ενας χρονος μαζι

μετά από τα δικά μου γενέθλια λίγες μέρες πριν, σήμερα η έξαλλη γίνεται ενός! ένας χρόνος που με απόλυτη βεβαιότητα μπορώ να τον ονομάσω ως τον χρόνο της αλλαγής.
παλιότερα φοβόμουν πολύ τις αλλαγές και ότι αυτές έφερναν στην ζωή μου. κυρίως επειδή δεν είχα καμία σίγουρη βάση για ότι φοβόμουν πιο πολύ να χάσω, με αποτέλεσμα τελικά να το χάνω, και φυσικά να απογοητεύομαι.
νομίζω είναι το χάρισμα που μόνο τα χρόνια μπορούν να σου φέρουν, όχι μόνο να μάθεις να μην τις φοβάσαι, αλλά να τις περιμένεις κιόλας εκεί που χρειάζεται.
τις προάλλες μου είπε μια κυρία ότι η ηλικία μου ιδανική για ξεκαθαρίσματα παντός είδους και είχε απόλυτο δίκιο. για πρώτη φορά στην ζωή μου, νιώθω πολύ πιο ανάλαφρη έχοντας επιτέλους "πετάξει" από την ζωή μου όλα τα περιττά, περιττούς ανθρώπους κυρίως, που μου δημιουργούσαν εντελώς περιττές καταστάσεις. παλιότερα θα με στεναχωρούσε πολύ και θα προσπαθούσα να φτάσω στην ρίζα της κάθε κατάστασης, παίρνοντας το φταίξιμο ακόμα και αν δεν ήταν δικό μου, μόνο και μόνο για να έρθει η ισορροπία. τώρα, απλά δεν με ενδιαφέρει, είμαι πλήρης με όσους έχω α) γιατί ξέρω ότι είναι εδώ για μένα επειδή θέλουν να είναι και β) γιατί μεγάλωσα πολύ για όλες τις αδιέξοδες καταστάσεις που έρχονται μαζί με ανθρώπους που δεν τα έχουν βρει ακόμα με τον εαυτό τους και η ζωή τους δεν είναι αυτή που θα ήθελαν να είναι.
φέτος είναι η χρόνια που βρήκα παλιούς φίλους που είτε είχα αφήσει πίσω στην πορεία, είτε είχα ξεχάσει, οι οποίοι αναπληρώνουν επάξια τα όποια κενά δημιούργησαν οι παραπάνω.
φέτος είναι η χρόνια που για πρώτη φορά στην ζωή δεν φοβάμαι να ζήσω και να φωνάξω ότι είμαι ευτυχισμένη με τον τρόπο που ζω, ίσως γιατί φέτος είναι η πρώτη φορά που δεν περιστοιχίζομαι από άτομα που δεν είναι στην ίδια φάση με εμένα.
μου το έλεγαν και δεν το πίστευα, αλλά τελικά χρειάζεται πολύ περισσότερο από κάποια χρόνια φιλίας για να διατηρηθεί μια φιλία όταν τα δεδομένα και οι προτεραιότητες της μια πλευράς αλλάξουν. και η ιστορία έχει δείξει ότι οι περισσότερες δεν κρατάνε.
η χρονιά της αλλαγής φυσικά έφερε μια πολύτιμη συγκατοίκηση με τα καλά και τα άσχημα της, και έναν έξτρα φίλο, τετράποδο αυτή την φορά, που είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω στην ζωή μου πια.
η χρονιά της αλλαγής έφερε όνειρα που για πρώτη φορά μπορούν να πραγματοποιηθούν και σχέδια για το μέλλον που τα μοιράζεις από επιλογή, και αυτό για πρώτη φορά είναι μαγικό, ακριβώς επειδή είναι αμοιβαίο και τόσο "εύκολο".
μέσα σ' αυτόν τον χρόνο έχω νιώσει ότι έχω καλύψει τελείως το κενό που με χώριζε από τους γονείς μου στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας και φυσικά της μετέπειτα επανάστασης και πια μοιράζομαι την ζωή μου μαζί τους, με στηρίζουν και τους στηρίζω, ξέρω ότι είναι εκεί για μένα ανά πάσα στιγμή και μου ανοίγουν την πόρτα τους και την αγκαλία τους κάθε φορά που την χρειάζομαι, και αυτό είναι από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί φέτος.
είναι η πρώτη χρονιά που νιώθω ότι αυτό που ζω, αυτό που είμαι και αυτά που κάνω είναι ακριβώς ότι θα ήθελα να κάνω, ότι είχα "ονειρευτεί" και ότι θα ήθελα να είμαι. το ίδιο ισχύει φυσικά και για αυτούς που είναι μαζί μου σ΄αυτό το ταξίδι: είναι αυτοί ακριβώς που θέλω.
άντε βρε, και στα δικά σας!
πάρε και ένα flashback από το πρώτο μου ποστ!

gossip girl: season 3 finale, season 4 beginning

εκεί που νομίζεις ότι πραγματικά τα έχεις δει όλα και δεν μπορεί να συμβεί τίποτα λιγότερο ή περισσότερο διεστραμμένο από το να κάνουν σεξ δυο μέχρι πρότινος κολλητοί (ο νταν και η βανέσα είναι αυτοί) φτάνει ο τρίτος κύκλος στο τέλος του και σε αφήνει μαλάκα as in μαλάκα με μ κεφαλαίο.
μην το διαβάσεις εάν δεν το έχεις δει και έχεις σκοπό να το δεις γιατί έχει μέσα τα πάντα.

το πρώτο σοκ σου έρχεται με την επιστροφή της υπερμαλακισμένης τζωρτζίνας με πλατινέ κακίστης ποιότητας περούκα η οποία στις ρίζες φαίνεται πιο ραμμένη απ' ότι τραβελιού στην φυλής ή στην συγγρού, αλήθεια έχω χάσει τα ίχνη τους πια.

σαν να μην έφτανε αυτή η πολύ κακή επιλογή σαντρέ απόχρωσης, εμφανίζετε για να κάνει αυτοπροσώπως ντιλίβερι στο απόλυτο θύμα πανηλίθιο νταν (τζάμπα του είχα αφιερώσει κάποτε ένα ολόκληρο ποστ) ένα μωρό. ναι καλά διάβασες, εμφανίζετε με την κοιλιά τούρλα, φορώντας ένα αηδιαστικό λαμέ μπλουζάκι και λέει στον νταν στα καλά του καθουμένου ότι κοιτά να δεις αυτό το μωρό είναι δικό σου.
να και το μωρό αν δεν με πιστεύεις:ο mylo είναι αυτός να σας συστήσω. ο πανηλίθιος νταν χωρίς κανέναν δισταγμό και χωρίς κανένα τεστ πατρότητας αποφασίζει ότι έτσι θα ζήσει την ζωή του από 'δω και πέρα, όντας πατέρας δηλαδή ενός μωρού που εμφανίστηκε ξαφνικά στην ζωή του από μια κοπέλα που στις δυο προηγούμενες σεζόν μας είχε δώσει άλλο νόημα στην έννοια "παθολογικός ψεύτης".
και για να τελειώνουμε με αυτό το ζευγάρι της συμφοράς, το φουλ έξτρα σποιλερ είναι πως η τζωρτζίνα αποφασίζει να κοινοποιήσει στην οικογένεια του ότι ο νταν είναι πια πατέρας και τους εμφανίζει το μωρό μια ωραία πρωία στο διαμέρισμα της λίλη. εκεί τους δίνει τα αποτελέσματα ενός τεστ πατρότητας που εκείνη έκανε από μόνη της, χωρίς ο νταν να το ξέρει, ή έστω να έχει δώσει αίμα (λέω εγώ τώρα κάτι υπερβολικό) και αφού μιλάνε με τον γιατρό που το έχει υπογράψει, ο νταν απόλυτα πεπεισμένος ότι η τζωρτζίνα λέει αλήθεια, υπογράφει το πιστοποιητικό γεννήσεως του μικρού mylo. η καλή τζωρτζίνα σαν αντάλλαγμα για την καλή του συμπεριφορά, μαζεύει τις βαλίτσες της και εξαφανίζετε έτσι όπως εμφανίστηκε, οκ λίγα κιλά ελαφρύτερη, αφήνοντας τον νταν να κοιμάται νηφάλιος με τον mylo στο κρεβάτι και ένα post it στην εξώπορτα λέγοντας πως "stressed out... gone to spa...".

