλισέ. περνώντας κάτω από το καινούργιο ξενοδοχείο στο Μοναστηράκι (ούτε που το ήξερα), εκεί απέναντι από τον σταθμό, A for Athens έμαθα πως λέγεται, ή κάπως έτσι αποφάσισε να το δοκιμάσει. ωραία ταράτσα, η ακρόπολη πιάτο, μουσική και ο εαυτός της παρέα. τι άλλο να ζητήσει κανείς? όταν ανέβηκε στην ταράτσα, όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα. για καλή της τύχη λίγο μετά, μια παρέα σηκώθηκε και εκείνη πήγε θριαμβευτικά να κάτσει στο άδειο πια τραπέζι και να απολαύσει το ποτό της. δεν έχουν περάσει ούτε δέκα λεπτά στα οποία δεν έχει έρθει κανείς να της πάρει παραγγελία (πιθανόν νόμιζαν ότι περιμένει παρέα) και έρχεται ο μετρ που της ζητάει "ευγενικά" να αλλάξει τραπέζι με την δικαιολογία πως το τραπέζι ήταν μεγάλο για ένα άτομο. η φίλη φυσικά δεν δέχεται να σηκωθεί και να αλλάξει από την στιγμή που δεν υπάρχει κάποιος προφανής σοβαρός λόγος για αυτό. με τα πολλά όντως σηκώνεται (ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί) και την αρχίζει ο μετρ σε ένα ατελείωτο τραβολόγημα μες το μαγαζί, προτείνοντας θέσεις να καθίσει, ενώ έχει ήδη βάλει στο τραπέζι από το οποίο την έχει σηκώσει δυο γκόμενες. μεταξύ των επιλογών ήταν μια ξύλινη μπάρα στην οποία κάθονταν ήδη 4 ζευγάρια, τα οποία αντάλλασσαν σάλια και άλλα σωματικά υγρά σε μεγαλύτερη συχνότητα απ' ότι ανέπνεαν, και εκτός του ότι θα έπρεπε να υποστεί αυτό, ο χώρος που είχαν αφήσει ελεύθερος ήταν μόνο για την polly pocket. η δεύτερη επιλογή ήταν "κάπου" μέσα βαθιά και ανήλιαγα. στην ερώτηση της ποίο είναι το όνομα του και που είναι η φόρμα παραπόνων της απάντησε ρωτώντας το δικό της όνομα και λέγοντας της ότι "ξίνισε το μούτρα της" και στην ρεσεψιόν κανείς δεν φάνηκε να διοικεί το νέο αυτό, και φιλόδοξο αν θέλεις ξενοδοχείο, σύμφωνα πάντα με την ευγενική κατά τα άλλα κοπέλα που καθόταν πίσω από τον πάγκο, η οποία προσφέρθηκε η ίδια να γίνει η αποδέκτης του παραπόνου, προφανώς για να το χρησιμοποιήσει μετά για να γελάσει με τον γκόμενο της στο τέλος της βάρδιας της.
συμπέρασμα: αυτοί που σκέφτηκαν να προσλάβουν αυτούς τους υπαλλήλους είναι οι ίδιοι που αποφάσισαν να ονομάσουν το ξενοδοχείο Α for Athens. προφανέστατα "αυτό" είναι η Αθήνα για αυτούς και μεταξύ μας, ποιος να τους κατηγορήσει?!
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Beyoncé
Τ ι κόλλημα είναι αυτό που έχει φάει στα γεράματα με την Beyoncé δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Εντομεταξύ όταν ήμουν στην ηλικία των κολλημάτων (βλ. 12) δεν είχαμε ίντερνετ άρα και πρόσβαση στην ζωή των ινδαλμάτων μας (ίσως και για αυτό η αγάπη μας για αυτούς να έχει διαρκεί ακόμα), ούτε twitter για να τους βλέπουμε να ποστάρουν την κάθε τους στιγμή. Η Beyonce βέβαια απέχει απ΄όλα αυτά, προς μεγάλη μου απογοήτευση, και έτσι μου μένει η Kim Kardashian να κάνω follow. οκ δεν παραπονιέμαι.
σήμερα όμως βρήκα το παρακάτω βίντεο της Beyonce και τις έδωσα πολλά respect.
enjoy
σήμερα όμως βρήκα το παρακάτω βίντεο της Beyonce και τις έδωσα πολλά respect.
enjoy
Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
the downfall
τσάμπα τα σχεδόν δέκα χρόνια μπαλέτο, τσάμπα οι ξεσκισμένες πουέντ μου, τσάμπα και τα χιλιάδες σκισμένα ροζ καλσόν. όχι δεν κάνω πεζοδρόμιο. έπεσα και τσακίστηκα από ένα πεζοδρόμιο. ειλικρινά να μου πουν αυτοί που κατέχουν τις μονάδες μέτρησης και αντιλαμβάνονται με το μάτι πόση απόσταση είναι ένα μέτρο, πόσα ριμαδοεκατοστά από την γη απέχει το πεζοδρόμιο από το οποίο μου γύρισε με μεγάλη επιτυχία και με ακόμα μεγαλύτερο "κρακ" το πόδι.
τέσσερις μέρες το λιγότερο ακινησία το πόρισμα από την χθεσινοβραδινή επίσκεψη στο ΚΑΤ, στο οποίο παραδόξως δεν έγινα έξαλλη. πρέπει να σου πω ότι μετά το πέσιμο και αφού πάρθηκε η απόφαση πως το ΚΑΤ είναι το μόνο μέρος στο οποίο μπορώ να βρω λύτρωση, κρυφοχαιρόμουν μέσα μου με τα λαβράκια που θα τσίμπαγα σε κάθε μεταφορικό βήμα μου εκεί για την έξαλλη. τζίφος. βέβαια ίσως έφταιγε το γεγονός ότι το νοσοκομείο ήταν άδειο από επείγοντα περιστατικά και εκτός από μένα ήταν οι απολύτως συνηθισμένες ορθοπεδικές περιπτώσεις, μια γριά που της βγήκε ο γοφός και ενός πιτσιρικάς που πιθανόν να έπεσε από το skate πάνω στο 180. οι κυρίες στην υποδοχή ευγενέστατες και χαμογελαστές (!!), οι γιατροί φρέσκοι και ξυρισμένοι, οι κύριοι στο ακτινολογικό ευγενικοί και μου τοποθέτησαν το πόδι με ηρεμία στις κατάλληλες πόζες για ακτινογραφία, οι ειδικευόμενοι έμοιαζαν με κανονικούς ανθρώπους και όχι με ζόμπι που μόλις δραπέτευσαν από splatter των 90's. τι να πω, ή εγώ είχα να πάω πολύ καιρό σε νοσοκομείο, ή όλο αυτό ήταν ένα κακό-καλό όνειρο και ακόμα να ξυπνήσω.
αντίθετα με όλη την ευγένεια των υπαλλήλων, αυτούς που βρήκα αγενέστατους ήταν οι επισκέπτες όσων μένουν μέσα. που από την μια μπορείς να τους δικαιολογήσεις όταν στην κεντρική πύλη τους ζητάνε ακόμα χαρτί εισόδου όταν μπαινοβγαίνουν από τον Φεβρουάριο (να μην σου τύχει), από την άλλη όμως, και οι σεκιουριτάδες που είναι στην είσοδο πρέπει με κάποιον τρόπο να κάνουν την δουλειά τους που είναι να ελέγχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, και αν ο μόνος τρόπος είναι το χαρτί εισόδου, τότε το φάουλ είναι σε όσους απλά δεν το έχουν. επειδή ο έλληνας νομίζει ότι το να πάει "μέχρι το περίπτερο εδώ δίπλα" δεν ισοδυναμεί με actual πράξη μπαίνω και βγαίνω από το νοσοκομείο, θεωρεί πως το χαρτί εισόδου είναι μια έξτρα μαλακία που το κακό κακό κράτος σκέφτηκε για να τον βασανίσει ακόμα περισσότερο.
και μιας και είπα για σεκιουριτάδες, έχεις κανείς ιδέα αν έχουν ανακοινώσει ή έχουν σκοπό να μεταφέρουν μονάδες του ΟΚΑΝΑ εκεί? ρωτάω γιατί από την Κηφισίας ακόμα βλέπει κανείς πανό κατά των ναρκωτικών όχι γενικά βέβαια, όχι στα ναρκωτικά κάτω από την μύτη τους. τέλος πάντων υπερβολικά πολλοί σεκιούριτι μέσα αλλά και έξω από το ΚΑΤ. ένιωσα λες και ήμουν σε κάποια εμπόλεμη ζώνη.
σύμφωνα με τον πούστη τον Μέρφι, το ΣΚ που θα κανονίσεις τα πιο πολλά πράγματα θα σπάσεις το πόδι σου ή θα πέσει κομήτης πάνω στο σπίτι σου για να μην καταφέρεις να κάνεις τίποτα απ' αυτά που περιμένεις τόσο καιρό. όπως το να βγεις έξω Σάββατο βράδυ για παράδειγμα. αν ζητούσα να κερδίσω το λαχείο ίσως ήταν πιο πιθανό να συμβεί. για όλες αυτές τις μέρες ακινησίας έχω σκοπό να γίνω το απόλυτο DVD και sitcom μπρόκολο: θα δω όλα τα Harry Potter για να φρεσκάρω την μνήμη μου πριν δω το τελευταίο, θα τελειώσω την 4η σεζόν Gossip Girl και την 1η του Glee και ίσως κατεβάσω 1ο κύκλο Modern Family. δεν ξέρω. θα γράψω αρκετά και φυσικά θα είμαι 24/7 καλωδιωμένη στο twitter, κάτι που ούτως ή άλλως έκανα.
τα σκυλιά δε, επειδή με βλέπουν να πηγαίνω κουτσό όλο το σπίτι (όταν δεν είναι εδώ ο κωνσταντίνος), νομίζουν ότι παίζω ένα τέλειο παιχνίδι το "έλα να χαρούμε όλοι μαζί μαμά" και πηδάνε σαν τα τρελά πάνω μου, κάτι που κάναν έτσι κι αλλιώς, απλά τώρα με έξτρα χαρά, ο Kevin μου μασάει το βαμβάκι και τον επίδεσμο και ο Αζοράκος μου γλύφει τα δάχτυλα που περισσεύουν. ευτυχώς τώρα πέσανε ξερά για τον επαναλαμβανόμενο πρωινό τους ύπνο (σκυλίσια ζωή κανείς?) και μπορώ να γράψω με την ησυχία μου.
have fun εσείς που έχετε ζωή.
τέσσερις μέρες το λιγότερο ακινησία το πόρισμα από την χθεσινοβραδινή επίσκεψη στο ΚΑΤ, στο οποίο παραδόξως δεν έγινα έξαλλη. πρέπει να σου πω ότι μετά το πέσιμο και αφού πάρθηκε η απόφαση πως το ΚΑΤ είναι το μόνο μέρος στο οποίο μπορώ να βρω λύτρωση, κρυφοχαιρόμουν μέσα μου με τα λαβράκια που θα τσίμπαγα σε κάθε μεταφορικό βήμα μου εκεί για την έξαλλη. τζίφος. βέβαια ίσως έφταιγε το γεγονός ότι το νοσοκομείο ήταν άδειο από επείγοντα περιστατικά και εκτός από μένα ήταν οι απολύτως συνηθισμένες ορθοπεδικές περιπτώσεις, μια γριά που της βγήκε ο γοφός και ενός πιτσιρικάς που πιθανόν να έπεσε από το skate πάνω στο 180. οι κυρίες στην υποδοχή ευγενέστατες και χαμογελαστές (!!), οι γιατροί φρέσκοι και ξυρισμένοι, οι κύριοι στο ακτινολογικό ευγενικοί και μου τοποθέτησαν το πόδι με ηρεμία στις κατάλληλες πόζες για ακτινογραφία, οι ειδικευόμενοι έμοιαζαν με κανονικούς ανθρώπους και όχι με ζόμπι που μόλις δραπέτευσαν από splatter των 90's. τι να πω, ή εγώ είχα να πάω πολύ καιρό σε νοσοκομείο, ή όλο αυτό ήταν ένα κακό-καλό όνειρο και ακόμα να ξυπνήσω.
