αν κάπνιζα η αγαπημένη μου ατάκα αυτή την περίοδο θα ήταν "τα τσιγάρα να βγαίνουν και όλα καλά".
τι εννοεί ο ποιητής? είμαι σε μια φάση πια που δεν με ενδιαφέρει η γαμάτη δουλειά, που μεταξύ μας, μέχρι τα αισίως 29 μου δεν την βρήκα ποτέ, ούτε τα γαμάτα λεφτά, αυτά κι αν δεν τα είχα και ούτε πρόκειται να τα έχω ποτέ. και ξέρεις τι? μπορεί να σκεφτείς εσύ τώρα ότι το λέω και καλά, κατά συνθήκη δηλαδή, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα μας ας την αποδεχτούμε και τέτοια. δεν ξέρω. μπορεί.
προφανώς κάποτε είχα και εγώ όνειρα για μεγάλη καριέρα, για τρελά λεφτά και για όλες τις ανέσεις που αυτά σου προσφέρουν. προσγειώθηκα απότομα στην Ελληνική πραγματικότητα και δεν μιλάω για τώρα. και τότε τα ίδια σκατά ήταν με την ανεργία και την υποτιθέμενη κρίση του τώρα, κανείς δεν αναγνώριζε τα πτυχία σου, σπάνια έπαιρνες αύξηση, αν δεν έκανες εσύ το βήμα να φύγεις ακόμα στην ίδια θέση θα ήσουν, η ανεργία κρατούσε πάντα ένα σεβαστό διάστημα και συνήθως ήταν ένας γνωστός που θα σου έβρισκε την όποια δουλειά παρά το βιογραφικό σου [το πιο υπερεκτιμημένο "προσόν"? εύκολα] και μην ξεχνάμε το πιο βασικό, όλες τις δουλείες δεκανίκια όπως τις είχε πει η αγαπημένη μου Στέλλα, όλες οι δουλειές που τις δεχόσουν προκειμένου να μην κάθεσαι, προκειμένου κοινωνικά να έχεις έναν τίτλο, προκειμένου να έχεις λεφτά και ας μην ήταν όσο σου λείπουν ή αναλογούν. δουλείες που σε πήγαιναν στην καλύτερη περίπτωση ένα βήμα παραπέρα από άποψη γνωριμιών [να τις βράσεις πια], που θα σου εξασφάλιζαν την επόμενη γκλαμουράτι δουλεία στο τάδε περιοδικό ή στην τάδε εταιρεία για να έχεις να λες ότι δουλεύω "εκεί". δουλείες τάφοι, από έξω μες την χλίδα και μέσα μες την μιζέρια.
επαναλαμβάνω: δεν μιλάω για τώρα.
μιλάω για τότε.
ναι και τότε γινόντουσαν αυτά, πιο πολύ απ' ότι τώρα , απλά τότε όλοι ήταν σε τρανς και κανείς δεν τα έβλεπε.
να βγαίνουν τα τσιγάρα λοιπόν είναι ο σκοπός.
δεν θα το κρύψω, αυτόν τον ενάμιση μήνα που δεν δουλεύω κάνω την απόλυτη ζωή. πια είναι αυτή? η προσωπική μου, αυτή που επιλέγω εγώ για αλλαγή και όχι αυτή που μου επιβάλει ο κάθε ένας που δεν μπορεί και δεν θέλει να ρυθμίσει τον προσωπικό του χρόνο και γαμάει τον χρόνο όλων των υπολοίπων. είναι ο πρώτος ενάμισης μήνας μετά από δυο χρόνια σκέτης τρέλας που δεν έχω άγχος. για τίποτα. ούτε καν για το πότε θα ξαναβρώ δουλειά. οκ εκτός από ορισμένες απειροελάχιστες κρίσεις πανικού. κι όμως, δεν με ενδιαφέρει πότε θα βρω δουλειά, ή που θα είναι αυτό. χέστηκα. με ενδιαφέρει να είμαι εγώ καλά, να μπορώ να έχω τα βασικά υλικά αγαθά, γιατί στα υπόλοιπα είμαι πολύ τυχερή, και απολύτως τίποτα περισσότερο. αλήθεια. δεν θα ξαναεξαγοραστώ ποτέ στο δίλημμα λεφτά ή χρόνος. η απάντηση από 'δω και πέρα είναι σαφέστατα ο χρόνος. και αφού εκ των πραγμάτων τα λεφτά δεν θα τα έχω ποτέ πολλά, τότε θα προτιμήσω τον πολύ χρόνο. που είναι και τζάμπα.
Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012
Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012
for fucks sake δηλαδη
κοίταξε, να σου πω κάτι? είναι Σάββατο και εγώ έχω ξυπνήσει με διάθεση για γρίνα.
και αυτό ακριβώς θα κάνω. έχω και θέμα.
σε λίγες μέρες κυκλοφορεί ένα περιοδικό σχετικό με τατουάζ, international τίτλος, μακάρι [ευχόμασταν όλοι] να πάει εξίσου καλά και με το εξωτερικό. παράτολμο βήμα αν ρωτάς την ταπεινή πλην τίμια γνώμη μου, αφενός γιατί όλα τα περιοδικά πάνε κατά διαόλου με μαθηματική ακρίβεια, αφετέρου γιατί δεν είμαστε ούτε Μαϊάμι, ούτε Λονδίνο για να υπάρχει τόσο μεγάλο αγοραστικό κοινό, και κοινό γενικότερα που να ενδιαφέρετε για τα τατουάζ τόσο όσο να δίνει τον μήνα 3,90 για να αγοράσει ένα περιοδικό, στο οποίο περίπου στο έκτο τεύχος τα θέματα καθώς επίσης και οι artists θα έχουν στερέψει.
τέλος πάντων.
κάποιος καλώς κατά την γνώμη του πήρε την απόφαση να το κάνει και το κάνει και μαγκιά του. και όταν το άκουσα ήμουν αρκετά αισιόδοξη για το τι μπορεί να συμπεριλαμβάνει στην ύλη του. με το δικό μου μυαλό και με την δική μου αισθητική, το είχα φανταστεί πολύ underground με τέλειες φωτογραφίες [από τατού προφανώς], άτομα με φανταστικά κομμάτια πάνω τους, Έλληνες συλλέκτες τατουάζ και φυσικά θέματα και πρόσωπα από όλο τον κόσμο.
σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να δω πρώτο εξώφυλλο την Πηνελόπη Αναστασοπούλου, φωτογραφημένη τύπου Suicide Girl μη χέσω, ΜΗ ΧΕΣΩ ΟΜΩΣ, να δείχνει τα απολύτως γελοία τατουάζ της [hint: έχει την λέξη angel γραμμένη στο... πως να το θέσω κόσμια δεν ξέρω, στο κάτω μέρος της κοιλιάς της τέλος πάντων] και με λεζάντα στο τηλεοπτικό σποτ "η Πηνελόπη Αναστασοπούλου τα δείχνει όλα" σε μια προσπάθεια να αναστήσουν το ψόφιο Νίτρο που όλοι ξέρουμε για ποιους λόγους ψόφησε.
δηλαδή είναι τουλάχιστον γελοίο να υπάρχουν τόσοι πολλοί καλλιτέχνες και το κυριότερο FANS με φανταστικά τατουάζ εκεί έξω, που στην τελική αυτοί αν είναι θα σε αγοράσουν, και να μένουν στην αφάνεια σε ένα περιοδικό που η ιδεολογία του είναι ακριβώς να προβάλλει την αυθεντκή φάση των τατουάζ και όχι να ξεβρακώνει μια ημι-διάσημη μόνο και μόνο επειδή έτυχε να έχει ένα μελάνι πάνω της.
αν το επόμενο εξώφυλλο είναι η Άννα Βίσση επειδή έχει σαρανταπέντε αστεράκια τατουάζ, θα φάνε ακόμα μεγαλύτερο κράξιμο.
κρατάω δυνάμεις....
και αυτό ακριβώς θα κάνω. έχω και θέμα.
σε λίγες μέρες κυκλοφορεί ένα περιοδικό σχετικό με τατουάζ, international τίτλος, μακάρι [ευχόμασταν όλοι] να πάει εξίσου καλά και με το εξωτερικό. παράτολμο βήμα αν ρωτάς την ταπεινή πλην τίμια γνώμη μου, αφενός γιατί όλα τα περιοδικά πάνε κατά διαόλου με μαθηματική ακρίβεια, αφετέρου γιατί δεν είμαστε ούτε Μαϊάμι, ούτε Λονδίνο για να υπάρχει τόσο μεγάλο αγοραστικό κοινό, και κοινό γενικότερα που να ενδιαφέρετε για τα τατουάζ τόσο όσο να δίνει τον μήνα 3,90 για να αγοράσει ένα περιοδικό, στο οποίο περίπου στο έκτο τεύχος τα θέματα καθώς επίσης και οι artists θα έχουν στερέψει.