στην διάρκεια του τελευταίου επεισοδίου του τρίτου κύκλου, ο τσακ δίνει τελεσίγραφο αγάπης στην μπλερ να τον συναντήσει στις εφτά και ένα ακριβώς στην κορφή του empire state building ακριβώς όπως είχε γίνει και στο an affair to remember (ναι! ήθελε να το κάνει τόσο ρομαντικό) αλλά η μπλερ αντιστέκεται με κάθε πιθανό τρόπο και φυσικά ενάντια στην καρδία της που της λέει να τρέξει μέχρι εκεί. τελικά αυτό κάνει μόνο που αυτός πια δεν είναι εκεί.
αν αναρωτιέσαι που είναι να σου πω ότι βρίσκετε στο λοφτ του και την στιγμή που μιλάμε παίρνει την παρθενιά της μικρής τζένη χαμφρι σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. η μπλερ που φτάνει τελικά καταϊδρωμένη στην κορφούλα του empire state βρίσκει εκεί ένα αρχίδι και ένα μπουκέτο ροζ πεόνιες στα σκουπίδια, καταλαβαίνει ότι άργησε (μεταξύ μας το ψιλοήξερε ότι θα αργήσει όταν έσπασαν τα νερά της ντορότα και έπρεπε να την τρέξει στο μαιευτήριο) και πηγαίνει με την πεόνια που μαζεύει από τα σκουπίδια, να τον βρει στο λοφτ. αυτός ευτυχώς έχει μόλις τελειώσει να μαρκαλάει την τζένη και φυσικά όταν εμφανίζετε η μπλερ στο λοφτ (να πούμε σ' αυτό το σημείο ότι κουδούνια δεν έχουν στο απερ ιστ σαιντ και ότι όποιος θέλει εμφανίζετε ότι ώρα θέλει στο σπίτι όποιου θέλει) τα χάνει. βρίσκει όμως γρήγορα το κοντρόλ του γιατί είναι ο τσακ μπας (εδώ στην φώτο με την πεόνια)και το πιο λογικό που βρίσκει να κάνει σ' αυτή την περίπτωση είναι να κάνει στην μπλερ μια πρόταση... που δεν θα μάθουμε ποτέ τι πρόταση είναι γιατί σε ένα παράλληλο σύμπαν η τζένη έχει βαλαντώσει στο κλάμα, ιδού και το φωτογραφικό ρεπορτάζ,και ξερνάει στον αδελφό της ότι ο κακός κακός τσακ μπας της χάλασε το λουλούδι. αυτός σαν καλός μεγάλος μαλάκας, ε αδελφός ήθελα να πω, βρίσκει τον τσακ και του ρίχνει ένα μπουκέτο στο τσακ λίγο πριν κάνει την πρόταση στην μπλερ. εκεί η μπλερ καταλαβαίνει τι έχει γίνει και διώχνει την τζένη από την νέα υόρκη (!!!!!!) υποδεικνύοντας της κιόλας να μην ξαναπατήσει το πόδι της "in the island". αλλά αυτό δεν είναι και πολύ νέο γιατί την τζένη έχει προλάβει να την διώξει και ο μπαμπάς της από το μανχάταν γιατί βαρέθηκαν όλοι τις μαλακίες της και την στέλνουν στην μάνα της. το μόνο παρήγορο δηλαδή που συμβαίνει είναι ότι στην τέταρτη σεζόν θα απαλλαγούμε από το μαλακισμένο.
στο θέμα μας όμως... η μπλερ μετά το βατερλό αποφασίζει να πάει να ξεσκίσει όλα τα μαγαζιά στο παρίσι και μαζί της φυσικά κουβαλάει και το άλλο παρλιακό την σερινα. η οποία σερινα αφού μας έχει πρήξει τα ούμπαλα με τον μαλάκα τον μπαμπά της (ένας μαλάκας είναι που by the way τον παίζει ο αδελφός του alec baldwin for crying out loud) αποφασίζει να χωρίσει τον νειτ αφού φιλήσει πρώτα τον νταν. ναι ναι! πάλι τα ίδια.
και μετά αποφασίζουν να περάσουν το καλοκαίρι στο παρίσι. έτσι απλά!
στην ίδια λογική, ο τσακ αποφασίζει να περάσει το καλοκαίρι στην πράγα και εκεί που βγαίνει ντίρλα από ένα μπαρ, σε ένα σκοτεινό και βρώμικο στενό, του την πέφτουν δυο τύποι και του κλέβουν απ' όλα τα δισεκατομμύρια που έχει, το δαχτυλίδι που είχε σκοπό να δώσει στην μπλερ. φυσικά αντιστέκεται σ' αυτή την κλεψιά, και κάπου εκεί τρώει μια σφαίρα για σουβενίρ.
μέσα σε μια παραζάλη βλέπουμε μια ξανθιά κοπέλα να προσπαθεί να τον κάνει καλά, συμπεραίνουμε ότι είναι μάλλον γιατρός από την ευκολία που του έβγαλε την σφαίρα και τον βλέπουμε να ξυπνάει σε ένα σπίτι, σε ένα δωμάτιο καλύτερα που έχει χιλιάδες τοποθετήσεις προϊόντων σε μια ακατάληπτη γλώσσα και ένα βιβλίο βιογραφικό για την ζωή του βασιλιά χένρι. και έτσι αποφασίζει να γίνει ροκαμπιλάς στα ρούχα και να συστηθεί στην κοπέλα, που μέχρι το τέλος του πρώτου επεισοδίου του τέταρτου κύκλου δεν ξέρουμε το όνομα της, ως χένρι, και να πάνε μαζί μ' αυτή, μάντεψε που? στο παρίσι!
αυτός. αυτή. ένα τζιν πουκάμισο και μια μαγκούρα.
xoxo

το τελος της υπομονης

μια φίλη μου χωρίζει μετά από τρία χρόνια σχέσης.
δεν είναι δυστυχισμένη, δεν είναι στα πατώματα, δεν πίνει ουίσκι και δεν ακούει χριστοδουλόπουλο σε λούπα.
συνεχίζει κανονικά την ζωή της, μένει ακόμα μαζί του στο ίδιο σπίτι γιατί δεν έχουν σκεφτεί ακόμα τι θα κάνουν. αν αναρωτηθεί κάποιος που κολλάει το "ακόμα" σε έναν χωρισμό, θα σας πω εγώ ότι τα παιδιά δεν το είχαν σκεφτεί ή θελήσει πιο πριν. τους βρήκε ξαφνικά. μια μέρα τσακώθηκαν, υπήρχε πολύ ένταση συσσωρευμένη και από τις δυο πλευρές και απλά σταμάτησαν να μιλάνε. ακόμα δεν το έχουν ανακοινώνησει σε φίλους και γονείς, το ξέρουν μόνο οι δικές της πολύ κοντινές φίλες. από την μεριά του δεν έχει ιδέα που το έχει πει, αν και υποψιάζεται έναν φίλο του που επίσης χώρισε πρόσφατα.
ακόμα δεν έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν με το σπίτι, ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει και που θα πάει, ποιος κρατάει ποια έπιπλα και τι θα γίνει με τα δυο σκυλιά που έχουν. καλά το δίλημμα με τα σκυλιά είναι το μόνο εύκολο τώρα που το σκέφτομαι γιατί μπορεί να πάρει ο καθένας από ένα και να πνίξει τον πόνο του μέσα στην γούνα τους. κανείς δεν έχει κάνει κίνηση να ετοιμάσει βαλίτσες και πράγματα και απλά έχουν μοιράσει τον καναπέ (αυτός) και το διπλό κρεβάτι (αυτή). ούτως ή άλλως τα ωράρια τους είναι διαφορετικά οπότε δεν βρίσκονται πολύ σπίτι, εκτός από τις βραδυνές ώρες που όπως προείπα αυτός έχει πάρει αγκαζέ το σαλόνι και αυτή το υπνοδωμάτιο.
οι μόνες τους κουβέντες αφορούν τους σκύλους, το ίδιο και τα τρία συνολικά sms που ανταλλάξανε τις τελευταίες μέρες. κατά τα άλλα να 'ναι καλά τα post-it!
δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που χωρίζουν, δηλαδή δεν την κεράτωσε, αυτή δεν ερωτεύτηκε κάποιον άλλον, απλά δεν είναι πια ερωτευμένη με αυτόν και αυτός απλά υποθέτω δέχεται στωικά την μοίρα του και παράλληλα αναγνωρίζει την φθορά και σε κάποιο βαθμό συνηγορεί σιωπηλά με τον χωρισμό.
εγώ παρόλο που δεν υποστηρίζω τους χωρισμούς που βασίζονται στο "μου τελειώσε ο έρωτας" επιχείρημα, αυτόν τον χωρισμό δεν τον έχω πάρει τόσο βαριά ίσως επειδή με παρασέρνει και η φίλη μου στην δεν-ήρθε-δα-και-το-τέλος-του-κόσμου λογική. η φίλη δε δεν θέλει ούτε παρηγοριές, ούτε κοριτσίστικα βράδια που πνίγεις τον ερωτικό σου πόνο μέσα σε ένα κιλό παγωτό. θέλει να διατηρήσει την ρουτίνα της ως έχει και είναι σε συζητήσεις για μια καινούργια δουλειά την οποία κατά πάσα πιθανότητα έχει πάρει ήδη. δηλαδή όχι μόνο είναι καλά, αλλά κάνει σχέδια για το μέλλον, σχέδια για την καινούργια δουλειά και σχέδια γενικότερα.
ταπεινά μεν, σχέδια δε.
δεν ενδιαφέρεται για καινούργιο γκόμενο, ούτε για ξενύχτια με φίλες τα σαββατόβραδα. στην πραγματικότητα αυτό που θέλει είναι να κάτσει στον καναπέ της, βλέποντας τηλεόραση με τον σκύλο της κάνοντας ότι όλο αυτό που συμβαίνει δεν συνέβη πραγματικά ποτέ και πως πάντα ήταν αυτή και ο σκύλος της, μόνοι τους, μπροστά από μια τηλεόραση, στον καναπέ.
αν όλα αυτά σου δείχνουν το πρώτο στάδιο της κατάθλιψης, εγώ θα σου πω ότι είναι το τελευταίο στάδιο της κούρασης. μια κούρασης που καλλιεργήθηκε πολύ αυτά τα τρία χρόνια, κούραση από τις φωνές και τις αντιπαραθέσεις, από τις φορές που πίστευε ότι δεν θα το έκανε/έλεγε/ένιωθε ποτέ αυτό που έκανε/έλεγε/ένιωθε την δεδομένη στιγμή, από τις λίγες στιγμές αυτοσεβασμού και τις πολλές ταπείνωσης που βίωνε από τον πολύ έκρυθμο χαρακτήρα του, που πυροδοτούσε φυσικά και εκείνη.
από την κούραση πέρασε στην απόσταση, η οποία με μαθηματική ακρίβεια έφερε την απάθεια. και όλα αυτά τον χωρισμό. χωρίς πολλά πολλά.
και από εκεί που μέτραγαν καλές πρωτιές (την πρώτη φορά που φιλιθήκανε, την πρώτη φορά που κοιμήθηκαν μαζί, την μέρα που βρήκανε το σπίτι των ονείρων τους, την μέρα που γεννήθηκε ο σκυλάκος τους) τώρα μετράνε κακές πρωτιές (η πρώτη μέρα που πέρασε ολόκληρη χωρίς να μιλήσουν, η πρώτη μέρα που έγινε δεύτερη και τρίτη κι αυτός κοιμήθηκε στον καναπέ, η πρώτη συζήτηση με post-it).
το τι θα γίνει μέχρι το τέλος κανείς δεν το ξέρει, ούτε αυτοί. μπορεί το τέλος τελικά να μην έρθει, μπορεί και να έχει συμβεί και εγώ να μην το ξέρω. μπορεί να μοίρασαν τελικά το σαλόνι και τα σετ πιάτων, και τα σκυλιά.
μετά απ' αυτό το στόρι δεν μπορώ να σταματήσω από το μυαλό μου την φωνή του Ian Kurtis να τραγουδάει "love will tear us apart" γιατί στην πραγματικότητα αυτοί αγαπιούνται πολύ, απλά δεν έχουν άλλη υπομονή.