αντίθετα με όλη την ευγένεια των υπαλλήλων, αυτούς που βρήκα αγενέστατους ήταν οι επισκέπτες όσων μένουν μέσα. που από την μια μπορείς να τους δικαιολογήσεις όταν στην κεντρική πύλη τους ζητάνε ακόμα χαρτί εισόδου όταν μπαινοβγαίνουν από τον Φεβρουάριο (να μην σου τύχει), από την άλλη όμως, και οι σεκιουριτάδες που είναι στην είσοδο πρέπει με κάποιον τρόπο να κάνουν την δουλειά τους που είναι να ελέγχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, και αν ο μόνος τρόπος είναι το χαρτί εισόδου, τότε το φάουλ είναι σε όσους απλά δεν το έχουν. επειδή ο έλληνας νομίζει ότι το να πάει "μέχρι το περίπτερο εδώ δίπλα" δεν ισοδυναμεί με actual πράξη μπαίνω και βγαίνω από το νοσοκομείο, θεωρεί πως το χαρτί εισόδου είναι μια έξτρα μαλακία που το κακό κακό κράτος σκέφτηκε για να τον βασανίσει ακόμα περισσότερο.
και μιας και είπα για σεκιουριτάδες, έχεις κανείς ιδέα αν έχουν ανακοινώσει ή έχουν σκοπό να μεταφέρουν μονάδες του ΟΚΑΝΑ εκεί? ρωτάω γιατί από την Κηφισίας ακόμα βλέπει κανείς πανό κατά των ναρκωτικών όχι γενικά βέβαια, όχι στα ναρκωτικά κάτω από την μύτη τους. τέλος πάντων υπερβολικά πολλοί σεκιούριτι μέσα αλλά και έξω από το ΚΑΤ. ένιωσα λες και ήμουν σε κάποια εμπόλεμη ζώνη.
σύμφωνα με τον πούστη τον Μέρφι, το ΣΚ που θα κανονίσεις τα πιο πολλά πράγματα θα σπάσεις το πόδι σου ή θα πέσει κομήτης πάνω στο σπίτι σου για να μην καταφέρεις να κάνεις τίποτα απ' αυτά που περιμένεις τόσο καιρό. όπως το να βγεις έξω Σάββατο βράδυ για παράδειγμα. αν ζητούσα να κερδίσω το λαχείο ίσως ήταν πιο πιθανό να συμβεί. για όλες αυτές τις μέρες ακινησίας έχω σκοπό να γίνω το απόλυτο DVD και sitcom μπρόκολο: θα δω όλα τα Harry Potter για να φρεσκάρω την μνήμη μου πριν δω το τελευταίο, θα τελειώσω την 4η σεζόν Gossip Girl και την 1η του Glee και ίσως κατεβάσω 1ο κύκλο Modern Family. δεν ξέρω. θα γράψω αρκετά και φυσικά θα είμαι 24/7 καλωδιωμένη στο twitter, κάτι που ούτως ή άλλως έκανα.
τα σκυλιά δε, επειδή με βλέπουν να πηγαίνω κουτσό όλο το σπίτι (όταν δεν είναι εδώ ο κωνσταντίνος), νομίζουν ότι παίζω ένα τέλειο παιχνίδι το "έλα να χαρούμε όλοι μαζί μαμά" και πηδάνε σαν τα τρελά πάνω μου, κάτι που κάναν έτσι κι αλλιώς, απλά τώρα με έξτρα χαρά, ο Kevin μου μασάει το βαμβάκι και τον επίδεσμο και ο Αζοράκος μου γλύφει τα δάχτυλα που περισσεύουν. ευτυχώς τώρα πέσανε ξερά για τον επαναλαμβανόμενο πρωινό τους ύπνο (σκυλίσια ζωή κανείς?) και μπορώ να γράψω με την ησυχία μου.
have fun εσείς που έχετε ζωή.
Τρίτη 14 Ιουνίου 2011
Ascot 2011 (ή αλλιως: το καρναβάλι του ριο)
τι να τα κάνεις τα oscar γλυκιά μου άμα σου κάνουν εγγλέζικη πασαρέλα όλα τα σούργελα της γηραιάς αλβιώνας, με κάτι ακαθόριστα πράγματα στο κεφάλι τους, που τα λένε για καπέλα και καμώνονται κιόλας ποιανής θα' ναι το πιο ωραίο. εγώ θα σου πω ποιο είναι το πιο ωραίο, βάστα μαζί μου και κράτα σημειώσεις τι κοστούμι θα ράψεις για τις απόκριες που έρχονται.
ο βασιλιάς και η βασίλισσα του καρναβαλιού ή του κεφιού, ολίγον 50's, ολίγον μπεμπέκα, καθόλου δεν σου βγήκε το πουά το κόκκινο χρυσό μου, αλλά τι να λέμε τώρα. τσάμπα το ύφασμα που ξόδεψε ο χυτήρογλου να σε ντύσει.
περιμένοντας τις εμφανίσεις της βασιλικής οικογένειας που είναι και το μαστ σι σε κάτι τέτοια κουλά νεοπλουτίστικα σαν το άσκοτ, η εν λόγω κυρία έφαγε τόσο πολύ ηλιόσπορο, τσικι τσικι ήρθε και ρίζωσε στα μέσα της το φυτό και να σου πετάχτηκε δεύτερο κεφάλι. αυτά παθαίνουν οι περίεργοι.
ακόμα προσπαθώ να καταλάβω την έμπνευση του σχεδιαστή αλλά και του μοντέλου για αυτό το τερατούργημα. ίσως αν το έχουν σχεδιάσει τα toys r us και το φοράει για να βοηθήσει κανα ίδρυμα να το καταλάβω. αλλιώς μου τα πήρε και μου τα σήκωσε τα μυαλά ο ανεμόμυλος.
σου λέει η άλλη που ντύθηκε καρουζέλ καλύτερη είναι? πως θα κάνω εγώ την διαφορά? θα ντυθώ καλέ νεκρή, μα πως δεν το είχα σκεφτεί χρυσό μου. βάζω τις καμαριέρες και τρεις μέρες με παστώνανε για να βγει το λευκό το πεθαμενατζίκο και για να δείξω ότι είμαι και πολύ χιπ φοράω και το γυαλί το κουλό το αλλιώτικο το διαφορετικό. illesteva αν δεν με απατά η μνήμη μου.
τετρακόσια πενήντα χρόνια πριν ήταν το κορίτσι του μαη. σήμερα στάχτες και αποκαΐδια.
σου λέει εδώ το αδελφάτο, από το να ξοδευόμαστε σε φιλιπ τρέϊσι και μαλακίες δεν ξηλώνουμε την μπορντούρα του καναπέ της θείας ευτυχίας. να καμωθώ εγώ το γείσο για το καπέλο και ότι περισσέψει το δίνω στην μισητή μου αδελφή για στρίφωμα. δεν πετάγομαι και μέχρι το άσκοτ που θα' ναι και οι άλλες οι μισότρελές να τους δείξω τι έσιαξα? φύγαμε σου λέει, να τα μας τώρα.
μωρ'συ το παγόνι το δόλιο το ζωντανό δεν το λυπήθηκες και μου το ξεπουπούλιασες? φτερό δεν του μείνε και είναι και περίοδος ζευγαρώματος τώρα. πάει σινκλ θα μου μείνει.
καλά εδώ τα χτικιά, ιδικά το αριστερό, μετά το κράξιμο που φάγανε στο γάμο για τα εκτρώματα επί κεφαλής είπαν να το κρατήσουν χαμηλό το καπελοπροφίλ και κλασικό συνάμα. δεν το 'ξερα ότι η neve campbell είναι τριτόσογο με τον πρίγκιψ. τι? δεν είναι η neve campbell αυτή δεξιά? μνηστητιμουκύριε.
κυρία μεσοαστική με κρίση ταυτότητας, λίγο κύριος, λίγο κυρία δεν ήξερε ακριβώς η γυναίκα τι κουτάκι να τικάρει στο "φύλο" και είπε να λύσει τα μάγια με ένα καπέλο ατόφιο την ουρά του πρώτου αρσενικού πετεινού στο κοτέτσι.
κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολλοί. με έμφαση στο κάποτε γιατί η κυρία εδώ έχει συγχωρεθεί προ αμομνημονεύτων, αλλά κάποιος ξέχασε να της το μεταφέρει. πιο πιθανό να καταλάβεις είναι να ζωντανέψει το πουλί στο γείσο, παρά να αλλάξει έκφραση και πλευρά αυτή. το φρύδι τατουάζ δέκα λίρες στις νοτιοαφρικάνες στο elephant and castle.
εδώ, άλλο ένα θεοσχωρέστο party animal, μάλλον αλκοολικός αν κρίνω από τα μισοτελειωμένα cosmopolitan στο καπέλο του. είχε και γενέθλια εκείνη την μέρα που μας άφησε χρόνους. κατά πάσα πιθανότητα πήγε από ηλεκτροπληξία καθώς το σύρμα που φορούσε στο χέρι μπλέχτηκε στα καλώδια της ΔΕΗ και να' σου ένα οικοδομικό τετράγωνο χωρίς telly και αυτός στον άλλο κόσμο.
η συμμορία του λουλακί ξαναχτύπησε στο άσκοτ. αυτές όλο τις μαντρώνουν και τους περνάνε ζουρλομανδύες, αλλά πως ξεφεύγουν κάθε φορά από τα σωφρονιστικά είναι το μέγα μυστήριο της scotland yard.
α η αφίσα από το μικρό μαγαζάκι του τρόμου σε 2011 version. φυτό θανατηφόρο σε θέλω με έναν όρο.
ότι μου έμεινε από το γκοφρέ που είχα αγοράσει στα παιδιά μου για να τυλίξουν τα αυγά στο κυνήγι του θησαυρού, το έφερα από' δω, το πήγα από 'κει, το έσιαξα, το στρωσα, στάθηκε, βγήκα. κλικ φωτογράφε, φτου σου δεν μου στάθηκε.
ουδέν σχόλιο η γραφούσα έμεινα αλάλου και αφώνου γωνία.
άγρια ορχιδέα το επόμενο καπέλο μας, μάζεψε και λίγο τύπου σπανιόλικα τα μαλλιά από κάτω, ότι κουκούλι δηλαδή, που θα αναδυθεί αργότερα η πεταλούδα, πολύ στην μεταφορά μας το πάει το σύνολο. οι νόμοι της φυσικής σηκώνουν τα χέρια ψηλά για το πως στέκεται αυτό εκεί πάνω καμαρωτό.
μιλώντας για φυσική, ο νεύτωνας στριφογυρίζει αδιάκοπα στον τάφο του, κάτι του φταίει αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς τι είναι. ο αϊνστάιν κάπου κλαίει γοερά και το ακέφαλο σώμα της μαρίας αντουανέτας χτυπάει την πόρτα της σοφίας κόπολα και ζητάει εκδίκηση. θέλει δυο scroll down για να απολαύσεις μεγαλείο.
καρουζέλ με αλογάκια φτιαγμένα από ψωμί σου λέει μην μας αργήσουν να μας σερβίρουν και μου 'ρθει καμία λιγούρα, να έχω μα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο. σιγά μην καταλάβει κάνεις ότι λείπει τ' αλογατάκι.
οι γλυκούλιδες
ο βασιλιάς και η βασίλισσα του καρναβαλιού ή του κεφιού, ολίγον 50's, ολίγον μπεμπέκα, καθόλου δεν σου βγήκε το πουά το κόκκινο χρυσό μου, αλλά τι να λέμε τώρα. τσάμπα το ύφασμα που ξόδεψε ο χυτήρογλου να σε ντύσει.
περιμένοντας τις εμφανίσεις της βασιλικής οικογένειας που είναι και το μαστ σι σε κάτι τέτοια κουλά νεοπλουτίστικα σαν το άσκοτ, η εν λόγω κυρία έφαγε τόσο πολύ ηλιόσπορο, τσικι τσικι ήρθε και ρίζωσε στα μέσα της το φυτό και να σου πετάχτηκε δεύτερο κεφάλι. αυτά παθαίνουν οι περίεργοι.
ακόμα προσπαθώ να καταλάβω την έμπνευση του σχεδιαστή αλλά και του μοντέλου για αυτό το τερατούργημα. ίσως αν το έχουν σχεδιάσει τα toys r us και το φοράει για να βοηθήσει κανα ίδρυμα να το καταλάβω. αλλιώς μου τα πήρε και μου τα σήκωσε τα μυαλά ο ανεμόμυλος.
σου λέει η άλλη που ντύθηκε καρουζέλ καλύτερη είναι? πως θα κάνω εγώ την διαφορά? θα ντυθώ καλέ νεκρή, μα πως δεν το είχα σκεφτεί χρυσό μου. βάζω τις καμαριέρες και τρεις μέρες με παστώνανε για να βγει το λευκό το πεθαμενατζίκο και για να δείξω ότι είμαι και πολύ χιπ φοράω και το γυαλί το κουλό το αλλιώτικο το διαφορετικό. illesteva αν δεν με απατά η μνήμη μου.
τετρακόσια πενήντα χρόνια πριν ήταν το κορίτσι του μαη. σήμερα στάχτες και αποκαΐδια.