oscars 2011

λιγότερο από ένα 24ωρο πριν τις είδαμε να περπατάνε στο κόκκινο χαλί και ήδη θα έχεις διαβάσει περίπου 34.987.126.407 posts για το τι φορέθηκε στα oscars.
δεν θα σε κατηγορήσω άμα μου ρίξεις πόρτα.
άμα θες να μείνεις όμως, έχω πολλά ράμματα για τις τουαλέτες τους.

ξεκινάω με τις φόλεςη αγαπημένη μας Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων που δεν το έκανε το θαύμα της μ' αυτή την επιλογή για οσκαρικό φόρεμα. δηλαδή άμα την καλούσαν σε tea party ή σε ένα οποιοδήποτε άλλο afternoon event τι θα φορούσε? άποψη μου είναι ότι αφού δεν είσαι η Julia Roberts που έχει πάσο σε όλες τις απονομές, την μια και μοναδική φορά που θα βρεθείς καλεσμένη σε event τέτοιου μεγέθους ζήστο σε όλο του το μεγαλείο. μην μου φοράς τα τσουρούτικα που θα φορούσες οποιαδήποτε άλλη φορά. αυτή είναι η μόνη σου ευκαιρία να φορέσεις την απόλυτη τουαλέτα, τα απόλυτα κοσμήματα και να είσαι η απόλυτη θεά και εσύ επιλέγεις... αυτό. γιατί?

είσαι αυτή η συμπαθητική κυρία που δεν ξέρω το όνομα σου γιατί δεν έχει καμία σημασία, θυμάμαι ότι είχες παίξει σε ένα oceans αλλά δεν θυμάμαι το νούμερο. στην μνήμη μου έχει χαραχτεί αυτό το φούξια που φορούσες στην επίμαχη σκηνή, το οποίο μπροστά σ' αυτό το τέρας είναι συγκλονιστικό. σταματάω να θυμάμαι και αρχίζω και αναρωτιέμαι τι σκατά σκεφτόσουν α) όταν διάλεγες στυλίστα και β) ποιες δυνάμεις του κόσμου σε έκαναν να πεις ναι σ' αυτό το το το απομεινάρι από το καρούλι που έραψαν τα ρούχα του μικρού αυτοκράτορα και των 7 χρόνων στο Θιβέτ. ατυχέστατο κόψιμο, τονίζει τα παχάκια της ηλικίας και για το παπούτσι ούτε λόγος. το μόνο που σώζετε απ' αυτή την ολική καταστροφή είναι το Bottega Veneta clutch.

αυτή εδώ λέγεται Abbie Cornish αλλά δεν έχει καμία σημασία. σημασία έχει ότι όταν στον ελεύθερο σου χρόνο κάνεις συγχρονισμένη κολύμβηση δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να φοράς ραντάκι (sic) και οι ώμοι σου να φαίνονται γυναικείοι αν όχι ανθρώπινοι. για το μέγεθος του κεφαλιού ούτε του παπά.

είσαι ούτως ή άλλως μπάζο. για άγνωστους λόγους σε επιλέγουν να παρουσιάσεις τα όσκαρ. αλλάζεις συνολικά εφτά φορέματα και διαλέγεις να εμφανιστείς στο after party με το χειρότερο. ναι! είσαι η Anne Hathaway και αυτό που φοράς είναι φυσικά Atelier Versace.

καμάρωσε το και από το πλάι.

πριν την παρουσίαση επιλέγεις αυτό το vintage Valentino και έχεις την ψευδαίσθηση ότι α) είσαι θεά και β) είσαι η μόνη που αποφάσισες να φορέσεις scarlet red. η ιστορία δείχνει ότι κάνεις λάθος και στα δυο.

πάνω στην σκηνή με το τεκνό αγκαζέ και τον Oscar de la Renta ζωσμένο πάνω σου αποφασίζεις να δώσεις στο φόρεμα την δυναμική που του αξίζει και αρχίζει τα twist and shout. το αποτέλεσμα είναι μια διόλου κολακευτική φωτογραφία και ο θείος όσκαρ (ο μόδιστρος όχι το αγαλματίδιο) έξαλλος που σου εμπιστεύτηκε το χαντράδικο του.


ζητάς από τον χοντρούλη Alber Elbaz να σου ράψει sur mesure ένα ανδρικό tux αλλά επειδή δεν προλαβαίνεις να πας σε όλα τα fittings, το ράβει πάνω του με αποτέλεσμα να κάνεις το μουσικοχορευτικό κομμάτι σου θυμίζοντας την Miss Piggy σε Beyonce adaptation.

επιλογή Givenchy χωρίς λόγια. επιλογή πόζας χωρίς λόγια.


εδώ διαλέγεις κάτι πιο φουτουριστικό, Giorgio Armani και κάπως σώνεσαι στα μάτια των απανταχού φασιονίστα αλλά και πάλι δεν κόβουμε καμία φλέβα διότι το κεφάλι παραμένει το ίδιο.

πάρε και το τελευταίο φιάσκο πάνω φύλλο συκής-κάτω μαύρο τούλι Αντουανέτας με υπογραφή της Νταμ Vivienne Westwood.

και μετά το μίνι αφιέρωμα στην απόλυτη ηλίθια πάμε στο επόμενο σουργελάκι

είσαι η Mila Kunis, γνωστό τσουλί που τα έχεις δέκα χρόνια με τον Macaulay Culkin, αυτό από μόνο του είναι λόγος για να μην υπάρχεις καν στον χάρτη των ανθρώπων που θα έπρεπε να ασχολούμαστε, αλλά η μοίρα τα έφερε έτσι και έπαιξες στην ταινία της χρονιάς. στα όσκαρ αποφασίζεις να λανσαριστείς σαν ουρσουλίνα και διαλέγεις λιλά τουαλέτα, με τούλια και δαντέλες, που κάτι πάνε να πούνε, αλλά δεν το λένε κι ακριβώς. κάτι σαν το καβλοράπανο δηλαδή. τεράστιο #fail η επιλογή σου. για να μην πω και η ύπαρξη σου.

από το λιλά της άνοιξης και της φρεσκάδας, περνάμε στο λιλά το πεθαμενατζίδικο του θανατά. η Joan Collins με το ένα πόδι στο τάφο μετά από ειδική άδεια από τον Άδη να παρευρεθεί πιθανόν για τελευταία φορά σε απονομή όσκαρ, ντύθηκε φλερ ντε βι και κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι στον χάρο.

το μισητό βανέσα απ' το gossip gιrl βρέθηκε προς εκπλήξεως που την καλέσανε στο πάρτι (μεταξύ μας, ακόμα απορεί) και πάνω στον πανικό της φόρεσε το φόρεμα παραλίας και έριξε από πάνω την κουρτίνα από το υπνοδωμάτιο του αδελφού της τύπου φούστα. τούρλα το μαλλί, πόζα circa 1994 και φύγαμε.

ο τράβελος και το πτώμα. θα μπορούσε να είναι κωμωδία γραμμένη από τον χάρη ρώμα, αλλά είναι δυστυχώς ο Mick Jagger και "η" L'wren Scott. ποιος νοιάζεται για το τι φοράνε, αν και υποψιάζομαι ότι έριξαν απλά πάνω τους ότι βρήκαν.

και εδώ υποτίθεται είναι ο γκόμενος της σεζόν, ο John Hamm που εδώ είναι σαν χαμ χοιρινό, και βοδινό μην σου πω. πως τετραγωνίστηκε έτσι αυτός είναι άγνωστο. η νυφούλα δίπλα του ίδιο χρώμα το ντεσέν με την επιδερμίδα. μεγάλη επιτυχία.

η γυναίκα σου που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν το σούργελο των βραβείων (ενδυματολογικά μιλώντας) είναι σε περιοδεία και εσύ αποφασίζεις να έρθεις με την μάνα σου. μπροστά της ο πλαστικός σου μοιάζει με μάγος και για κάποιον σκοτεινό λόγο φαίνεσαι σαν να έχεις κάνει face off την μούρη της στην δική σου. η μάνα σου δε, είναι φτυστή η Anna Wintour. ναι είσαι ο Russel Brand και φοράς μπλε με μαύρο. αίσχος.

η βασίλισσα της μούτζας Penelope Cruz. ξέρεις ότι όλος ο κόσμος περιμένει και την πρώτη σας κοινή εμφάνιση με τον σύζυγο, και την πρώτη σου εμφάνιση μετά την γέννα. ειδικά την δεύτερη την περιμένει πως και πως γιατί είναι κακός και θα σε περάσει απ' το μικροσκόπιο για έξτρα κιλάκια εγκυμοσύνης. και εσύ διαλέγεις αυτό το ανεκδιήγητο ρούχο που το μόνο που καταφέρνει είναι να δείξει ότι αντί για τα κιλά της εγκυμοσύνης, έχασες το γούστο σου.

απερίγραπτο Dior σεμεδάκι, απερίγραπτος ο σύζυγος, απερίγραπτη η κοραλοκόκκινη γόβα, απερίγραπτο το τσουλούφι μες την μούρη που δίνει την υποψία παιδούλας. μπράβο Nicole Kidman σύμφωνα με τα standard σου θα μπορούσες να είσαι πολύ χειρότερα.

άλλο ένα ρουχαλάκι για μια χαλαρή μέρα στην παραλία του Μάλιμπου, Jennifer Lawrence για τον Calvin Klein.

άλλο ένα τρισχαριτωμένο Calvin Klein μεταλιζέ όπως ακριβώς θα το φορούσε και η σαμπρίνα την εποχή του μπουμ μπουμ.

η χαλί μαύρο μπέρι με ένα τύπου ονειρικό Marchesa.

άλλο ένα χάλι μαύρο σκέτο, με άλλο ένα Marchesa. 14 χρονών είναι αυτό το φρούτο βέβαια και από το να μας έβγαινε σαν την Willow Smith το προτιμώ. αλλά αυτό το ύφος κλαμένο ελάφι, μου κάνει το στομάχι κόμπους.

καναπέος εγκώμιο πλέκει εδώ η σκάρλετ. της βουργουνδίας το χρώμα σε ντεσέν γιαγιαδίστικης πολυθρόνας, με ακαταλαβίστικη βαθιά πλάτη που σου δίνει το hint ότι είμαι διαθέσιμη αλλά το υπόλοιπο ντεσεν στον ρίχνει στα τάρταρα. D&G. ένα φόρεμα σκoτσέζικο ντους θα το χαρακτήριζα. το τεκνό που λυσομανιέτε δίπλα της είναι john doe.


νομίζει ότι πρωταγωνιστεί ακόμα στο walk the line. δεν μπορώ να το αποδώσω αλλού.


η βασίλισσα του καρναβαλιού, της πίστας και του κόκκινο χαλιού της μούντζας. έγκυος γαρ η επιλογή θα έπρεπε να είναι κάτι αέρινο, κάτι ανάλαφρο, οκ το καταλαβαίνουμε. γιατί αυτό όμως δεν καταλαβαίνουμε. Rodarte το ανάλαφρο μοβ και δόξα τον θεό να λέμε που δεν της ήρθε καμία έμπνευση σαν κι αυτή στις χρυσές σφαίρες. λαιμόκοψη θείας, μαλλάκι θείας, σανδαλάκι της γιαγιάς μου. υπερεκτιμημένη γενικότερα.


η Melissa Leo με φόρεμα αγνώστου προελεύσεως και λοιπών στοιχείων που ούτε τα καλύτερα φάσιον λαγωνικά δεν έχουν καταφέρει να βρουν που ράφτηκε η νικήτρια. φήμες λένε ότι ξηλώθηκαν πολλά τραπεζομάντιλα και σεμεδάκια για αυτό το κουτούρ. στα κουτουρού η επιλογή.

και περνάμε τώρα στις καλύτερες μούντζες της βραδιάς, κορίτσια που είτε βρίσκονται σταθερά στις πρώτες θέσεις προτίμησης, αλλά και νέες αφίξεις, που δεν τις περιμέναμε κιόλας.

με σειρά προτίμησης ξεκινάμε με την απόλυτη θεά του κόκκινο χαλιού για το 2011

Cate Blanchett με Givenchy haute couture και τα ρέστα μου. copy-paste την φωτογραφία και στην μοδίστρα επί τόπου για πρόβα νυφικού.


δεύτερη σε σειρά προτίμησης, κονταροχτυπήθηκε επάξια με την πρώτη θέση, αλλά λόγο πρότερου ανέντιμου ενδυματολογικού βίου δεν θα μπορούσε να είναι πρώτη. συγκλονιστικό Chanel, άνετα αλλαγή για την δεξίωση μετά το παραπάνω νυφικό. καταπληκτικό μαλλί, αρμονία μακιγιάζ, εξαιρετική δεν έχω λόγια Michelle Williams δεν περίμενα να τα πω ποτέ για σένα όλα αυτά.


Scarlet red Vera Wang τουαλετάρα για την Sandra Bullock, πέρυσι νικήτρια φέτος πήρε λίγο τα αρχίδια μας, δεν της πήγε και πολύ καλά η χρονιά, αλλά μ' αυτό το κόκκινο της φωτιάς και της πυρκαγιάς μπαίνει στο μάτι μας και στο μάτι του πρώην της του αχρείου που μου αρραβωνιάστηκε κιόλας το 22χρόνο βρέφος. Jesse James σου τρίβω στη μούρη τι χάνεις.


Tom Ford ο μόνος άνδρας που κερδίζει επάξια τον τίτλο best dressed Α' ανδρικού. μετά την ντόρνα έρχεται ο Tom για να κάνει το βιλούδου πάλι μόδα.


εντυπωσιάζομαι που αυτό το συγκλονιστικό φόρεμα είναι L'wren Scott μιας και δεν μας έχει συνηθίσει σε κλασσάτες εμφανίσεις. όλο κάτι τσίτια ράβει κι όλο κάτι τσόλια τα φοράνε. εδώ προσωπική αγαπημένη μετά το the fighter, Amy Adams, με φανταστική μπλε ρουά τουαλέτα, φλογερό μαλλί αλλά πολύ πολύ άτυχη επιλογή κοσμημάτων. ευτυχώς που δεν μας έβγαλε απέξω από το φόρεμα τον βαφτιστικό της σταυρό.


τελευταία και καταϊδρωμένη, βρίσκετε και εδώ μόνο και μόνο γιατί στο ταμπελάκι της υπάρχει ένα άλλο όνομα: Tom Ford women collection που έχει τρελάνει κόσμο. μηδέν δέρμα, στολή δύτη, παντελώς ντεκαβλέ, αλλά pure work of art.

photos courtesy http://www.marieclaire.co.uk/

για σκυλου πηδημα

δεν έχω καμία απολύτως εμπειρία με σκυλιά. ακόμα και τώρα που έχω σκυλί, δεν έχω καμία εμπειρία. νομίζω ότι λειτουργείς με βάση το ένστικτο ότι είσαι υπεύθυνος για μια (νέα) ζωή και φυσικά με τον αλάθητο άξονα "το παιδί και το σκυλί [εδώ οι παλιές προσθέτουν και τον άνδρα] όπως τα μάθεις". γιατί στην ουσία παιδί και σκυλί είναι ακριβώς το ίδια πράγμα. τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια που τα πρώτα δεν μιλάνε.
θα μαζέψεις τα κακά τους, θα σου κατουρήσουν τα πάντα, στατιστικά θα σου καταστρέψουν ότι αγαπάς περισσότερο, θα κλαίνε το βράδυ που θα τα βάζεις στο δωμάτιο τους για ύπνο, θα σε κάνουν να τρέχεις με την γλώσσα έξω απ' την αγωνία να προλάβεις να τα ταΐσεις στην ώρα τους, και τέλος, θα σε ψυχαναγκάσουν να αφιερώνεις όλο τον ελεύθερο σου χρόνο για να διασκεδάσουν/ψυχαγωγηθούν/εκτονωθούν κτλ.
αν είσαι νέα ή γενικότερα μαμά, όλα αυτά είναι φριχτά γνώριμα.
γιατί νέα μαμά είμαι και εγώ, άσχετα αν δεν πέρασα εννέα βασανιστικούς μήνες να κουβαλάω το τετράποδο, μελλοντικά δίποδο, κατοικίδιο μου.
όσο αυστηρή και να θες να είσαι, δεν μπορείς να μην λιώσεις με το πλάγιασμα του κεφαλιού τους, που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνουν. για να επιτρέψουν στον ήχο να "φτάσει" καλύτερα στην ακουστική τους κοιλότητα ή απλά κάτι μέσα τους τους λέει ότι άμα το κάνουν αυτό είναι φριχτά χαριτωμένα και κάνουν τα δίποδα απέναντι τους να λιώνουν βγάζοντας επιφωνήματα λατρείας?
κανείς δεν ξέρει.
ο σκύλος είναι κάτι το μοναδικό, μπορεί να γίνει τρομερά ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα και το μόνο που απαιτεί από εσένα είναι λίγη σημασία, παιχνίδι και πολύ αγάπη. με ένα πιάτο φαΐ και δυο μεγάλες βόλτες μπορεί να σου γλύφει τα χέρια για μια αιωνιότητα και να νιώθεις την αγάπη του και την ευγνωμοσύνη του σε κάθε σλουρπ. είναι τρομερή η ανιδιοτελής αγάπη που παίρνεις απ' αυτά και κατά την γνώμη μου πραγματικά μπορούν να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
για τους ζωόφιλους, αλλά όχι μόνο, προτείνω αυτό το φανταστικό βιβλίο, που μου το σύστησε κι εμένα μια συγκλονιστική γυναίκα: http://www.polarisekdoseis.gr/productinfo/65
και στα αγγλικά άμα θες να το διαβάσεις στην γλώσσα γραφής.

υιοθετήστε!! είναι πραγματικά μοναδικό να δίνεις αγάπη σε ένα ζωάκι που το έχει πολύ ανάγκη, δεν κοστίζει τίποτα και μόνο κερδισμένος θα βγεις από την αγάπη που θα εισπράξεις.