σου λέει εδώ το αδελφάτο, από το να ξοδευόμαστε σε φιλιπ τρέϊσι και μαλακίες δεν ξηλώνουμε την μπορντούρα του καναπέ της θείας ευτυχίας. να καμωθώ εγώ το γείσο για το καπέλο και ότι περισσέψει το δίνω στην μισητή μου αδελφή για στρίφωμα. δεν πετάγομαι και μέχρι το άσκοτ που θα' ναι και οι άλλες οι μισότρελές να τους δείξω τι έσιαξα? φύγαμε σου λέει, να τα μας τώρα.
μωρ'συ το παγόνι το δόλιο το ζωντανό δεν το λυπήθηκες και μου το ξεπουπούλιασες? φτερό δεν του μείνε και είναι και περίοδος ζευγαρώματος τώρα. πάει σινκλ θα μου μείνει.
καλά εδώ τα χτικιά, ιδικά το αριστερό, μετά το κράξιμο που φάγανε στο γάμο για τα εκτρώματα επί κεφαλής είπαν να το κρατήσουν χαμηλό το καπελοπροφίλ και κλασικό συνάμα. δεν το 'ξερα ότι η neve campbell είναι τριτόσογο με τον πρίγκιψ. τι? δεν είναι η neve campbell αυτή δεξιά? μνηστητιμουκύριε.
κυρία μεσοαστική με κρίση ταυτότητας, λίγο κύριος, λίγο κυρία δεν ήξερε ακριβώς η γυναίκα τι κουτάκι να τικάρει στο "φύλο" και είπε να λύσει τα μάγια με ένα καπέλο ατόφιο την ουρά του πρώτου αρσενικού πετεινού στο κοτέτσι.
κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπούσανε πολλοί. με έμφαση στο κάποτε γιατί η κυρία εδώ έχει συγχωρεθεί προ αμομνημονεύτων, αλλά κάποιος ξέχασε να της το μεταφέρει. πιο πιθανό να καταλάβεις είναι να ζωντανέψει το πουλί στο γείσο, παρά να αλλάξει έκφραση και πλευρά αυτή. το φρύδι τατουάζ δέκα λίρες στις νοτιοαφρικάνες στο elephant and castle.
εδώ, άλλο ένα θεοσχωρέστο party animal, μάλλον αλκοολικός αν κρίνω από τα μισοτελειωμένα cosmopolitan στο καπέλο του. είχε και γενέθλια εκείνη την μέρα που μας άφησε χρόνους. κατά πάσα πιθανότητα πήγε από ηλεκτροπληξία καθώς το σύρμα που φορούσε στο χέρι μπλέχτηκε στα καλώδια της ΔΕΗ και να' σου ένα οικοδομικό τετράγωνο χωρίς telly και αυτός στον άλλο κόσμο.
η συμμορία του λουλακί ξαναχτύπησε στο άσκοτ. αυτές όλο τις μαντρώνουν και τους περνάνε ζουρλομανδύες, αλλά πως ξεφεύγουν κάθε φορά από τα σωφρονιστικά είναι το μέγα μυστήριο της scotland yard.
α η αφίσα από το μικρό μαγαζάκι του τρόμου σε 2011 version. φυτό θανατηφόρο σε θέλω με έναν όρο.
ότι μου έμεινε από το γκοφρέ που είχα αγοράσει στα παιδιά μου για να τυλίξουν τα αυγά στο κυνήγι του θησαυρού, το έφερα από' δω, το πήγα από 'κει, το έσιαξα, το στρωσα, στάθηκε, βγήκα. κλικ φωτογράφε, φτου σου δεν μου στάθηκε.
ουδέν σχόλιο η γραφούσα έμεινα αλάλου και αφώνου γωνία.
άγρια ορχιδέα το επόμενο καπέλο μας, μάζεψε και λίγο τύπου σπανιόλικα τα μαλλιά από κάτω, ότι κουκούλι δηλαδή, που θα αναδυθεί αργότερα η πεταλούδα, πολύ στην μεταφορά μας το πάει το σύνολο. οι νόμοι της φυσικής σηκώνουν τα χέρια ψηλά για το πως στέκεται αυτό εκεί πάνω καμαρωτό.
μιλώντας για φυσική, ο νεύτωνας στριφογυρίζει αδιάκοπα στον τάφο του, κάτι του φταίει αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς τι είναι. ο αϊνστάιν κάπου κλαίει γοερά και το ακέφαλο σώμα της μαρίας αντουανέτας χτυπάει την πόρτα της σοφίας κόπολα και ζητάει εκδίκηση. θέλει δυο scroll down για να απολαύσεις μεγαλείο.
καρουζέλ με αλογάκια φτιαγμένα από ψωμί σου λέει μην μας αργήσουν να μας σερβίρουν και μου 'ρθει καμία λιγούρα, να έχω μα τσιμπήσω κάτι πρόχειρο. σιγά μην καταλάβει κάνεις ότι λείπει τ' αλογατάκι.
οι γλυκούλιδες
Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011
λιγο απο το πριν
μια μέρα και λίγο παραπάνω χρειάστηκε για να θυμηθώ πως είναι η ζωή χωρίς.
χωρίς σκυλιά, υποχρεώσεις, μαζέματα, καθαρίσματα, πρωινό ξύπνημα, δουλειά, υποχρεώσεις ρε παιδί μου. μια μέρα και λίγο παραπάνω μου πήρε για να ξεκουραστώ και να θυμηθώ πως είναι να ζεις μες τον έρωτα, κάπου μακριά, εσύ κι αυτός, χωρίς "θόρυβο".
ένας γάμος στο Αίγιο με χιλιάδες μέτρα ταφτά, τόνους λακ και μπούκλες κάγκελο, νύχια με στρασάκια, παραδοσιακά χωριουδάκια που χρέωναν το παγωτό μηχανής 2,90 και για 3 κοκκινιστά, μια πατατοσαλάτα, έναν γαύρο και ένα κατεψυγμένο καλαμάρι πληρώνεις 56 ευρό, ήταν η αφορμή για όλα τα παραπάνω.
και εκεί που πίστευα ότι δεν υπάρχουν πια άνθρωποι στην ηλικία μου που παντρεύονται στην κεντρική εκκλησία της πλατείας, με παπά που τηλεφωνεί το πρωί του γάμου και απειλεί πως δεν θα τελέσει το μυστήριο εάν το ζευγάρι δεν έρθει εντός του τέταρτου που αυτός έχει διάλειμμα για να καταθέσει (οικειοθελώς κατά τα άλλα) 25 ευρό για την ανέγερση του ναού ή για το φιλόπτωχων ταμείο, ήρθε αυτό το μισό ΣΚ για να με διαψεύσει. και πάλι.
ανδρικά νύχια μεγαλωμένα λίγο παραπάνω στο μικρό δάχτυλο προσπαθούσαν να με πείσουν ότι όχι η συμφωνία δεν ήταν για 50 το βράδυ αλλά για 60, και πως όχι το δωμάτιο το είχε κλείσει το ζευγάρι μόνο για το σάββατο, παρόλο που ο γάμος τους θα γίνει την κυριακή. γονείς με παιδιά στο πίσω τραπέζι συζητούσαν κατά πόσο το facebook είναι επικίνδυνο και όχι. πολλά αδέσποτα. πολλά τσόκαρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. πολύ κακός καιρός, μα είναι δυνατόν να βρέχει ακόμα??
φύσηξε ένας αέρας ξεκούρασης και ανανέωσης. το νου μου τώρα στον ιούλιο. γάμος στην ιταλία. ελπίζω εκεί να γλυτώσουμε τουλάχιστον τους ταφτάδες.
επίσης, αν με δεις κάπου εκεί έξω, να ξέρεις ότι φέτος κάνω μόδα τα τσόκαρα. κυριολεκτικά.
χωρίς σκυλιά, υποχρεώσεις, μαζέματα, καθαρίσματα, πρωινό ξύπνημα, δουλειά, υποχρεώσεις ρε παιδί μου. μια μέρα και λίγο παραπάνω μου πήρε για να ξεκουραστώ και να θυμηθώ πως είναι να ζεις μες τον έρωτα, κάπου μακριά, εσύ κι αυτός, χωρίς "θόρυβο".
ένας γάμος στο Αίγιο με χιλιάδες μέτρα ταφτά, τόνους λακ και μπούκλες κάγκελο, νύχια με στρασάκια, παραδοσιακά χωριουδάκια που χρέωναν το παγωτό μηχανής 2,90 και για 3 κοκκινιστά, μια πατατοσαλάτα, έναν γαύρο και ένα κατεψυγμένο καλαμάρι πληρώνεις 56 ευρό, ήταν η αφορμή για όλα τα παραπάνω.
και εκεί που πίστευα ότι δεν υπάρχουν πια άνθρωποι στην ηλικία μου που παντρεύονται στην κεντρική εκκλησία της πλατείας, με παπά που τηλεφωνεί το πρωί του γάμου και απειλεί πως δεν θα τελέσει το μυστήριο εάν το ζευγάρι δεν έρθει εντός του τέταρτου που αυτός έχει διάλειμμα για να καταθέσει (οικειοθελώς κατά τα άλλα) 25 ευρό για την ανέγερση του ναού ή για το φιλόπτωχων ταμείο, ήρθε αυτό το μισό ΣΚ για να με διαψεύσει. και πάλι.
ανδρικά νύχια μεγαλωμένα λίγο παραπάνω στο μικρό δάχτυλο προσπαθούσαν να με πείσουν ότι όχι η συμφωνία δεν ήταν για 50 το βράδυ αλλά για 60, και πως όχι το δωμάτιο το είχε κλείσει το ζευγάρι μόνο για το σάββατο, παρόλο που ο γάμος τους θα γίνει την κυριακή. γονείς με παιδιά στο πίσω τραπέζι συζητούσαν κατά πόσο το facebook είναι επικίνδυνο και όχι. πολλά αδέσποτα. πολλά τσόκαρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. πολύ κακός καιρός, μα είναι δυνατόν να βρέχει ακόμα??
φύσηξε ένας αέρας ξεκούρασης και ανανέωσης. το νου μου τώρα στον ιούλιο. γάμος στην ιταλία. ελπίζω εκεί να γλυτώσουμε τουλάχιστον τους ταφτάδες.
επίσης, αν με δεις κάπου εκεί έξω, να ξέρεις ότι φέτος κάνω μόδα τα τσόκαρα. κυριολεκτικά.
Πέμπτη 19 Μαΐου 2011
ποσο τους ζηλεψα
διαβάζω στην αγγλική Vogue Ιουνίου για ένα event που έτρεξε πριν κάποιες μέρες στο Λονδίνο, το street lights (9-15 Μαΐου) στο οποίο συνέβη το εξής συγκλονιστικό: τον προηγούμενο Οκτώβριο, η Carol Wooton, σε μια στιγμή που απ' ότι φαίνεται θα αλλάξει τον τρόπο που τα καταστήματα κοσμημάτων διακοσμούν τις βιτρίνες τους, σκέφτηκε να "δέσει" μαθητές από τα δυο καλύτερα βρετανικά πανεπιστήμια τεχνών, μαζί με πασίγνωστους (και πανάκριβους) οίκους κοσμημάτων και αυτό που θα προέκυπτε από την συνεργασία να γίνει η βιτρίνα του κάθε καταστήματος, του αντίστοιχου οίκου, στην Bond str. τις μέρες που θα διαρκούσε το street lights.
φοιτητές από τα τμήματα σχεδίασης κοσμημάτων (goldsmithing, silversmithing, metalwork and jewellery) των Royal College of Art και Central Saint Martins συνεργάζονται με τους Chanel, Chaumet, Boucheron, De Beers, Cartier, Tiffany, Chopard και όλων των άλλων που ξέρεις, και ανοίγουν τις πόρτες των δημιουργικών και σχεδιαστικών γραφείων τους, και τα αυτιά των CEO και window displayers τους με 39χρονη εμπειρία, σε νέα παιδιά με ιδέες και φαντασία για να τους ξεσκουριάσουν και να τους φυσήξουν νέους αέρηδες στα ήδη φουσκωμένα πανιά τους.