καθημερινά πολλά σκυλάκια (και γατάκια) έχουν την ανάγκη σας και περιμένουν τα τους ανοίξετε την πόρτα του σπιτιού σας. βρείτε τα εδώ: http://www.stray.gr/

το ζευγαρακι της αγιας παρασκευης

θυμάσαι πριν από κάτι αιώνες που σου είχα γράψει αυτό?
αυτό το στόρι λοιπόν είχε πολλές αντιδράσεις, προκάλεσε μια μικρή συζήτηση στα σχόλια από κάτω, και πολλές κατ' ιδίαν συζητήσεις με όσους το διάβασαν.
το προηγούμενο σάββατο βρέθηκα σε μια παρέα όπου με ρώτησαν με αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους τι συνέβη τελικά μ' αυτούς τους δυο.
χώρισαν? παντρεύτηκαν? μήπως αυτός τώρα βγαίνει με άλλη και αυτή τρέχει και τον παρακαλάει? μήπως αυτή τώρα είναι έγκυος με το μωρό κάποιου άλλου (αληθινή ιστορία από άλλον φίλο κωνσταντίνου. αμάν πια μπέβερλι χίλς γίναμε)?
δυστυχώς φίλοι μου το σενάριο είναι πιο βατό.
έζησαν αυτοί καλά σα να μην συμβαίνει τίποτα.
εξηγούμαι: μετά από τον οδυρμό στο σπίτι μας προ αμομνημονεύτων, το ζευγαράκι της αγίας παρασκευής (προφητικός ο χαρακτηρισμός, θα καταλάβεις παρακάτω) αποφάσισε ότι από τούδε και στο εξής θα κάνει σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα και ότι η πίτα στην πρόταση γάμου ήταν ένα κακό όνειρο. αυτή η μη αποδοχή της πραγματικότητας δεν έγινε με τον κλασσικό ρομαντικό τρόπο που πολλά ερωτευμένα ζευγάρια αντιμετωπίζουν μια "άτυχη" να το πω στιγμή: με πολύ όρεξη, φριχτά ερωτευμένοι αποφασίζουν να μην ασχοληθούν ξανά με αυτό και χάνονται στο ηλιοβασίλεμα.
όχι. το στόρι πάει ως εξής, ο αγαπούλης μας τυφλωμένος από αγάπη δεν έθιξε το θέμα γιατί πιθανόν φοβόταν την απάντηση-αντίδραση της μαλάκως, η μαλάκω, δεν συζήτησε ποτέ γιατί αφενός είναι μαλάκω, αφετέρου τι να πει και έτσι, επειδή κανείς δεν αποφάσισε να χωρίσει, απλά συνέχισαν να είναι μαζί.
σε ένα πολύ ευρύτερο "μαζί" πλαίσιο που δεν έχω ιδέα τι περιλαμβάνει.
αλλά έτσι υποψιάζομαι ότι είναι.
οι μήνες πέρασαν και μια μέρα φτάνει στο κινητό μου ένα μήνυμα του κωνσταντίνου που μου λέει για τις 28 απριλίου σαν ημερομηνία γάμου. προς στιγμή νόμιζα ότι έλεγε για τον δικό μας και μετά από το σοκ του τι-θα-φορέσω-θε-μου συνειδητοποίησα ότι δεν μιλάει για μένα αλλά για το ζευγαράκι της αγίας παρασκευής.
ο αγαπούλης που από 'δω και μπρος θα λέγετε Κ γιατί βαριέμαι να γράφω όλη την ώρα "ο αγαπούλης" και "ο αγαπούλης", δεν έλιωσε την σκληρή καρδιά της μαλάκως που θα συνεχίσουμε να την λέμε "μαλάκω" γιατί εχμ... είναι αποφάσισε να πάρει την ζωή τους στα χέρια του, αγνόησε την απόρριψη της πρότασης γάμου, και μαζί επαναλαμβάνω μαζί συνέχισαν να κανονίζουν τον γάμο τους.
το δικό μου πιθανό σενάριο είναι πως η μαλάκω παρέμεινε ένα αναποφάσιστο ζώον και από το να χρειαστεί να πάρει κάποια πρωτοβουλία που να αφορά την ζωή της, συμβιβάστηκε με ότι έχει και απλά συναίνεσε για αυτόν τον γάμο.
ο Κ αποφάσισε πως το επόμενο σωστό βήμα είναι να νοικιάσει ένα σπίτι στην αγία παρασκευή (εξ ου και η παραπάνω προφητεία), 110 τετραγωνικά, με 700+ ευρώ ενοίκιο και άλλα 250 για κοινόχρηστα, τα οποία πληρώνει εδώ και δυο μήνες, για ένα άδειο σπίτι καθώς οι δυο τους δεν είναι ούτε πρακτικά έτοιμοι να ζήσουν μαζί.
ίσως και να μπουν στο σπίτι το καλοκαίρι, ίσως και το σεπτέμβριο.
το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μείνουν μαζί για πρώτη φορά σε αυτό που υποτίθεται είναι το σπίτι τους, μετά τον γάμο.
αν αυτό το σενάριο σου ακούγετε γνώριμο και φυσιολογικό προφανώς ανήκεις σε αυτό το ηλικιακό γκρουπ που πιστεύουν ότι το να γνωρίζεις ελάχιστα πράγματα για αυτόν που θα περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί είναι απόλυτα φυσιολογικό, και πως στη ουσία ποιο σημαντικό είναι να σας έχει ευλογήσει ο παπάς παρά να ξέρεις αν ο γκόμενος σου κοιμάται ανάσκελα ή σε εμβρυακή στάση to say the least.
στον αιώνα που ζούμε αυτό πια δεν συνηθίζετε.
το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι το εξής: υπάρχει τελικά τρομερά σοβαρό πρόβλημα αν δεν συγκατοικείς πριν τον γάμο?
ο Κ μου έδωσε το αποστομωτικό επιχείρημα ότι αφού έχεις ήδη αποφασίσει να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, τι μπορεί να πάει τόσο λάθος στην συγκατοίκηση που να μπορέσει να κλονίσει τελικά αυτή την απόφαση?
τόσες μέρες το σκέφτομαι και λογική ανταπάντηση δεν έχω βρει.
αλήθεια είναι.
αν το καλοσκεφτείς, άμα είσαι όντως σίγουρος για την αγάπη σου προς τον άλλον, πόσο μπορεί αυτή να επηρεαστεί από μια κλανιά ή μια κατ' εξακολούθηση πεταμένη κάλτσα?
από την μικρή μου εμπειρία σε ότι τέλος πάντων σημαίνει κάνω-σοβαρή-σχέση, συζώ κτλ. κτλ. μπορώ να σου πω ότι όπως σε όλα στην ζωή δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. σαφέστατα μια κλανιά την λάθος ώρα της μέρας (για πότε είναι η σωστή αναρωτιέσαι τώρα και έχεις δίκιο. λοιπόν η σωστή είναι τον ώρα του ύπνου όπου πραγματικά είναι πέρα από τις δυνάμεις σου, και η λάθος είναι πάνω σε μια σοβαρή κουβέντα πχ) μπορεί είτε να σε κάνει να "κλάσεις" στα γέλια είτε να σε εξοργίσει σε βαθμό αφρίσματος, αλλά σαφέστατα δεν μπορεί να είναι λόγος χωρισμού.
οπότε το επιχείρημα του Κ είναι σωστό.
τι γίνεται όμως με τα πιο σοβαρά, όπως ας πούμε την ελευθερία να ανοίξεις την πόρτα, να πάρεις το καπελάκι σου και να φύγεις ανά πάσα στιγμή αν δεις ότι τελικά αυτό το βήμα είναι too much για σένα?
θεωρητικά πάλι, αυτό δεν θα το κάνεις ποτέ είτε είσαι παντρεμένος είτε είσαι απλά ένας γκόμενος γιατί έχεις επιλέξει να είσαι εκεί και αν επίσης υπάρξει σοβαρός λόγος τότε δεν αποφασίζεις να κάνεις αυτό το βήμα after all, έτσι δεν είναι? η μεγάλη διαφορά είναι περισσότερο ψυχολογική αν θες, ότι και καλά άπαξ και μπει η κουλούρα είσαι εκεί, και όταν λέμε "είσαι εκεί" μιλάμε για 100% "εκεί" και στα καλά και στα κακά και "που λεφτά για δικηγόρους εκεί".
οπότε ίσως και να είναι προς όφελος της σχέσης το να μπαίνεις σε ένα σπίτι παντρεμένος και ο μόνος τρόπος να βγεις απ΄αυτό είναι άμα έχεις κάνει ένα σωστό pre nap, γιατί όποια και να είναι η επιλογή μετά (φεύγω, χωρίζω, κάνω παράλληλη σχέση, γίνομαι αλκοολικός) απλά την αγνοείς και κάθεσαι εκεί και το δουλεύεις λίγο παραπάνω από την ευκολία του να ανοίξεις την πόρτα και να ουρλιάξεις ένα άντε γαμήσου.
όχι?

μεγαλοι δρομοι - Λενα Κιτσοπουλου

σου έλειψα? εμένα μου έλειψες λίγο αυτό είναι αλήθεια.
ούτε που θυμάμαι πόσες μέρες έχω να γράψω, το μόνο που ξέρω είναι πως ήμουν στον απόλυτο "συγγραφικό" βούρκο.
κανένα θέμα=κανένα νόημα.

κι εκτός απ' αυτό, δεν έχω πια [τόσο πολύ] χρόνο. η οικογένεια μας μεγάλωσε κάτα ένα μέλος, 30 κιλά βαρύτερο και με πλούσιο τρίχωμα. υιοθετήσαμε σκύλο και αυτό είναι κάτι που θα σου γράψω σε κάποιο άλλο ποστ.
όχι τόσο για τον σκύλο, όσο για την υιοθεσία.

αυτό που θέλω σήμερα να γράψω αφορά ένα βιβλίο.
αφήσαμε τις ταινίας και πιάσαμε τα βιβλία. όχι σοβαρά τώρα, αυτό αξίζει.
"μεγάλοι δρόμοι" της Λένας Κιτσοπούλου.
ταπεινή μου άποψη είναι πως θα έπρεπε να λέγεται μεγάλες αλήθειες, γιατί εγώ έτσι το διάβασα. τα πιο βαθιά, βρώμικα και σκοτεινά μυστικά όλως μας, γιατί κάποια μυστικά είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους, εκτεθειμένα σε σπασμένες ιστορίες με κεντρικούς χαρακτήρες-ρόλους που όλοι μας έχουμε παίξει σε πολλές φάσεις της ζωής μας. καταθλιπτικοί, σεξομανείς, καραγκιόζηδες μιλάνε, σκέφτονται και κάνουν όλα αυτά που ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε ακόμα και στον καθρέφτη μας.
όπως ας πούμε ότι γουστάρεις τον απέναντι σου, παντρεμένο με παιδί, σουβλατζή, καράβλαχο τύπο που ξέρεις ότι είναι απαίσιος αλλά αυτό ακριβώς είναι που σε τρελαίνει, που στην κατάθλιψη έχεις περάσει πολλές άλουστες και βρωμερές μέρες στο ίδιο σημείο όπου σε πρωτοβρήκε το κακό, που εύχεσαι για ευτυχισμένους άγνωστους στον δρόμο να στερηθούν την ευτυχία τους όπως ακριβώς την στερήθηκες και εσύ, που κάνεις ακριβώς ότι μισούσες από την συμπεριφορά της μάνας σου στο παιδί σου.
απλές και μικρές αλήθειες.
εξαιρετικά αληθινό, γκροτέσκο, λογοτεχνικά χυδαίο (ναι! άμα διαβάσεις το βιβλίο θα καταλάβεις ότι μπορεί να γίνει δόκιμος ένας τέτοιος όρος), ένα αριστούργημα που δεν το αφήνεις από τα χέρια σου μέχρι να ξεγυμνωθείς μέσα από τις σελίδες του.
είναι το μόνο βιβλίο από τα χιλιάδες που έχω διαβάσει που δεν ήμουν ο αναγνώστης, ο ματάκιας, που παρατηρεί απ' έξω την ιστορία, κρίνει και αξιολογεί και τελικά συμπάσχει με τους χαρακτήρες, αλλά είμαι εγώ η πρωταγωνίστρια και φάσεις του εγώ μου, στάδια του εγώ μου στις περισσότερες ιστορίες.
άλλες πιο κοντινές, άλλες πιο μακρινές απ' την πραγματικότητα.
ήταν μια ωραιότατη και δωρεάν πρωινή ψυχανάλυση στο μετρό.

the kids are all right (with spoilers )

όταν μαθαίνεις ότι η ταινία αφορά ένα ζευγάρι λεσβιών που ζουν στην καλιφόρνια με τα δυο τους παιδιά και παριστάνουν την φυσιολογική οικογένεια δεν μπορείς πάρα να πέσεις στην παγίδα να αμφισβητήσεις κατά πόσο όλο αυτό θα μπορούσε να συμβεί στην πράξη, χωρίς πχ το δεύτερο παιδί να κρεμαστεί στα 14 ως θύμα bullying και το πρώτο παιδί, ο γιος, να γίνει φτερού.
οκ παραδέχομαι ότι δεν ήμουν τόσο καχύποπτη όταν πάτησα το play αλλά νομίζω αυτό οφείλετε στο ατέρμονο tolerance και φυσικά acceptance που έχω απέναντι στους ομοφυλόφιλους και ειδικά στις γυναίκες που πραγματικά πιστεύω ότι μπορούν να δημιουργήσουν μια φυσιολογική οικογένεια που η απουσία ανδρικού προτύπου δεν θα έχει κανένα απολύτως αντίκτυπο στην ζωή και την ψυχολογία των παιδιών τους.
elton john εσύ δεν βρίσκεσαι πουθενά μέσα σ' αυτή την κατηγορία λυπάμαι.
τέλος πάντων μια ταινία που θα μπορούσε να έχει δανειστεί τον τίτλο αν όχι και το σενάριο από το σίριαλ του mega "με δυο μαμάδες", δεν ξέρω αν σου θυμίζει κάτι, εμένα πάντως η κόρη της ρώπα και της μέντη μου δημιουργούσε τόσα πολλά νεύρα που ήθελα να την χτυπήσω ανάμεσα στα φρύδια. εξίσου ενοχλητικός ήταν και ο γκόμενος της και πολύ χαίρομαι που το highlight της καριέρας του ήταν το ελληνικό πλοίο της αγάπης.
με δυο μαμάδες λοιπόν, δυο παιδιά από τον ίδιο δότη που τα κυοφόρησαν ξεχωριστά η μια και η άλλη με διαφορά λίγων χρόνων. η μια γιατρός και πολύ structured και οργανωτική (η annette benning είναι αυτή) ο "άνδρας" του σπιτιού, ο κουβαλητής, η κλασσική λεσβία με τα αμάνικα jean πουκάμισα και τα κοντά μαλλιά και η "χίπισα" julianne moore η "γυναίκα" του σπιτιού που παράτησε την όποια καριέρα θα έκανε (δεν προβλεπόταν να κάνει καμία σπουδαία από τα συμφραζόμενα) για να κάτσει στο σπίτι μαζί με τα παιδιά και να λύνει όλα τους τα προβλήματα με reiki. δυο παιδιά, μια κόρη 18 χρονών που περνάει το τελευταίο της καλοκαίρι πριν το κολέγιο, η τέλεια κόρη με τους τέλειους βαθμούς που ποτέ δεν κάνει λάθη και ποτέ δεν παρεκκλίνει της πορείας της, που ποτέ δεν ξεφεύγει και τα κάνει όλα by the book και είναι απόλυτα ευτυχισμένη με αυτό, και ο υιός με το όνομα "lazer", 15 χρονών, ένα εντελώς φυσιολογικό παιδί που πίνει κάνα μπάφο που και που και αυτό είναι ότι πιο σοβαρό έχει κανείς να του προσάψει.
μια οικογένεια που όλες οι straight οικογένειές θα ζήλευαν, με ένα σπίτι που θα μπορούσε να είναι άνετα στα mtv cribs.
ώσπου σκάει ο mark ruffalo [ένας ηθοποιός που ποτέ δεν συμπάθησα] και γίνεται το κομμάτι που φαινομενικά λείπει στις ζωές των τριών (εκ των τεσσάρων) μελών της οικογένειας αυτής.
γίνεται ο φίλος που ο γιος ποτέ δεν είχε, ο out of the box χαρακτήρας που η κόρη πάντα θα ήθελε να είχε και ένα ζωντανό stap on που φαίνεται να λείπει από την julianne moore.
αν ήταν ανέκδοτο θα ήταν ο τύπος που μπήκε σε ένα σπίτι έφαγε από το ζεστό φαΐ της κατσαρόλας, τελείωσε όλο το νερό στον θερμοσίφωνα, πήρε το τηλεκοντρόλ και έβαλε αυτό που εκείνος ήθελε να δει στην τηλεόραση και στο τέλος, γάμησε και την γυναίκα του σπιτιού. το μήνυμα της ταινίας είναι πως ακόμα και με την επιφανειακή αλλαγή που έφερε ένας άνδρας σε αυτή την γυναικοκρατούμενη οικογένεια, ακόμα και με τις εμπειρίες που προσέφερε σε κάθε μέλος της οικογένειας ξεχωριστά, στο τέλος όλοι κατάλαβαν πως δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό απ' το να παραμείνει η οικογενείας τους ενωμένη και ως έχει.
ο χαρακτήρας που υποδύεται ο mark ruffalo στην συγκεκριμένη ταινία είναι το κλασσικό παράδειγμα αυτού που σε κάποια δεδομένη στιγμή της ζωής σου πιστεύεις ότι σου λείπει και πως μόνο αποκτώντας το θα ολοκληρωθείς, και αφού το αποκτήσεις καταλαβαίνεις τελικά ότι η ζωή σου είναι τέλεια ακριβώς έτσι όπως είναι, απλά θέλεις ένα μικρό reminder από καιρό σε καιρό για να την επαναπροσδιορίσεις.
φυσικά αυτή η γαμάτη ομάδα-οικογένεια που με πολύ αγάπη έχουν δημιουργήσει αυτές οι δυο γυναίκες ήταν ένα τρομερό δέλεαρ για τον mark που στα 30τόσα του χρόνια συνειδητοποιεί πως δεν θέλει να καταλήξει ένας πενηντάρης με εφήμερες σχέσεις και απλά αποφασίζει να "κλέψει" μια οικογένεια που του έρχεται έτοιμη, κουτί και στο πιάτο του. με εκβιαστικές κινήσεις προσπαθεί να πάρει τον ρόλο του πατέρα από την annette benning, αλλά φυσικά αυτή του η προσπάθεια δεν έχει κανένα αποτέλεσμα αφού ουσιαστικά όλοι του γυρίζουν την πλάτη και στο τέλος κανείς δεν τον λυπάται.
εξαιρετική ταινία και το όλο νόημα της οικογένειας και την ενότητας με άγγιξε πολύ.
να την δείτε!

blue valentine (few spoilers maybe)