μετά από έρευνες που λένε ότι μια βιτρίνα έχει μόνο 3 δευτερόλεπτα χρόνο για να κερδίσει ή όχι τον περαστικό, οι φοιτητές σκέφτηκαν από οπτικές ψευδαισθήσεις που θα κάνουν τον κάθε έναν που θα περνάει έξω να φαίνεται σαν να φοράει κοσμήματα του οίκου, μέχρι 3D installations με διαμάντια (Harry Winston), και λιοντάρια σε φυσικό μέγεθος που θα κρατάνε στο στόμα τους μια LED οθόνη στην οποία όσοι στέκονται απέξω θα φαίνονται σαν να φοράνε βασιλικές τιάρες (Garrard). φυσικά όλοι οι creative directors και designers των οίκων έχουν αγκαλιάσει με τόσο ενθουσιασμό το όλο project που οι προτάσεις για συνεργασία μετά το πέρας του event έχουν ήδη πέσει στους περισσότερους φοιτητές. κάποιοι οίκοι που δεν μπόρεσαν φέτος (όπως ο Graff) δεσμεύονται να συμμετέχουν του χρόνου, σε κάτι που απ' ότι φαίνεται θα γίνει θεσμός. γεγονός που όλοι ελπίζουν να συμβεί, καθώς το όλο εγχείρημα δίνει μια απίστευτη insight και hands on γνώση σε όλους τους φοιτητές για ότι πρόκειται να ακολουθήσει στην μετά πανεπιστημιακή ζωή τους, με ευκαιρία να συνεργαστούν και να γνωρίσουν υπό τις καλύτερες συνθήκες τα μεγαλύτερα ονόματα στην παγκόσμια αγορά κοσμήματος. από την άλλη, αυτή η συνεργασία αποδείχθηκε τρομερά ευρηματική και ευεργετική και για τους οίκους κοσμημάτων μιας και οι περισσότεροι σχεδιαστές και window displayers δηλώνουν ότι έχουν στερέψει από ιδέες και το μόνο feeling που μένει μετά από κάθε δημιουργικό meeting που έχουν με τα team τους είναι αυτό της βαρεμάρας (!!!).
ακόμα και masters στις βιτρίνες κοσμημάτων όπως ο οίκος Tiffany που έχει αποτυπώσει στις βιτρίνες του από μινιατούρες γαλλικών κήπων τύπου Βερσαλίες, και installations πουλιών που "τραβάνε" διαμαντένια κολιέ από το πάτωμα.
είναι περιττό φυσικά να αναφέρω ότι από τον 4o κιόλας μήνα δημιουργίας αυτού του project, ο δήμαρχος του Λονδίνου θέλησε να υποστηρίξει το όλο εγχείρημα καθώς όπως είπε "θα είναι μια καταπληκτική ευκαιρία να προβληθεί το ταλέντο των νέων".
ο κος. καίσαρης, ο οίκος λαλαούνη, ο βιλδιρίδης ή η έλενα μακρή-λυμπέρη δεν ξέρω μήπως έχουν κάποια παρόμοια ιδέα ή το αντίστοιχο τμήμα κάποιου ελληνικού πανεπιστημίου μήπως θα ήθελε να διοργανώσει κάτι τέτοιο?
αλλά μωρέ φοβάμαι ότι όλα θα γίνουν τόσο σοβαρά, επαγγελματικά, με ακρίβεια και συνέπεια, με διάθεση και πραγματικό βήμα στα νέα παιδιά (που σίγουρα θα έχουν πρωτότυπες ιδέες) και οι ελληνικές εταιρίες θα είναι πολύ ανοιχτοχέρες στο budget τους που ίσως να γίνει καλύτερο από αυτό του Λονδίνου και θα τους πάρουμε την λάμψη... άσε που άμα γίνει, όλοι θα το υποστηρίξουν και κανείς δεν θα πετάξει λάσπη και κακία από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο, που θα είναι κρίμα να ρισκάρουμε να χαλάσουμε αυτό το κλίμα ευγενής άμιλλας.
αυτό που ζηλεύω δεν είναι ούτε το Λονδίνο, ούτε η ιδέα, ούτε το κατά πόσο είναι εύκολο ή δύσκολο, ενδιαφέρον ή αδιάφορο, σχετικό ή άσχετο να συμβεί κάτι τέτοιο εδώ. αυτό που πραγματικά ζηλεύω είναι ότι αν συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο εδώ, θα το διοργανώσουν πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι μαλάκες, θα καλεστούν πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι ψευτοσελέμπριτις, θα το καλύψει το ενημερωτικό μαγκαζίνο του σταρ και το όλο θέμα θα γίνει πάλι μια καρικατούρα όπως οτιδήποτε συμβαίνει τελικά στην πόλη "μας".
α! και για να μην σας βάλω στον κόπο να αναζητήσετε από που μετέφρασα, αντέγραψα, απέδωσα ή ότι σκατά νομίζετε ότι έκανα αυτό το κείμενο, σας δίνω και το απαραίτητο credit για να είμαστε και σωστοί. "είμαστε"?
Wooton Carol, UK Vogue, June 2011, p. 79-81
φοιτητές από τα τμήματα σχεδίασης κοσμημάτων (goldsmithing, silversmithing, metalwork and jewellery) των Royal College of Art και Central Saint Martins συνεργάζονται με τους Chanel, Chaumet, Boucheron, De Beers, Cartier, Tiffany, Chopard και όλων των άλλων που ξέρεις, και ανοίγουν τις πόρτες των δημιουργικών και σχεδιαστικών γραφείων τους, και τα αυτιά των CEO και window displayers τους με 39χρονη εμπειρία, σε νέα παιδιά με ιδέες και φαντασία για να τους ξεσκουριάσουν και να τους φυσήξουν νέους αέρηδες στα ήδη φουσκωμένα πανιά τους.
μετά από έρευνες που λένε ότι μια βιτρίνα έχει μόνο 3 δευτερόλεπτα χρόνο για να κερδίσει ή όχι τον περαστικό, οι φοιτητές σκέφτηκαν από οπτικές ψευδαισθήσεις που θα κάνουν τον κάθε έναν που θα περνάει έξω να φαίνεται σαν να φοράει κοσμήματα του οίκου, μέχρι 3D installations με διαμάντια (Harry Winston), και λιοντάρια σε φυσικό μέγεθος που θα κρατάνε στο στόμα τους μια LED οθόνη στην οποία όσοι στέκονται απέξω θα φαίνονται σαν να φοράνε βασιλικές τιάρες (Garrard). φυσικά όλοι οι creative directors και designers των οίκων έχουν αγκαλιάσει με τόσο ενθουσιασμό το όλο project που οι προτάσεις για συνεργασία μετά το πέρας του event έχουν ήδη πέσει στους περισσότερους φοιτητές. κάποιοι οίκοι που δεν μπόρεσαν φέτος (όπως ο Graff) δεσμεύονται να συμμετέχουν του χρόνου, σε κάτι που απ' ότι φαίνεται θα γίνει θεσμός. γεγονός που όλοι ελπίζουν να συμβεί, καθώς το όλο εγχείρημα δίνει μια απίστευτη insight και hands on γνώση σε όλους τους φοιτητές για ότι πρόκειται να ακολουθήσει στην μετά πανεπιστημιακή ζωή τους, με ευκαιρία να συνεργαστούν και να γνωρίσουν υπό τις καλύτερες συνθήκες τα μεγαλύτερα ονόματα στην παγκόσμια αγορά κοσμήματος. από την άλλη, αυτή η συνεργασία αποδείχθηκε τρομερά ευρηματική και ευεργετική και για τους οίκους κοσμημάτων μιας και οι περισσότεροι σχεδιαστές και window displayers δηλώνουν ότι έχουν στερέψει από ιδέες και το μόνο feeling που μένει μετά από κάθε δημιουργικό meeting που έχουν με τα team τους είναι αυτό της βαρεμάρας (!!!).
ακόμα και masters στις βιτρίνες κοσμημάτων όπως ο οίκος Tiffany που έχει αποτυπώσει στις βιτρίνες του από μινιατούρες γαλλικών κήπων τύπου Βερσαλίες, και installations πουλιών που "τραβάνε" διαμαντένια κολιέ από το πάτωμα.
είναι περιττό φυσικά να αναφέρω ότι από τον 4o κιόλας μήνα δημιουργίας αυτού του project, ο δήμαρχος του Λονδίνου θέλησε να υποστηρίξει το όλο εγχείρημα καθώς όπως είπε "θα είναι μια καταπληκτική ευκαιρία να προβληθεί το ταλέντο των νέων".
ο κος. καίσαρης, ο οίκος λαλαούνη, ο βιλδιρίδης ή η έλενα μακρή-λυμπέρη δεν ξέρω μήπως έχουν κάποια παρόμοια ιδέα ή το αντίστοιχο τμήμα κάποιου ελληνικού πανεπιστημίου μήπως θα ήθελε να διοργανώσει κάτι τέτοιο?
αλλά μωρέ φοβάμαι ότι όλα θα γίνουν τόσο σοβαρά, επαγγελματικά, με ακρίβεια και συνέπεια, με διάθεση και πραγματικό βήμα στα νέα παιδιά (που σίγουρα θα έχουν πρωτότυπες ιδέες) και οι ελληνικές εταιρίες θα είναι πολύ ανοιχτοχέρες στο budget τους που ίσως να γίνει καλύτερο από αυτό του Λονδίνου και θα τους πάρουμε την λάμψη... άσε που άμα γίνει, όλοι θα το υποστηρίξουν και κανείς δεν θα πετάξει λάσπη και κακία από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο, που θα είναι κρίμα να ρισκάρουμε να χαλάσουμε αυτό το κλίμα ευγενής άμιλλας.
αυτό που ζηλεύω δεν είναι ούτε το Λονδίνο, ούτε η ιδέα, ούτε το κατά πόσο είναι εύκολο ή δύσκολο, ενδιαφέρον ή αδιάφορο, σχετικό ή άσχετο να συμβεί κάτι τέτοιο εδώ. αυτό που πραγματικά ζηλεύω είναι ότι αν συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο εδώ, θα το διοργανώσουν πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι μαλάκες, θα καλεστούν πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι ψευτοσελέμπριτις, θα το καλύψει το ενημερωτικό μαγκαζίνο του σταρ και το όλο θέμα θα γίνει πάλι μια καρικατούρα όπως οτιδήποτε συμβαίνει τελικά στην πόλη "μας".
α! και για να μην σας βάλω στον κόπο να αναζητήσετε από που μετέφρασα, αντέγραψα, απέδωσα ή ότι σκατά νομίζετε ότι έκανα αυτό το κείμενο, σας δίνω και το απαραίτητο credit για να είμαστε και σωστοί. "είμαστε"?
Wooton Carol, UK Vogue, June 2011, p. 79-81
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
τα εν οικω μη εν δημο
δεν είχα μείνει ποτέ σε σπίτι που να μην ήταν δικό μου, ούτε (δυστυχώς) έχω σπίτι να νοικιάζω, άρα και να γνωρίζω τον δεκάλογο του καλού ενοικιαστή.
η μικρή μου εμπειρία τους μήνες που είμαι στο ενοίκιο συνοψίζουν όλες τις υποχρεώσεις στο πόσο κοντά στην προβλεπόμενη ημερομηνία θα δώσεις το ενοίκιο, κι έτσι ο σπιτονοικοκύρης σου δεν θα έχει κανένα παράπονο από σένα γιατί ως γνωστόν το χρήμα κερδίζει και την πέτρα, και το ψαλίδι, και το μολύβι, και το χαρτί.
τα προηγούμενα 27,5 χρόνια που ζούσα σε πολυκατοικία, με όχι και τους καλύτερους γείτονες, οι ώρες κοινής ησυχίας ήταν ένας αστικός μύθος που συντηρείτε μόνο στα βόρεια προάστια, η ανακύκλωση και τα σκουπίδια είναι κάδοι που προορίζονται για την ίδια χρήση και δίπλα τους μπορείς να μαζέψεις από ολοκαίνουργιο καρότσι μωρού μέχρι και πεντακάθαρο χαλί, και το πάρκινγκ είναι κάτι δεδομένο είτε βρίσκεται κάτω από την πολυκατοικία σου, είτε στο πεζοδρόμιο ακριβώς έξω από το σπίτι σου. κοινώς η ζωή είναι πολύ ωραία εκτός αν οι από πάνω σου έχουν σκυλιά δεμένα στο μπαλκόνι όλη μέρα με αλυσίδα και οι από κάτω σου παιδάκια στην τρυφερή ηλικία των έξι που το αγαπημένο τους indoors σπορ είναι η μετακόμιση όλων των επίπλων του σαλονιού, λίγη ώρα μετά το μεσημεριανό φαγητό (σου).
φυσικά όταν μένεις σε πολυκατοικία όλα αυτά τα κάνεις γαργάρα γιατί αν έκανες αλλιώς δεν θα μιλούσες με άνθρωπο, όλοι οι συγκάτοικοι σου θα σε μισούσαν (το ίδιο και τα κατοικίδια τους) και τελικά τίποτα δεν θα άλλαζε, ούτε οι θόρυβοι θα σταματούσαν, οπότε θα κατέληγες με έξτρα σπασμένα νεύρα, ενώ θα μπορούσες από την αρχή να έχεις βάλει ένα μαξιλάρι πάνω στο κεφάλι σου για να περιορίσεις τον θόρυβο, μέχρι να σε ξαναπάρει ο ύπνος.