το blue valentine λοιπόν είναι η πρώτη ταινία στην ιστορία του σινεμά που δεν κλαίνε οι χωρισμένοι και αυτοί που δεν γιορτάζουν ποτέ γενικότερα, αλλά οι άλλοι.
αυτοί που είναι σε σχέση, με ή χωρίς εισαγωγικά.
αυτοί που είναι σε ένα σημείο στην ζωή τους που μπορούν να ισχυριστούν με βεβαιότητα πως έχουν βρει τον the one.
αυτοί που έχουν ξεφύγει από το στατιστικό και έχουν σταματήσει να ψάχνουν το άλλο τους μισό, που έχουν πλέον αφήσει χώρο στους υπόλοιπους να βρουν το δικό τους χωρίς τον κίνδυνο να συμπέσουν τα μισά και να γίνει τελικά της τρελής.
αυτοί που έχουν τσεκάρει και καρατσεκάρει το δικό τους και μπορούν πια να πουν με σιγουριά πως εγώ ότι έκανα έκανα μάγκες, η ζωή είναι από 'δω και μπρος δική σας.
αυτοί που το άγχος τους δεν είναι πια αν με αγαπάει αλλά για πόσο.
οκ η αγάπη δεν είναι ένα μετρήσιμο συναίσθημα, δεν μπορείς να αγαπάς πολύ ή λίγο, μπορείς όμως να αγαπάς και μετά απλά να μην αγαπάς? μπορείς να αγαπάς και τελικά να ξεχνάς το αντικείμενο της αγάπης σου? και αν ναι, πως?
θεωρητικά είναι πολύ εύκολο και εγώ μπορώ να σας πω ότι μου έχει συμβεί.
πως πριν από τον the one είχες παίξει και με άλλες πιθανότητες the one οι οποίες βέβαιες σου βγήκαν φύκια? πως με τα φύκια ένιωθες έστω και για ένα μικρό διάστημα ότι εδώ υπάρχει κάτι, άσχετα αν τελικά αυτό το κάτι βγήκε άνθρακας? πως όταν το υποψήφιο the one σε παράτησε μια κρύα νύχτα του σεπτέμβρη εσύ ένιωσες ότι τον αγαπάς τόοοοοοσο πολύ που η απουσία του ήταν δυσβάσταχτη?
φαντάζομαι κάπως έτσι απλά σταματάς να αγαπάς: όταν γνωρίζεις το καινούργιο αντικείμενο αγάπης. φυσικά αυτό θα μπορούσε να συνεχίζεται ατέρμονα, και για πολλούς όντως συνεχίζεται.
το νόημα άλλωστε του the one είναι να αμφισβητήσει και να κοντραριστεί τόσο σοβαρά τις άλλες υποψηφιότητες που όχι μόνο δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο σκέψης για το κατά πόσο είναι ή όχι το πραγματικό the one, αλλά να κάνει όλες τις υποψηφιότητες ανάξιες λόγου και τα πρώην συναισθήματα για αυτές, σκόνη για τους κουραμπιέδες.
με αυτό το πόσο ασχολείται λοιπόν η εν λόγω ταινία και ανοίγει εκτός από τους ασκούς του αιόλου, όλες τις κάνουλες και γεμίζει η οθόνη ξαφνικά δάκρυα.
το στόρι είναι λοιπόν για ένα ζευγάρι που κάποτε υπήρξε πολύ ευτυχισμένο, αγαπημένο και ερωτευμένο και τώρα πια δεν μπορούν να αντέξουν ο ένας τον άλλον.
διόρθωση: αυτή δεν μπορεί να αντέξει πια αυτόν, γεγονός που κάνει το όλο στόρι της ταινίας ακόμα πιο σκληρό α) γιατί δεν έχεις τον μαλάκα το κάθαρμα που ερωτεύτηκε μια άλλη να βρίσεις να εκτονωθείς και β) ξέρεις πολύ καλά ότι όταν μια γυναίκα με παιδί στα τριάντα πόσα της έχει φτάσει σε σημείο να παρατήσει την σιγουριά που της προσφέρει το στεφάνι της επειδή she's had enough, το εννοεί. οπότε αυτόματα δεν έχεις καμία ελπίδα για twist και happy ending στην ταινία.
αυτό που βλέπεις είναι αυτό που παίρνεις και θα πρέπει απλά να ζήσεις για να δεις την συνέχεια.
σπαράξαμε λοιπόν βραδιάτικο, εγώ δηλαδή μιας και ο κωνσταντίνος ροχαλίζει στον καναπέ και σε κάτι τέτοιες μικρές και καθημερινές στιγμές δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς θα μου συμβεί κι εμένα αυτό?
στατιστικά αν το δεις το θέμα το ότι θα σου συμβεί είναι σχεδόν δεδομένο. είναι καθαρά χρονικό και πολλές φορές συγκυριακό το πότε. οι δυο ας πούμε στο blue valentine πριν καλά καλά γνωριστούν τους προέκυψε μια εγκυμοσύνη, την οποία στην αρχή του έρωτα την πήραν αψήφιστα γιατί ως γνωστόν όταν είσαι ερωτευμένος μπορείς να κάνεις τα πάντα, αλλά όταν φεύγει ο έρωτας και έρχεται η πρώτη αλλαγή πάνας και οι μαγουλάδες, ή ακόμα χειρότερα αν αυτή η αλλαγή σκάσει στον πρώτο έρωτα, εκεί αρχίζεις πια για τα καλά και αναθεωρείς το ζήτημα.
για αυτούς που πιστεύουν ότι μπορείς με μικρά κόλπα να ξαναφουντώσεις τον έρωτα θα έρθω να διαφωνήσω, όχι γιατί πιστεύω ότι είναι τελεσίδικο, αλλά γιατί όταν αυτό συμβεί σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της σχέσης που ο έρωτας θα έχει αντικατασταθεί με άλλα πιο ουσιαστικά συναισθήματα, ίσως και να μην τον θέλεις πια στην άγουρη (αλλά τόσο μεθυστική ομολογουμένως) αρχική του μορφή.
νομίζω αυτό που λείπει στους περισσότερους δεσμευμένους είναι ο φόβος ότι όσο έρωτα πρώτης φοράς έζησες, έζησες και δεν θα ξανανιώσεις πια ποτέ τις πεταλούδες στο στομάχι σου να σου φέρνουν ζάλη. φριχτή απώλεια πραγματικά, αλλά έναντι των πεταλούδων έρχονται άλλα πράγματα να σου φέρουν μεταφορική και κυριολεκτική ζάλη. όπως ένα παιδί για παράδειγμα που μπορείς να σε ζαλίσει σε όλες τις παραμέτρους. αλλά αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό ποστ.
όσες φορές έχω σκεφτεί ότι δεν θα ξαναζήσω ποτέ πια αυτή την ένταση του πρώτου ραντεβού, την αγωνία της προετοιμασίας και την έξαψη της συνάντησης, το πρώτο φιλί και το πρώτο άγγιγμα θέλω να χωρίσω τώρα και να ερωτευτώ από την αρχή τον πρώτο περαστικό που θα συναντήσω. από την άλλη όμως, οι αναμνήσεις των πρώτων φορών με τον κωνσταντίνο είναι ακόμα τόσο δυνατές που ελπίζω να μην σβήσουν ποτέ.
και σύμφωνα με το blue valentine δεν θα σβήσουν. θα μείνουν εκεί για πάντα να σου θυμίζουν πως ήσουν και πως κατάντησες. τι ωραία?!?!?!
i guess αυτό που μένει να σκεφτούμε όλοι ανεξαρτήτως relationship status είναι ότι τα πράγματα, οι καταστάσεις και τα συναισθήματα αλλάζουν, το ίδιο και οι άνθρωποι. αυτό που μένει (?) είναι να ζεις την κάθε στιγμή και την κάθε φάση της ζωής σου και να χαίρεσαι για αυτό που γίνεσαι μέσα στον χρόνο.
οκ όχι τόσο βαθύ όσο ακούστηκε.