φυσικά όλα αυτά στο μυαλό του έλληνα είναι εντελώς λάθος αφού η συντριπτική πλειοψηφία προτιμά να μπει στην διαδικασία να σηκωθεί από το κρεβάτι τους, να βάλει ρούχα ή έστω παπούτσια, να βρει τα κλειδιά, να μπει στο ασανσέρ, να έρθει στον όροφο σου, να χτυπήσει το κουδούνι σου και να σου κάνει την παρατήρησή του. μετά θα ανέβει πάνω και θα φτιάξει τον απογευματινό του καφέ 15 λεπτά νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα, γιατί σε λίγο θα ξυπνούσε ούτως ή άλλως.
τέλος πάντων αυτά συμβαίνουν στις πολυκατοικίες για αυτό κι εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι πριν έρθει καινούργιος ένοικος ή ιδιοκτήτης πρέπει να περνάει από κάστινγκ και κυρίως από τεστ αντοχής. αλλά εμένα δεν με ακούει κανείς.
στο ενοίκιο τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά γιατί δεν υπάρχει το υπέρτατο, πολύ πολιτισμένο και διαλλακτικό επιχείρημα του "σπίτι μου είναι και κάνω ότι θέλω, τώρα άντε γαμήσου", πολύ περισσότερο όταν ο ιδιοκτήτης ή η αδελφή του μένουν από πάνω/κάτω/δίπλα σου.
με την εν λόγω οικογένεια τα πάμε κατά τα άλλα περίφημα και γιατί όχι άλλωστε: έπιπλα δεν έχουμε για να τα μετακινούμε, μωρά δεν έχουμε για να κλαίνε, το ενοίκιο το δίνουμε στις 2 του μήνα μάξιμουμ και είμαστε και καθαροί. τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν νοικάρη?
όλα αυτά φυσικά πριν έρθει ο δεύτερος σκύλος στην παρέα μας που είναι ελαφρώς φασαριόζης καθότι ακόμα μωρό. εδώ και δυο βδομάδες η από πάνω έχει τον αριθμό μου στο speed dial και ότι κι αν ακούσει μου στέλνει sms και όταν δεν απανταώ (που για εκείνη σημαίνει ότι γίνεται τέτοιος χαμός κάτω που που να ακούσω το κινητό μου, και όχι ας πούμε ότι μπορεί να είμαι στη τουαλέτα ή να κοιμάμαι... αν είναι ποτέ δυνατόν με τέτοιο θόρυβο) κάτι σε γραπτή απολογία-επίκληση της υπομονής της για χιλιοστή φορά είναι ικανή να βγει και στο μπαλκόνι.
και ρωτάω εγώ: δεν είναι τρομερό θράσος να νιώθει ότι μπορεί να σε καλεί ότι ώρα της έρθει και να σου κάνει παρατήρηση γιατί κλαίει ο σκύλος ή γιατί πλένεις τα μπαλκόνια σου στις 4 το μεσημέρι ή γιατί κοπάνησε η πίσω πόρτα από το ρεύμα ή εγώ τελικά είμαι παράξενη?
τελικά πόσες φορές επιτρέπετε να σε παρατηρεί η από πάνω σου, πόσες να σου στέλνει sms και πόσες αναπάντητες χωρίζουν την λεπτή γραμμή μεταξύ του "κάνω ευγενική παρατήρηση γιατί το έχετε γαμήσει το θέμα" και του "πρήζω ούμπαλα"?
η δική μου άποψη είναι ότι αν δεν μιλάμε για ακραίες περιπτώσεις φασαρίας, δεν επιτρέπετε καμία κλήση και κανένα μήνυμα, καμία παρατήρηση και κανένα κρέμασμα από το μπαλκόνι για να σου πω πως θα το κάνεις καλύτερα το πλύσιμο του μπαλκονιού.
από την άλλη όμως, πρέπει να κρατήσεις και μια πολιτισμένη σχέση μαζί της γιατί αλλιώς θα σου πετάει απόνερα στην μπουγάδα και θα ρίχνει τα σκουπίδια της στην εξώπορτα σου.
ε δεν πειράζει, και εμένα τα σκυλιά μου κατουράνε στα λουλούδια της!!
η μικρή μου εμπειρία τους μήνες που είμαι στο ενοίκιο συνοψίζουν όλες τις υποχρεώσεις στο πόσο κοντά στην προβλεπόμενη ημερομηνία θα δώσεις το ενοίκιο, κι έτσι ο σπιτονοικοκύρης σου δεν θα έχει κανένα παράπονο από σένα γιατί ως γνωστόν το χρήμα κερδίζει και την πέτρα, και το ψαλίδι, και το μολύβι, και το χαρτί.
τα προηγούμενα 27,5 χρόνια που ζούσα σε πολυκατοικία, με όχι και τους καλύτερους γείτονες, οι ώρες κοινής ησυχίας ήταν ένας αστικός μύθος που συντηρείτε μόνο στα βόρεια προάστια, η ανακύκλωση και τα σκουπίδια είναι κάδοι που προορίζονται για την ίδια χρήση και δίπλα τους μπορείς να μαζέψεις από ολοκαίνουργιο καρότσι μωρού μέχρι και πεντακάθαρο χαλί, και το πάρκινγκ είναι κάτι δεδομένο είτε βρίσκεται κάτω από την πολυκατοικία σου, είτε στο πεζοδρόμιο ακριβώς έξω από το σπίτι σου. κοινώς η ζωή είναι πολύ ωραία εκτός αν οι από πάνω σου έχουν σκυλιά δεμένα στο μπαλκόνι όλη μέρα με αλυσίδα και οι από κάτω σου παιδάκια στην τρυφερή ηλικία των έξι που το αγαπημένο τους indoors σπορ είναι η μετακόμιση όλων των επίπλων του σαλονιού, λίγη ώρα μετά το μεσημεριανό φαγητό (σου).
φυσικά όταν μένεις σε πολυκατοικία όλα αυτά τα κάνεις γαργάρα γιατί αν έκανες αλλιώς δεν θα μιλούσες με άνθρωπο, όλοι οι συγκάτοικοι σου θα σε μισούσαν (το ίδιο και τα κατοικίδια τους) και τελικά τίποτα δεν θα άλλαζε, ούτε οι θόρυβοι θα σταματούσαν, οπότε θα κατέληγες με έξτρα σπασμένα νεύρα, ενώ θα μπορούσες από την αρχή να έχεις βάλει ένα μαξιλάρι πάνω στο κεφάλι σου για να περιορίσεις τον θόρυβο, μέχρι να σε ξαναπάρει ο ύπνος.
φυσικά όλα αυτά στο μυαλό του έλληνα είναι εντελώς λάθος αφού η συντριπτική πλειοψηφία προτιμά να μπει στην διαδικασία να σηκωθεί από το κρεβάτι τους, να βάλει ρούχα ή έστω παπούτσια, να βρει τα κλειδιά, να μπει στο ασανσέρ, να έρθει στον όροφο σου, να χτυπήσει το κουδούνι σου και να σου κάνει την παρατήρησή του. μετά θα ανέβει πάνω και θα φτιάξει τον απογευματινό του καφέ 15 λεπτά νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα, γιατί σε λίγο θα ξυπνούσε ούτως ή άλλως.
τέλος πάντων αυτά συμβαίνουν στις πολυκατοικίες για αυτό κι εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι πριν έρθει καινούργιος ένοικος ή ιδιοκτήτης πρέπει να περνάει από κάστινγκ και κυρίως από τεστ αντοχής. αλλά εμένα δεν με ακούει κανείς.
στο ενοίκιο τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά γιατί δεν υπάρχει το υπέρτατο, πολύ πολιτισμένο και διαλλακτικό επιχείρημα του "σπίτι μου είναι και κάνω ότι θέλω, τώρα άντε γαμήσου", πολύ περισσότερο όταν ο ιδιοκτήτης ή η αδελφή του μένουν από πάνω/κάτω/δίπλα σου.
με την εν λόγω οικογένεια τα πάμε κατά τα άλλα περίφημα και γιατί όχι άλλωστε: έπιπλα δεν έχουμε για να τα μετακινούμε, μωρά δεν έχουμε για να κλαίνε, το ενοίκιο το δίνουμε στις 2 του μήνα μάξιμουμ και είμαστε και καθαροί. τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν νοικάρη?
όλα αυτά φυσικά πριν έρθει ο δεύτερος σκύλος στην παρέα μας που είναι ελαφρώς φασαριόζης καθότι ακόμα μωρό. εδώ και δυο βδομάδες η από πάνω έχει τον αριθμό μου στο speed dial και ότι κι αν ακούσει μου στέλνει sms και όταν δεν απανταώ (που για εκείνη σημαίνει ότι γίνεται τέτοιος χαμός κάτω που που να ακούσω το κινητό μου, και όχι ας πούμε ότι μπορεί να είμαι στη τουαλέτα ή να κοιμάμαι... αν είναι ποτέ δυνατόν με τέτοιο θόρυβο) κάτι σε γραπτή απολογία-επίκληση της υπομονής της για χιλιοστή φορά είναι ικανή να βγει και στο μπαλκόνι.
και ρωτάω εγώ: δεν είναι τρομερό θράσος να νιώθει ότι μπορεί να σε καλεί ότι ώρα της έρθει και να σου κάνει παρατήρηση γιατί κλαίει ο σκύλος ή γιατί πλένεις τα μπαλκόνια σου στις 4 το μεσημέρι ή γιατί κοπάνησε η πίσω πόρτα από το ρεύμα ή εγώ τελικά είμαι παράξενη?
τελικά πόσες φορές επιτρέπετε να σε παρατηρεί η από πάνω σου, πόσες να σου στέλνει sms και πόσες αναπάντητες χωρίζουν την λεπτή γραμμή μεταξύ του "κάνω ευγενική παρατήρηση γιατί το έχετε γαμήσει το θέμα" και του "πρήζω ούμπαλα"?
η δική μου άποψη είναι ότι αν δεν μιλάμε για ακραίες περιπτώσεις φασαρίας, δεν επιτρέπετε καμία κλήση και κανένα μήνυμα, καμία παρατήρηση και κανένα κρέμασμα από το μπαλκόνι για να σου πω πως θα το κάνεις καλύτερα το πλύσιμο του μπαλκονιού.
από την άλλη όμως, πρέπει να κρατήσεις και μια πολιτισμένη σχέση μαζί της γιατί αλλιώς θα σου πετάει απόνερα στην μπουγάδα και θα ρίχνει τα σκουπίδια της στην εξώπορτα σου.
ε δεν πειράζει, και εμένα τα σκυλιά μου κατουράνε στα λουλούδια της!!
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
το νουμερο 2
χριστέ μου έναν ολόκληρο μήνα έχω να γράψω.
που χρόνος, που μυαλό, που έμπνευση?!
δεν θέλω να γίνομαι κουραστική με το θέμα των σκυλιών, αδέσποτων και μη, αλλά τώρα που έχω, έχω επαληθεύσει πολλές ελληνικές συμπεριφορές και συνήθειες που με ενοχλούν και κατηγορούσα εξ αποστάσεως. πλέον είμαι απολύτως σίγουρη ότι ο έλληνας δεν ενδιαφέρεται για το καλό ή το κακό, το όμορφο ή το άσχημο αν δεν τον αφορά άμεσα και αν αυτό δεν βρίσκεται στο οπτικό του πεδίο.
δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλοι από το να βλέπουμε, να ζούμε και να προσπαθούμε να διορθώσουμε το χάλι στο κέντρο της αθήνας, έχουμε απλά απομακρυνθεί απ' αυτό, αφήνοντας το στη μοίρα του. τι μας νοιάζει αφού δεν συμβαίνει στο σπίτι μας? αφού δεν το βλέπουμε?
πολύ γενικό παράδειγμα, θα γίνω πιο συγκεκριμένη. τα σκυλιά μου (ναι, ναι, πληθυντικός, θα σου πω παρακάτω) τα βγάζω βόλτα 3 φορές την μέρα, πρωί, απόγευμα και βράδυ. συνήθως το νούμερο 2 τους το κάνουν πρωί και απόγευμα, αλλά εγώ εξοπλίζομαι με σακούλες όλες τις φορές για να είμαι σίγουρη ότι δεν θα αφήσουμε πίσω μας κανένα μεμοραμπίλιο από την παρουσία μας εκεί. το "εκεί" είναι ένα πάρκο δυο στενά παραπάνω από το σπίτι μου, που έχει και κούνιες, και καφετέρια υπαίθρια στην άλλη άκρη. απ' όλα τα σημεία του πάρκου, αυτοί που βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα επιλέγουν το πιο ψηλό σημείο, άρα και το πιο δύσκολα προσβάσιμο από τα παιδάκια της γειτονίας. στο πάρκο αυτό, τα σκυλιά μου έχουν πολλούς φίλους και όλο και κάποιον συναντάμε στις βόλτες μας. κανένας ιδιοκτήτης όμως δεν κουβαλάει τις σακουλίτσες του με αποτέλεσμα τα νούμερο 2 των σκυλιών τους να γίνονται λίπασμα στην ήδη πλούσια βλάστηση του πάρκου. αυτό είναι κακό, αγενές και δείχνει ασέβεια και προς το περιβάλλον και προς του γύρω σου, έχοντας σκυλιά και μη, που χαρωποί καθώς θα κάνουν την βόλτα τους στο πάρκο, θα πατήσουν το νούμερο 2 του σκύλου σου και μετά θα τους πάρει σαράντα χρόνια και όλο το καντηλανάφτικο για να το βγάλουν. στην καλύτερη των περιπτώσεων θα το πατήσουν, στην χειρότερη θα τους το φέρει το παιδάκι τους με καμάρι "μπαμπά, μπαμπά! κοιτά την βρήκα". εκτός από το αγενές της υποθέσεως λοιπόν, μας βάζει όλους, καλούς κακούς στο ίδιο καζάνι και άντε να εξηγήσεις εσύ μετά που θα βρεθείς τυχαία στον δρόμο του έξαλλου μπαμπά ότι εσύ μαζεύεις τις ακαθαρσίες του σκύλου σου. βέβαια, επειδή και τα δυο είναι καθαρά θέματα παιδείας, από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις, οπότε είτε θα μαλώνεις κάθε λίγο και λιγάκι, είτε θα αδιαφορείς και θα υπομένεις στωικά τον εξάψαλμο από τα μαινόμενα πλήθη, είτε θα ταχυδρομείς τις σακούλες με το νούμερο 2 στον κάθε μαλάκα και τουλάχιστον θα σπας και λίγη πλάκα (αυτό ακόμα δεν το έχω κάνει). ο έλληνας λοιπόν, είναι τέτοιος, που δεν τον νοιάζει άμα το κάνεις γενικά ή που το κάνεις, αρκεί να μην το κάνεις στο "δικό του" το πάρκο. στο πάρκο που είναι απέναντι από το σπίτι του και παίζει το παιδί/ανίψι/εγγόνι του. για τα άλλα πάρκα και τα άλλα εγγόνια σου λέει δεν με νοιάζει κυρία μου, χέστηκα. συμπέρασμα: ο χαρακτήρας της παρατήρησης (δεν θα σχολιάσω καν το ύφος, αυτό θα το αφήσω για άλλο ποστ που δεν θα είναι τόσο ευγενικό) δεν έχει στόχο διορθωτικό, να σε μάθει εν ολίγοις τρόπους ακόμα και στα γεράματα, αλλά παραπεμπτικό "κάντο, αλλά όχι εδώ". και να μια πολύ ωραία νοοτροπία για να μάθεις τα παιδάκια που κατά τα άλλα λυσσάς να παίζουν σε καθαρά από σκύλους πάρκα, αλλά πενταβρώμικα από τα μωρομάντηλα που τους σκουπίζεις τα χέρια αφού έχουν πιάσει το νούμερο 2 του σκύλου. τα εν λόγω μωρομάντηλα βέβαια, καμία μάνα και κανένας κατ' άλλα ανήσυχος παππούς δεν θα ασχοληθούν να πετάξουν στους δέκα κάδους σκουπιδιών περιμετρικά του πάρκου, αλλά θα αρκεστούν στο να τα πετάξουν κάτω. το ίδιο θα κάνουν και με το αποτσίγαρο τους μιας και είναι απολύτως λογικό να καπνίζουν μέσα σε ένα πάρκο με παιδιά γιατί φυσικά είναι υπαίθριο, και το ίδιο θα κάνουν και με το κουτάκι της πορτοκαλάδας της αυτού μεγαλειότης παιδιού τους που θα πιει μετά το παιχνίδι. γιατί ως γνωστόν αυτά που αφήνει ο άνθρωπος και πολύ περισσότερο τα παιδιά είναι πεντακάθαρα έως ιερά, ενώ ο εμβολιασμένος σκύλος μου που ζει μέσα στο σπίτι μου που κατά πάσα πιθανότητα είναι πιο καθαρό από τα δικά τους, είναι βρώμικος και μολυσματικός.
απορώ με όλες τις φιλοζωικές κάθε περιοχής (μετά από μια σύντομη έρευνα χθες, διαπίστωσα ότι σχεδόν κάθε περιοχή της Αθήνας και εκτός, έχει από μια φιλοζωική) που δεν μπορούν να πείσουν τους δήμους αντί να βάζουν ταμπέλες πως απαγορεύονται τα ζώα, να βάζουν ταμπέλες πως απαγορεύονται τα σκουπίδια και stands δίπλα στους κάδους σκουπιδιών με σακούλες για να μαζεύεις από τις ακαθαρσίες του σκύλου, μέχρι και τις δικές σου (στο τσακίρ κέφι).
απορώ επίσης με την δεν-έχω-λόγια νοοτροπία που υπάρχει για τα σκυλιά, πως είναι βρώμικα και μολυσματικά, οικόσιτα ή/και αδέσποτα, τα οποία αδέσποτα δεν γεννήθηκαν φυσικά αδέσποτα, αλλά έγιναν αδέσποτα από κάτι μυαλά σαν κι αυτά.
απορώ επίσης με όλους τους "φιλόζωους" που είναι φιλόζωοι μόνο με τα δικά τους ζώα και αδιαφορούν για όλα τα υπόλοιπα, ακόμα κι αν αυτά τους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.
τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν απορώ και πάρα πολύ. τίποτα απ' όλα αυτά δεν μου προκαλεί πραγματική έκπληξη, απλά μάλλον απογοητεύομαι με το πόσο εύκολα επαληθεύω απόψεις και σκέψεις στις οποίες κάποτε άφηνα ένα παραθυράκι ανοιχτό για διάψευση. ευτυχώς υπάρχουν εξαιρέσεις.
καινούργιο απόκτημα στην οικογένεια είναι ο Kevin (ιδού και η έμπνευση πίσω από το όνομα αυτού), ένα βρέφος μπασταρδοpointer, κούκλος και σε έξαλλη κατάσταση που βρήκε καινούργια οικογένεια με bonus έναν μεγαλύτερο αδελφό σκύλο. ο οποίος αζοράκος υπομένει στωικά το μαρτύριο του με έναν hyper active σκύλο που πηδάει πάνω του, από πάνω του, από κάτω του και γενικά οπουδήποτε υπάρχει στον χώρο, με την ωριμότητα και την εμπειρία ενός μεγάλου σκύλου, που περιμένει πότε θα κουλάρει ο μικρός να μας αφήσει να ησυχάσουμε επιτέλους. περισσότερες πληροφορίες για τον μικρό μας εισβολέα θα μάθουμε σήμερα στην κτηνίατρο.
στο http://www.lostandfound.gr/pet/lost/ μπορείτε να δείτε για όλα τα ζωάκια που χάθηκαν ή βρέθηκαν γιατί είναι κρίμα αυτό που εσείς αντιμετωπίζετε ως αδέσποτο να το ψάχνει απεγνωσμένα η οικογένεια του.
που χρόνος, που μυαλό, που έμπνευση?!
δεν θέλω να γίνομαι κουραστική με το θέμα των σκυλιών, αδέσποτων και μη, αλλά τώρα που έχω, έχω επαληθεύσει πολλές ελληνικές συμπεριφορές και συνήθειες που με ενοχλούν και κατηγορούσα εξ αποστάσεως. πλέον είμαι απολύτως σίγουρη ότι ο έλληνας δεν ενδιαφέρεται για το καλό ή το κακό, το όμορφο ή το άσχημο αν δεν τον αφορά άμεσα και αν αυτό δεν βρίσκεται στο οπτικό του πεδίο.
δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλοι από το να βλέπουμε, να ζούμε και να προσπαθούμε να διορθώσουμε το χάλι στο κέντρο της αθήνας, έχουμε απλά απομακρυνθεί απ' αυτό, αφήνοντας το στη μοίρα του. τι μας νοιάζει αφού δεν συμβαίνει στο σπίτι μας? αφού δεν το βλέπουμε?
πολύ γενικό παράδειγμα, θα γίνω πιο συγκεκριμένη. τα σκυλιά μου (ναι, ναι, πληθυντικός, θα σου πω παρακάτω) τα βγάζω βόλτα 3 φορές την μέρα, πρωί, απόγευμα και βράδυ. συνήθως το νούμερο 2 τους το κάνουν πρωί και απόγευμα, αλλά εγώ εξοπλίζομαι με σακούλες όλες τις φορές για να είμαι σίγουρη ότι δεν θα αφήσουμε πίσω μας κανένα μεμοραμπίλιο από την παρουσία μας εκεί. το "εκεί" είναι ένα πάρκο δυο στενά παραπάνω από το σπίτι μου, που έχει και κούνιες, και καφετέρια υπαίθρια στην άλλη άκρη. απ' όλα τα σημεία του πάρκου, αυτοί που βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα επιλέγουν το πιο ψηλό σημείο, άρα και το πιο δύσκολα προσβάσιμο από τα παιδάκια της γειτονίας. στο πάρκο αυτό, τα σκυλιά μου έχουν πολλούς φίλους και όλο και κάποιον συναντάμε στις βόλτες μας. κανένας ιδιοκτήτης όμως δεν κουβαλάει τις σακουλίτσες του με αποτέλεσμα τα νούμερο 2 των σκυλιών τους να γίνονται λίπασμα στην ήδη πλούσια βλάστηση του πάρκου. αυτό είναι κακό, αγενές και δείχνει ασέβεια και προς το περιβάλλον και προς του γύρω σου, έχοντας σκυλιά και μη, που χαρωποί καθώς θα κάνουν την βόλτα τους στο πάρκο, θα πατήσουν το νούμερο 2 του σκύλου σου και μετά θα τους πάρει σαράντα χρόνια και όλο το καντηλανάφτικο για να το βγάλουν. στην καλύτερη των περιπτώσεων θα το πατήσουν, στην χειρότερη θα τους το φέρει το παιδάκι τους με καμάρι "μπαμπά, μπαμπά! κοιτά την βρήκα". εκτός από το αγενές της υποθέσεως λοιπόν, μας βάζει όλους, καλούς κακούς στο ίδιο καζάνι και άντε να εξηγήσεις εσύ μετά που θα βρεθείς τυχαία στον δρόμο του έξαλλου μπαμπά ότι εσύ μαζεύεις τις ακαθαρσίες του σκύλου σου. βέβαια, επειδή και τα δυο είναι καθαρά θέματα παιδείας, από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις, οπότε είτε θα μαλώνεις κάθε λίγο και λιγάκι, είτε θα αδιαφορείς και θα υπομένεις στωικά τον εξάψαλμο από τα μαινόμενα πλήθη, είτε θα ταχυδρομείς τις σακούλες με το νούμερο 2 στον κάθε μαλάκα και τουλάχιστον θα σπας και λίγη πλάκα (αυτό ακόμα δεν το έχω κάνει). ο έλληνας λοιπόν, είναι τέτοιος, που δεν τον νοιάζει άμα το κάνεις γενικά ή που το κάνεις, αρκεί να μην το κάνεις στο "δικό του" το πάρκο. στο πάρκο που είναι απέναντι από το σπίτι του και παίζει το παιδί/ανίψι/εγγόνι του. για τα άλλα πάρκα και τα άλλα εγγόνια σου λέει δεν με νοιάζει κυρία μου, χέστηκα. συμπέρασμα: ο χαρακτήρας της παρατήρησης (δεν θα σχολιάσω καν το ύφος, αυτό θα το αφήσω για άλλο ποστ που δεν θα είναι τόσο ευγενικό) δεν έχει στόχο διορθωτικό, να σε μάθει εν ολίγοις τρόπους ακόμα και στα γεράματα, αλλά παραπεμπτικό "κάντο, αλλά όχι εδώ". και να μια πολύ ωραία νοοτροπία για να μάθεις τα παιδάκια που κατά τα άλλα λυσσάς να παίζουν σε καθαρά από σκύλους πάρκα, αλλά πενταβρώμικα από τα μωρομάντηλα που τους σκουπίζεις τα χέρια αφού έχουν πιάσει το νούμερο 2 του σκύλου. τα εν λόγω μωρομάντηλα βέβαια, καμία μάνα και κανένας κατ' άλλα ανήσυχος παππούς δεν θα ασχοληθούν να πετάξουν στους δέκα κάδους σκουπιδιών περιμετρικά του πάρκου, αλλά θα αρκεστούν στο να τα πετάξουν κάτω. το ίδιο θα κάνουν και με το αποτσίγαρο τους μιας και είναι απολύτως λογικό να καπνίζουν μέσα σε ένα πάρκο με παιδιά γιατί φυσικά είναι υπαίθριο, και το ίδιο θα κάνουν και με το κουτάκι της πορτοκαλάδας της αυτού μεγαλειότης παιδιού τους που θα πιει μετά το παιχνίδι. γιατί ως γνωστόν αυτά που αφήνει ο άνθρωπος και πολύ περισσότερο τα παιδιά είναι πεντακάθαρα έως ιερά, ενώ ο εμβολιασμένος σκύλος μου που ζει μέσα στο σπίτι μου που κατά πάσα πιθανότητα είναι πιο καθαρό από τα δικά τους, είναι βρώμικος και μολυσματικός.