no man's land

το μεταναστευτικό είναι γενικά ένα θέμα που με απασχολεί πολύ. όχι πως μένω στο κέντρο και νιώθω την καυτή του ανάσα κάτω από το παραθύρι μου, ούτε γιατί προσωπικά έχω αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα απ' αυτό.
αν εξαιρέσεις φυσικά, τα ποσοστά φόβου που έχω πλέον για τα πάντα και έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, αν εξαιρέσεις ότι όποτε ακούω τον παραμικρό ήχο όταν είμαι μόνη στο σπίτι η πρώτη εικόνα που σχηματίζω είναι να βρίσκονται μες στο σπίτι μου δυο "ξένοι" και να μου κάνουν κακό, και τέλος, αν εξαιρέσεις ότι έχω αποφασίσει να διαγράψω για πάντα από τον χάρτη του μυαλού μου κάποιες περιοχές του κέντρου που παλιά μου άρεσαν πολύ.
δεν είμαι ρατσίστρια. το έχω πει πολλές φορές, ίσως περισσότερες από το φυσιολογικό με τον φόβο μην χαρακτηριστώ έτσι. ακόμα προσπαθώ να λύσω μέσα μου το μεγάλο δίλημμα αν τελικά "τους" θέλω εδώ.
όλα αυτά ξεκίνησαν ή μάλλον κορυφώθηκαν αν πάρεις δηλαδή για κορύφωση την απόφαση μου να γράψω κάτι για αυτό, με αφορμή το site των atenistas που ένας θεός ξέρει γιατί βρέθηκα εκεί μιας και δεν ταυτίζομαι καθόλου με την δράση τους. για να μην πω ότι τους βρίσκω και υπερεκτιμημένους, αλλά αυτό φυσικά δεν μου κάνει καμία εντύπωση σε μια χώρα σαν την ελλάδα που το κάθε τι καινούργιο και "διαφορετικό" το κάνει ευαγγέλιο και προσεύχεται στο όνομα του λες και είναι μόνη της σανίδα σωτηρίας. φυσικά το να φυτεύεις και να βάφεις ζαρντινιέρες είναι πάρα πολύ ωραίο, αλλά πραγματικά: έτσι θα σωθεί η αθήνα εάν υποθέσουμε ότι α) μπορεί πια να σωθεί και β) θέλει τελικά κανείς να σωθεί? η απάντηση σ' αυτό νομίζω πως είναι όχι γιατί εάν πραγματικά θέλαμε κάτι να αλλάξει δεν θα είχαμε φροντίσει να κάνουμε κάτι για αυτό τόσα χρόνια? κατά βάθος μας αρέσει να είναι όλα ένα μπουρδέλο αφενός για να ξεχνάμε τα δικά μας μικρότερα μπουρδέλα, αφετέρου γιατί αλλιώς τι θα έχουμε να κατηγορούμε?
ξέφυγα όμως από το θέμα. βρέθηκα λοιπόν για άγνωστους λόγους στο εν λόγω site και είδα πως οι atenistas οργάνωσαν πρωτοχρονιάτικο party στην καπνικαρέα με ζεστό κρασί και κουραμπιέδες και πριν από το 3-2-1 της αλλαγής θα κάνανε την γνωστή τους βόλτα-παρέλαση από τους γνωστούς και "αγαπημένους" τους δρόμους, σοφοκλέους, βαρβάκειο, αιόλου και ευριπίδου. στα 93 σχόλια από κάτω απ' αυτή την εκδήλωση, για την οποία εγώ δεν είχα ιδέα ότι θα γίνει και δεν μπορείς να πεις ότι δεν ασχολούμαι με τα social media, τέλος πάντων, στα σχόλια λοιπόν, έγινε το κανονικό party.
τα σχόλια όπως και όσοι τα υπογράφουν είναι διχασμένα, πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν ότι ρε παιδιά ένα ποτήρι κρασί και ένα χαμόγελο δεν σημαίνει ότι αγκαλιάζεις το πρόβλημα, άλλοι είπαν πως με όλα αυτά είναι σαν να "τους" (πάλι αυτό το "τους") δείχνεις ότι δεν τρέχει τίποτα, τύπου συνεχίστε να κάνετε ότι κάνετε, εμείς είμαστε οι καλοί και είμαστε με το μέρος σας. πολλοί είπαν πως οι περισσότεροι είναι τίμιοι οικογενειάρχες, οι άλλοι απάντησαν πως δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν έξω απ' τα σπίτια τους εξαιτίας των "οικογενειών". οι περισσότεροι κατέληξαν ότι πολύ ωραία η γιορτή αλλά δεν είχαν ούτε έναν έλληνα γύρω τους.
αυτό λοιπόν μου έφερε στο μυαλό την μέρα των χριστουγέννων, όπου καλεσμένοι στο σπίτι των γονιών του κωνσταντίνου, στα κάτω πατήσια, η μαμά του μου έλεγε με πραγματική αγανάκτηση ότι αυτή η γειτονία όταν πρωτοπήγαν εκεί ήταν ένας παράδεισος και πως τώρα βγαίνει έξω και δεν βλέπει ούτε έναν έλληνα. ούτε έναν. εκείνη την ώρα φυσικά μόρφασα με νόημα στον κωνσταντίνο, τύπου έλεος με την μάνα σου και τις υπερβολές της, αλλά μετά από πολύ σκέψη και πολύ φαντασία για το πως μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα, κατέληξα πως και εμένα θα με ενοχλούσε όλος αυτός ο συρφετός κάτω από το μπαλκόνι μου, όπως ακριβώς με ενοχλούσε και κυρίως με τρόμαζε όλες τις φορές που έφευγα από το σπίτι του και πήγαινα στο παρκαρισμένο μου αμάξι ένα στενό πιο κάτω.
πραγματικά δεν μπορείς να ξέρεις πως είναι η κατάσταση αν απειλείται η καθημερινότητα σου και η προσωπική σου ασφάλεια μέσα στο σπίτι (το σπίτι ασπίδα), πως είναι να φοβάσαι για τα παιδιά σου που έρχονται από το σχολείο και για το αμάξι σου που στο κάνουν σουρωτήρι κάθε λίγο και λιγάκι.
μπορεί όλα αυτά προσωπικά να μην τα ξέρω, αλλά πραγματικά πια ξέρω ότι ακόμα και ως παρατηρητής, τα αισθητικά μου επίπεδα έχουν πιάσει κόκκινο. προφανώς και το εξετάζω από αισθητικής και όχι από πατριωτικής άποψης, γιατί όπως έχω ξαναπεί χέστηκα για την ελλάδα σαν χώρα και σαν "πατρίδα". για μένα θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε και να λέγετε οτιδήποτε. χωρίς καμία υπόνοια πατριωτισμού λοιπόν, κόκκινο έχει χτυπήσει η ανοχή μου στις πουτάνες, τα πρεζάκια, με τις ληστείες και τους βιασμούς, με το χάλι και την βρωμιά της πόλης μου που είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι κάθε φορά που αποφασίζω να πατήσω εκεί, κόκκινο έχει χτυπήσει και η αντοχή μου με όλους αυτούς που έρχονται εδώ γιατί απλά μπορούν, γιατί είναι εύκολο και μάλλον τους έχει φανεί ότι εδώ μπορούν να κάνουν ότι γουστάρουν (όχι άδικα γιατί μεταξύ μας, ποιος θα τους σταματήσει?).
αντίστοιχα στα κόκκινα είναι και η ανοχή μου με αυτούς "εκεί πάνω" που βρίσκονται εκεί για να μας προφυλάσσουν. το "εκεί πάνω" ζήτημα που το γνωστό twitterικό λόμπι ηλιθίων έκανε trending topic αλλοιώνοντας τελείως την σημασία του, τον φράχτη στον έβρο. πριν απ' αυτό όμως, θέλω να σχολιάσω όλους αυτούς που πιστεύουν ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις φταίνε για τα απροστάτευτα σύνορα μας, χωρίς πρώτα να σκεφτούν ότι στην πραγματικότητα αυτοί που αφήνουν απροστάτευτα τα σύνορα μας είναι οι μπαρμπάδες τους και τα σόγια τους εκεί πάνω στον έβρο, απλοί καθημερινοί άνθρωποι και όχι οι μπαμπούλες τούρκοι δουλέμποροι, που για 60ευρώ τους μπάζουν στα φορτηγά, τους αφήνουν να μπουν κύριοι και τους φτιάχνουν καφέ στα παραμεθόρια καφενεία που οι μετανάστες αποτελούν την κύρια πελατεία, όλοι όσοι τελικά, βάζουν το προσωπικό τους κέρδος πάνω από το συνολικό και φυσικά ένα ακόμα λιθαράκι στο τεράστιο αυτό βουνό.
typical greeks.
ο φράχτης λοιπόν δεν ξέρω τι σόι λύση μπορεί να είναι, εμένα πάντως μου ακούγετε σαν ρωμαϊκό βασανιστήριο που βάζεις τον μονομάχο να σκαρφαλώνει ατελείωτους φράχτες και τελικά ή πεθαίνει ή τρελαίνεται κάπου στην πορεία. κάτι σαν τον λαβύρινθο, μόνο με πηδήματα.
αν είναι να φέρει αποτέλεσμα ας το κάνουν (όχι πως θα ζητήσει κανείς την άδειά μου), αλλά είμαι σίγουρη ότι το ελληνικό δαιμόνιο θα σκαρφιστεί άλλους τρόπους να μπάσει μέσα τους περίπου 250 τη μέρα, αριθμός που τον ακούω και από τα νεύρα μου δεν μπορώ να τον συνειδητοποιήσω, και όταν μπορέσω μου σηκώνετε η τρίχα για τα όσα συμβαίνουν δίπλας μας και δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για αυτά.
που και πως ζουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και πως επιβιώνουν είναι μόνιμες απορίες μου.
ακόμα είμαι στο ενδιάμεσο και να τονίσω ότι αναφέρομαι μόνο σε όσους παρασιτούν εις βάρος μας με ποινικές πράξεις, όχι στους πραγματικούς βιοπαλαιστές που προσπαθούν με τίμια μέσα να ζήσουν. για αυτούς πραγματικά αν γινόταν να τους νομιμοποιούσαν ή/και να τους έδιναν την πολυπόθητη υπηκοότητα μπας και τους φύγει τουλάχιστον η ρετσινιά του μετανάστη θα χαιρόμουν πολύ.
οι άλλοι όμως που σκοτώνουν, βιάζουν, κλέβουν, διακινούν ναρκωτικά, γυναίκες, βρώμα, πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι θετικό.
ούτε καν πως η ανάγκη τους έσπρωξε να γίνουν εγκληματίες και πως με λίγη αγάπη και θέληση δική μας να τους ακούσουμε και να αναγνωρίσουμε τα προβλήματα τους (κάτι σαν ψυχολογική συμβουλευτική ένα πράμα) όπως έγραψε κάποια κοπέλα στα σχόλια των atenistas, μπορεί να γίνουν άλλοι άνθρωποι, όχι αυτό συγγνώμη αλλά δεν το πιστεύω.
ούτε επίσης πιστεύω ότι με έναν κουραμπιέ και ένα χαμόγελο λύνεις ένα πρόβλημα, λυπάμαι στην ουσία που έχω γίνει τόσο καχύποπτη, αλλά πιστεύω ότι αυτός που τώρα κερνάς έναν κουραμπιέ και ένα ζεστό χαμόγελο, αύριο θα σου κλέψει την τσάντα ή όπως έγραψε πιο σωστά κάποιος άλλος στα σχόλια των atenistas, στο επόμενο στενό θα πουλήσει πρέζα στον αδελφό σου. και αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ρατσιστής για να το νιώσεις. τόσο απλά.