απορώ με όλες τις φιλοζωικές κάθε περιοχής (μετά από μια σύντομη έρευνα χθες, διαπίστωσα ότι σχεδόν κάθε περιοχή της Αθήνας και εκτός, έχει από μια φιλοζωική) που δεν μπορούν να πείσουν τους δήμους αντί να βάζουν ταμπέλες πως απαγορεύονται τα ζώα, να βάζουν ταμπέλες πως απαγορεύονται τα σκουπίδια και stands δίπλα στους κάδους σκουπιδιών με σακούλες για να μαζεύεις από τις ακαθαρσίες του σκύλου, μέχρι και τις δικές σου (στο τσακίρ κέφι).
απορώ επίσης με την δεν-έχω-λόγια νοοτροπία που υπάρχει για τα σκυλιά, πως είναι βρώμικα και μολυσματικά, οικόσιτα ή/και αδέσποτα, τα οποία αδέσποτα δεν γεννήθηκαν φυσικά αδέσποτα, αλλά έγιναν αδέσποτα από κάτι μυαλά σαν κι αυτά.
απορώ επίσης με όλους τους "φιλόζωους" που είναι φιλόζωοι μόνο με τα δικά τους ζώα και αδιαφορούν για όλα τα υπόλοιπα, ακόμα κι αν αυτά τους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.
τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν απορώ και πάρα πολύ. τίποτα απ' όλα αυτά δεν μου προκαλεί πραγματική έκπληξη, απλά μάλλον απογοητεύομαι με το πόσο εύκολα επαληθεύω απόψεις και σκέψεις στις οποίες κάποτε άφηνα ένα παραθυράκι ανοιχτό για διάψευση. ευτυχώς υπάρχουν εξαιρέσεις.
καινούργιο απόκτημα στην οικογένεια είναι ο Kevin (ιδού και η έμπνευση πίσω από το όνομα αυτού), ένα βρέφος μπασταρδοpointer, κούκλος και σε έξαλλη κατάσταση που βρήκε καινούργια οικογένεια με bonus έναν μεγαλύτερο αδελφό σκύλο. ο οποίος αζοράκος υπομένει στωικά το μαρτύριο του με έναν hyper active σκύλο που πηδάει πάνω του, από πάνω του, από κάτω του και γενικά οπουδήποτε υπάρχει στον χώρο, με την ωριμότητα και την εμπειρία ενός μεγάλου σκύλου, που περιμένει πότε θα κουλάρει ο μικρός να μας αφήσει να ησυχάσουμε επιτέλους. περισσότερες πληροφορίες για τον μικρό μας εισβολέα θα μάθουμε σήμερα στην κτηνίατρο.
στο http://www.lostandfound.gr/pet/lost/ μπορείτε να δείτε για όλα τα ζωάκια που χάθηκαν ή βρέθηκαν γιατί είναι κρίμα αυτό που εσείς αντιμετωπίζετε ως αδέσποτο να το ψάχνει απεγνωσμένα η οικογένεια του.
Κυριακή 10 Απριλίου 2011
το 4 το καλο
4 μέρες ατόφιο καθισιό δεν τις λες και λίγες. για την ακρίβεια ο μόνος χαρακτηρισμός που τους ταιριάζει είναι θεόσταλτες.
μέσα σ' αυτές τις 4 μέρες λοιπόν φχαριστήθηκα επιτέλους πράγματα που όλο τον υπόλοιπο καιρό έκανα βιαστικά: έβγαζα βόλτα τον σκύλο μου και ξεχνιόμουν στο πάρκο μαζί του, έκανα ποδήλατο μέχρι που ο δεξιός μου μηρός κόντεψε να ανοίξει στα δυο αλλά έφτασα για πρώτη φορά μέχρι το γκάζι, σε λιγότερο από μια ώρα (!!!), πήγα για μια φορά στο μπαλέτο σαν άνθρωπος στην ώρα μου, και την μια μέρα κιόλας πήγα και πολύ νωρίτερα γιατί είχαμε παράσταση (λεπτομέρειες παρακάτω), φυσικά φχαριστήθηκα το σπίτι μου και αντίθετα με όλες τις άλλες φορές που τρέχω πανικόβλητη και καθαρίζω κιόλας, δεν έκανα απολύτως καμία δουλειά, με αποτέλεσμα το σπίτι να είναι σαν στάβλος, αλλά δεν με νοιάζει καθόλου. να εντάξει ένα credit νοικοκυροσύνης μου το δίνω για όλα τα πλυντήρια που έβαλα, ρούχα που είχα μαζευτεί στα laundry baskets (έχουμε κι απ΄αυτά) προ αμομνημονεύτων, πλύθηκαν, καθαρίστηκαν, απλώθηκαν και στέγνωσαν. τώρα το "μόνο" που μένει μέχρι πάλι να φορεθούν είναι να σιδερωθούν. ευτυχώς τα περισσότερα είναι χειμωνιάτικα. κάθισα στο σπίτι μου, κοιμήθηκα, ξεκουράστηκα, πήγα βόλτες, έφαγα ότι δεν είχα φάει δέκα μήνες μαζί σε τρις μέρες, γιόρτασα τα γενέθλια του κωνσταντίνου, του πήρα τούρτα την οποία διάλεξα με την ησυχία μου, το ίδιο και τα κεράκια, είδα φίλους που είχα να δω αιώνες, έμεινα όλη μέρα έξω, έφυγα από το σπίτι μου στις δυο το μεσημέρι και γύρισα στη μια το βράδυ έχοντας πάει και σινεμά, διασκέδαση που δεν υπήρχε καθόλου στο πρόγραμμα τους τελευταίους μήνες.
ήταν 4 συγκλονιστικές μέρες!
---------------------- ------------------------------- -------------------
η παράσταση στο μπαλέτο πήγε εξαιρετικά, και όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα στην ζωή που τα περιμένεις πως και πως, την ώρα που συμβαίνουν δεν τα καταλαβαίνεις καθόλου και όταν τελειώνουν νομίζεις ότι κράτησαν περίπου πέντε δευτερόλεπτα. οπότε αν με ρωτήσεις αν το φχαριστήθηκα θα σου πω όχι, γιατί το άγχος ήταν τόσο πολύ που σαν μονάδα μέτρησης είχε προσθέσει στα πόδια μου έναν τόνο στο ένα και άλλον έναν στο άλλο, με αποτέλεσμα να μην βλέπω την ώρα να τελειώσουμε και επίσης ο πόνος και το άγχος να τα κάνω όλα και σωστά, είχε παραμορφώσει τελείως το πρόσωπο μου, με αποτέλεσμα σε όλες τις φωτογραφίες να είμαι σαν το τρολ. το όλο feeling όμως ήταν φανταστικό και χάρηκα πάρα πολύ που το μοιράστηκα με τους τρις πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου, τους γονείς μου και τον κωνσταντίνο.
--------------------- ---------------------------------- ---------------
σε άλλα νέα, μιας και είπα ότι πήγα σινεμά, το γυρίζω πάλι λίγο σε σινεφιλικό το πόστ. είδα το sucker punch που μου άρεσε τελικά πολύ. περνάς ωραιότατα μιάμιση ώρα μέσα στο σινεμά και το μυαλό σου ταξιδεύει κάπου στον χωροχρόνο όπου τα κορίτσια ντύνονται με φανταστικά κεντημένους κορσέδες, φοράνε γκλίτερ και ψεύτικες βλεφαρίδες, πολεμάνε ρομπότ, ναζί γερμανούς και κινέζικους δράκους με δεκάποντα και διχτυωτά καλτσόν και τα κάνουν όλα τέλεια χωρίς να τους χαλάσει καμία από τις δυο κοτσίδες τους.
φυσικά και τις ζήλεψα καθώς είναι γνωστή η λατρεία μου για οτιδήποτε μουσικοχορευτικό με γυαλιστερά κοστούμια.
επίσης τέλειωσα την "βιβλιοθήκη των νεκρών" του Γκλεν Κούπερ, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που άμα το διάβαζα στις καλοκαιρινές διακοπές θα το είχα τελειώσει περίπου σε 26 ώρες. αν ο κώδικας ντα βίντσι είναι μέσα στο τοπ 5 των βιβλίων σου, τότε να το διαβάσεις like pronto. αν ο κώδικας είναι μέσα στο τοπ 50 των βιβλίων σου, τότε να τελειώσεις αυτό που διαβάζεις τώρα, ίσως και το επόμενο στην λίστα σου, και μετά αυτό.
-------------------- ------------------------------------- -------------
τελευταίο και καλύτερο νέο είναι πως ο κωνσταντίνος βρήκε δουλειά, μια αλλαγή που όλοι μας περιμέναμε πως και πως να συμβεί και να που έγινε τελικά αβίαστα και εύκολα (τελικά) όπως όλα τα καλά. δεν ήταν καθόλου εύκολη διαδικασία, κυρίως γιατί χτυπήσαμε πολλές πόρτες που πάντα υπολογίζαμε ότι θα άνοιγαν διάπλατα και είναι έξτρα απογοήτευση στην πορεία να βλέπεις ότι κάτι τέτοιο τελικά δεν ισχύει. τέλος πάντων, τέλος καλό όλα καλά, και εγώ έχω τρομερό άγχος για αύριο που είναι η πρώτη του μέρα, λες και στέλνω το παιδί μου πρώτη μέρα στο σχολείο.
ουφ!
καλή κυριακή και καλή εβδομάδα σε όλους!
μέσα σ' αυτές τις 4 μέρες λοιπόν φχαριστήθηκα επιτέλους πράγματα που όλο τον υπόλοιπο καιρό έκανα βιαστικά: έβγαζα βόλτα τον σκύλο μου και ξεχνιόμουν στο πάρκο μαζί του, έκανα ποδήλατο μέχρι που ο δεξιός μου μηρός κόντεψε να ανοίξει στα δυο αλλά έφτασα για πρώτη φορά μέχρι το γκάζι, σε λιγότερο από μια ώρα (!!!), πήγα για μια φορά στο μπαλέτο σαν άνθρωπος στην ώρα μου, και την μια μέρα κιόλας πήγα και πολύ νωρίτερα γιατί είχαμε παράσταση (λεπτομέρειες παρακάτω), φυσικά φχαριστήθηκα το σπίτι μου και αντίθετα με όλες τις άλλες φορές που τρέχω πανικόβλητη και καθαρίζω κιόλας, δεν έκανα απολύτως καμία δουλειά, με αποτέλεσμα το σπίτι να είναι σαν στάβλος, αλλά δεν με νοιάζει καθόλου. να εντάξει ένα credit νοικοκυροσύνης μου το δίνω για όλα τα πλυντήρια που έβαλα, ρούχα που είχα μαζευτεί στα laundry baskets (έχουμε κι απ΄αυτά) προ αμομνημονεύτων, πλύθηκαν, καθαρίστηκαν, απλώθηκαν και στέγνωσαν. τώρα το "μόνο" που μένει μέχρι πάλι να φορεθούν είναι να σιδερωθούν. ευτυχώς τα περισσότερα είναι χειμωνιάτικα. κάθισα στο σπίτι μου, κοιμήθηκα, ξεκουράστηκα, πήγα βόλτες, έφαγα ότι δεν είχα φάει δέκα μήνες μαζί σε τρις μέρες, γιόρτασα τα γενέθλια του κωνσταντίνου, του πήρα τούρτα την οποία διάλεξα με την ησυχία μου, το ίδιο και τα κεράκια, είδα φίλους που είχα να δω αιώνες, έμεινα όλη μέρα έξω, έφυγα από το σπίτι μου στις δυο το μεσημέρι και γύρισα στη μια το βράδυ έχοντας πάει και σινεμά, διασκέδαση που δεν υπήρχε καθόλου στο πρόγραμμα τους τελευταίους μήνες.
ήταν 4 συγκλονιστικές μέρες!
---------------------- ------------------------------- -------------------
η παράσταση στο μπαλέτο πήγε εξαιρετικά, και όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα στην ζωή που τα περιμένεις πως και πως, την ώρα που συμβαίνουν δεν τα καταλαβαίνεις καθόλου και όταν τελειώνουν νομίζεις ότι κράτησαν περίπου πέντε δευτερόλεπτα. οπότε αν με ρωτήσεις αν το φχαριστήθηκα θα σου πω όχι, γιατί το άγχος ήταν τόσο πολύ που σαν μονάδα μέτρησης είχε προσθέσει στα πόδια μου έναν τόνο στο ένα και άλλον έναν στο άλλο, με αποτέλεσμα να μην βλέπω την ώρα να τελειώσουμε και επίσης ο πόνος και το άγχος να τα κάνω όλα και σωστά, είχε παραμορφώσει τελείως το πρόσωπο μου, με αποτέλεσμα σε όλες τις φωτογραφίες να είμαι σαν το τρολ. το όλο feeling όμως ήταν φανταστικό και χάρηκα πάρα πολύ που το μοιράστηκα με τους τρις πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου, τους γονείς μου και τον κωνσταντίνο.
--------------------- ---------------------------------- ---------------
σε άλλα νέα, μιας και είπα ότι πήγα σινεμά, το γυρίζω πάλι λίγο σε σινεφιλικό το πόστ. είδα το sucker punch που μου άρεσε τελικά πολύ. περνάς ωραιότατα μιάμιση ώρα μέσα στο σινεμά και το μυαλό σου ταξιδεύει κάπου στον χωροχρόνο όπου τα κορίτσια ντύνονται με φανταστικά κεντημένους κορσέδες, φοράνε γκλίτερ και ψεύτικες βλεφαρίδες, πολεμάνε ρομπότ, ναζί γερμανούς και κινέζικους δράκους με δεκάποντα και διχτυωτά καλτσόν και τα κάνουν όλα τέλεια χωρίς να τους χαλάσει καμία από τις δυο κοτσίδες τους.
φυσικά και τις ζήλεψα καθώς είναι γνωστή η λατρεία μου για οτιδήποτε μουσικοχορευτικό με γυαλιστερά κοστούμια.
επίσης τέλειωσα την "βιβλιοθήκη των νεκρών" του Γκλεν Κούπερ, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που άμα το διάβαζα στις καλοκαιρινές διακοπές θα το είχα τελειώσει περίπου σε 26 ώρες. αν ο κώδικας ντα βίντσι είναι μέσα στο τοπ 5 των βιβλίων σου, τότε να το διαβάσεις like pronto. αν ο κώδικας είναι μέσα στο τοπ 50 των βιβλίων σου, τότε να τελειώσεις αυτό που διαβάζεις τώρα, ίσως και το επόμενο στην λίστα σου, και μετά αυτό.
-------------------- ------------------------------------- -------------
τελευταίο και καλύτερο νέο είναι πως ο κωνσταντίνος βρήκε δουλειά, μια αλλαγή που όλοι μας περιμέναμε πως και πως να συμβεί και να που έγινε τελικά αβίαστα και εύκολα (τελικά) όπως όλα τα καλά. δεν ήταν καθόλου εύκολη διαδικασία, κυρίως γιατί χτυπήσαμε πολλές πόρτες που πάντα υπολογίζαμε ότι θα άνοιγαν διάπλατα και είναι έξτρα απογοήτευση στην πορεία να βλέπεις ότι κάτι τέτοιο τελικά δεν ισχύει. τέλος πάντων, τέλος καλό όλα καλά, και εγώ έχω τρομερό άγχος για αύριο που είναι η πρώτη του μέρα, λες και στέλνω το παιδί μου πρώτη μέρα στο σχολείο.
ουφ!
καλή κυριακή και καλή εβδομάδα σε όλους!
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011
ενας χρονος μαζι
μετά από τα δικά μου γενέθλια λίγες μέρες πριν, σήμερα η έξαλλη γίνεται ενός! ένας χρόνος που με απόλυτη βεβαιότητα μπορώ να τον ονομάσω ως τον χρόνο της αλλαγής.
παλιότερα φοβόμουν πολύ τις αλλαγές και ότι αυτές έφερναν στην ζωή μου. κυρίως επειδή δεν είχα καμία σίγουρη βάση για ότι φοβόμουν πιο πολύ να χάσω, με αποτέλεσμα τελικά να το χάνω, και φυσικά να απογοητεύομαι.
νομίζω είναι το χάρισμα που μόνο τα χρόνια μπορούν να σου φέρουν, όχι μόνο να μάθεις να μην τις φοβάσαι, αλλά να τις περιμένεις κιόλας εκεί που χρειάζεται.
τις προάλλες μου είπε μια κυρία ότι η ηλικία μου ιδανική για ξεκαθαρίσματα παντός είδους και είχε απόλυτο δίκιο. για πρώτη φορά στην ζωή μου, νιώθω πολύ πιο ανάλαφρη έχοντας επιτέλους "πετάξει" από την ζωή μου όλα τα περιττά, περιττούς ανθρώπους κυρίως, που μου δημιουργούσαν εντελώς περιττές καταστάσεις. παλιότερα θα με στεναχωρούσε πολύ και θα προσπαθούσα να φτάσω στην ρίζα της κάθε κατάστασης, παίρνοντας το φταίξιμο ακόμα και αν δεν ήταν δικό μου, μόνο και μόνο για να έρθει η ισορροπία. τώρα, απλά δεν με ενδιαφέρει, είμαι πλήρης με όσους έχω α) γιατί ξέρω ότι είναι εδώ για μένα επειδή θέλουν να είναι και β) γιατί μεγάλωσα πολύ για όλες τις αδιέξοδες καταστάσεις που έρχονται μαζί με ανθρώπους που δεν τα έχουν βρει ακόμα με τον εαυτό τους και η ζωή τους δεν είναι αυτή που θα ήθελαν να είναι.
φέτος είναι η χρόνια που βρήκα παλιούς φίλους που είτε είχα αφήσει πίσω στην πορεία, είτε είχα ξεχάσει, οι οποίοι αναπληρώνουν επάξια τα όποια κενά δημιούργησαν οι παραπάνω.
φέτος είναι η χρόνια που για πρώτη φορά στην ζωή δεν φοβάμαι να ζήσω και να φωνάξω ότι είμαι ευτυχισμένη με τον τρόπο που ζω, ίσως γιατί φέτος είναι η πρώτη φορά που δεν περιστοιχίζομαι από άτομα που δεν είναι στην ίδια φάση με εμένα.
μου το έλεγαν και δεν το πίστευα, αλλά τελικά χρειάζεται πολύ περισσότερο από κάποια χρόνια φιλίας για να διατηρηθεί μια φιλία όταν τα δεδομένα και οι προτεραιότητες της μια πλευράς αλλάξουν. και η ιστορία έχει δείξει ότι οι περισσότερες δεν κρατάνε.
η χρονιά της αλλαγής φυσικά έφερε μια πολύτιμη συγκατοίκηση με τα καλά και τα άσχημα της, και έναν έξτρα φίλο, τετράποδο αυτή την φορά, που είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω στην ζωή μου πια.
η χρονιά της αλλαγής έφερε όνειρα που για πρώτη φορά μπορούν να πραγματοποιηθούν και σχέδια για το μέλλον που τα μοιράζεις από επιλογή, και αυτό για πρώτη φορά είναι μαγικό, ακριβώς επειδή είναι αμοιβαίο και τόσο "εύκολο".
μέσα σ' αυτόν τον χρόνο έχω νιώσει ότι έχω καλύψει τελείως το κενό που με χώριζε από τους γονείς μου στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας και φυσικά της μετέπειτα επανάστασης και πια μοιράζομαι την ζωή μου μαζί τους, με στηρίζουν και τους στηρίζω, ξέρω ότι είναι εκεί για μένα ανά πάσα στιγμή και μου ανοίγουν την πόρτα τους και την αγκαλία τους κάθε φορά που την χρειάζομαι, και αυτό είναι από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί φέτος.
είναι η πρώτη χρονιά που νιώθω ότι αυτό που ζω, αυτό που είμαι και αυτά που κάνω είναι ακριβώς ότι θα ήθελα να κάνω, ότι είχα "ονειρευτεί" και ότι θα ήθελα να είμαι. το ίδιο ισχύει φυσικά και για αυτούς που είναι μαζί μου σ΄αυτό το ταξίδι: είναι αυτοί ακριβώς που θέλω.
άντε βρε, και στα δικά σας!
πάρε και ένα flashback από το πρώτο μου ποστ!
παλιότερα φοβόμουν πολύ τις αλλαγές και ότι αυτές έφερναν στην ζωή μου. κυρίως επειδή δεν είχα καμία σίγουρη βάση για ότι φοβόμουν πιο πολύ να χάσω, με αποτέλεσμα τελικά να το χάνω, και φυσικά να απογοητεύομαι.
νομίζω είναι το χάρισμα που μόνο τα χρόνια μπορούν να σου φέρουν, όχι μόνο να μάθεις να μην τις φοβάσαι, αλλά να τις περιμένεις κιόλας εκεί που χρειάζεται.
τις προάλλες μου είπε μια κυρία ότι η ηλικία μου ιδανική για ξεκαθαρίσματα παντός είδους και είχε απόλυτο δίκιο. για πρώτη φορά στην ζωή μου, νιώθω πολύ πιο ανάλαφρη έχοντας επιτέλους "πετάξει" από την ζωή μου όλα τα περιττά, περιττούς ανθρώπους κυρίως, που μου δημιουργούσαν εντελώς περιττές καταστάσεις. παλιότερα θα με στεναχωρούσε πολύ και θα προσπαθούσα να φτάσω στην ρίζα της κάθε κατάστασης, παίρνοντας το φταίξιμο ακόμα και αν δεν ήταν δικό μου, μόνο και μόνο για να έρθει η ισορροπία. τώρα, απλά δεν με ενδιαφέρει, είμαι πλήρης με όσους έχω α) γιατί ξέρω ότι είναι εδώ για μένα επειδή θέλουν να είναι και β) γιατί μεγάλωσα πολύ για όλες τις αδιέξοδες καταστάσεις που έρχονται μαζί με ανθρώπους που δεν τα έχουν βρει ακόμα με τον εαυτό τους και η ζωή τους δεν είναι αυτή που θα ήθελαν να είναι.
φέτος είναι η χρόνια που βρήκα παλιούς φίλους που είτε είχα αφήσει πίσω στην πορεία, είτε είχα ξεχάσει, οι οποίοι αναπληρώνουν επάξια τα όποια κενά δημιούργησαν οι παραπάνω.
φέτος είναι η χρόνια που για πρώτη φορά στην ζωή δεν φοβάμαι να ζήσω και να φωνάξω ότι είμαι ευτυχισμένη με τον τρόπο που ζω, ίσως γιατί φέτος είναι η πρώτη φορά που δεν περιστοιχίζομαι από άτομα που δεν είναι στην ίδια φάση με εμένα.
μου το έλεγαν και δεν το πίστευα, αλλά τελικά χρειάζεται πολύ περισσότερο από κάποια χρόνια φιλίας για να διατηρηθεί μια φιλία όταν τα δεδομένα και οι προτεραιότητες της μια πλευράς αλλάξουν. και η ιστορία έχει δείξει ότι οι περισσότερες δεν κρατάνε.
η χρονιά της αλλαγής φυσικά έφερε μια πολύτιμη συγκατοίκηση με τα καλά και τα άσχημα της, και έναν έξτρα φίλο, τετράποδο αυτή την φορά, που είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω στην ζωή μου πια.
η χρονιά της αλλαγής έφερε όνειρα που για πρώτη φορά μπορούν να πραγματοποιηθούν και σχέδια για το μέλλον που τα μοιράζεις από επιλογή, και αυτό για πρώτη φορά είναι μαγικό, ακριβώς επειδή είναι αμοιβαίο και τόσο "εύκολο".
μέσα σ' αυτόν τον χρόνο έχω νιώσει ότι έχω καλύψει τελείως το κενό που με χώριζε από τους γονείς μου στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας και φυσικά της μετέπειτα επανάστασης και πια μοιράζομαι την ζωή μου μαζί τους, με στηρίζουν και τους στηρίζω, ξέρω ότι είναι εκεί για μένα ανά πάσα στιγμή και μου ανοίγουν την πόρτα τους και την αγκαλία τους κάθε φορά που την χρειάζομαι, και αυτό είναι από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί φέτος.
είναι η πρώτη χρονιά που νιώθω ότι αυτό που ζω, αυτό που είμαι και αυτά που κάνω είναι ακριβώς ότι θα ήθελα να κάνω, ότι είχα "ονειρευτεί" και ότι θα ήθελα να είμαι. το ίδιο ισχύει φυσικά και για αυτούς που είναι μαζί μου σ΄αυτό το ταξίδι: είναι αυτοί ακριβώς που θέλω.
άντε βρε, και στα δικά σας!
πάρε και ένα flashback από το πρώτο μου ποστ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)