τέλος πάντων.
κάποιος καλώς κατά την γνώμη του πήρε την απόφαση να το κάνει και το κάνει και μαγκιά του. και όταν το άκουσα ήμουν αρκετά αισιόδοξη για το τι μπορεί να συμπεριλαμβάνει στην ύλη του. με το δικό μου μυαλό και με την δική μου αισθητική, το είχα φανταστεί πολύ underground με τέλειες φωτογραφίες [από τατού προφανώς], άτομα με φανταστικά κομμάτια πάνω τους, Έλληνες συλλέκτες τατουάζ και φυσικά θέματα και πρόσωπα από όλο τον κόσμο.
σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να δω πρώτο εξώφυλλο την Πηνελόπη Αναστασοπούλου, φωτογραφημένη τύπου Suicide Girl μη χέσω, ΜΗ ΧΕΣΩ ΟΜΩΣ, να δείχνει τα απολύτως γελοία τατουάζ της [hint: έχει την λέξη angel γραμμένη στο... πως να το θέσω κόσμια δεν ξέρω, στο κάτω μέρος της κοιλιάς της τέλος πάντων] και με λεζάντα στο τηλεοπτικό σποτ "η Πηνελόπη Αναστασοπούλου τα δείχνει όλα" σε μια προσπάθεια να αναστήσουν το ψόφιο Νίτρο που όλοι ξέρουμε για ποιους λόγους ψόφησε.
δηλαδή είναι τουλάχιστον γελοίο να υπάρχουν τόσοι πολλοί καλλιτέχνες και το κυριότερο FANS με φανταστικά τατουάζ εκεί έξω, που στην τελική αυτοί αν είναι θα σε αγοράσουν, και να μένουν στην αφάνεια σε ένα περιοδικό που η ιδεολογία του είναι ακριβώς να προβάλλει την αυθεντκή φάση των τατουάζ και όχι να ξεβρακώνει μια ημι-διάσημη μόνο και μόνο επειδή έτυχε να έχει ένα μελάνι πάνω της.
αν το επόμενο εξώφυλλο είναι η Άννα Βίσση επειδή έχει σαρανταπέντε αστεράκια τατουάζ, θα φάνε ακόμα μεγαλύτερο κράξιμο.
κρατάω δυνάμεις....
Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012
hysteria nervosa
καλέ, αυτό που συμβαίνει πια σε κάθε εθνική εξέγερση my ass, που όλοι κοιτάνε πως θα πιάσουνε τον τάχα μου κουκουλοφόρο μέσα στο γκρουπ της αστυνομίας είναι πια ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ γραφικό όσο και ο λουμίδης παπαγάλος. εντάξει παιδιά, point taken, μέχρι και η μαμά μου κατάλαβε επιτέλους ότι και τα τάχα μου καλά παιδιά είναι τελικά τα κακά. δεν χρειάζεται να πέφτετε τ' ανάσκελα για να φωτογραφήσετε τις σόλες των παπουτσιών τους ήμαρτον παναΐα μου....
παπαγάλος είπα και θυμήθηκα αυτόν που κάποτε με είχε κάνει να συμπαθήσω τα φουντούνια, αλλά με έχασε μια για πάντα με τις προ-Σεφερλικές του μπούρδες.
καλά γούστα είναι αυτά να μου πεις. νο προμπλέμο. επ' αυτού.
παρακολουθώ με κλειστό στόμα τα social media αυτές τις μέρες όπου γίνεται το έλα να δεις. για άλλη μια φορά αυτό που αναβοσβήνει πάνω από το κεφάλι σε νιον ταμπέλα είναι το γνωστό ρητό για τις απόψεις και τις κωλοτρυπίδες, ξέρεις, που όλοι έχουν από μια. μετά τα τελευταία γεγονότα βέβαια να ψαχτούμε παιδιά, τι να πω, φαίνεται πως ορισμένοι έχουν περισσότερες.
το φανταστικό με το twitter είναι πως όταν κάποιος δεν σου γουστάρει, σταματάς να τον ακολουθείς και τελείωσε το παραμύθι. στο facebook που οι περισσότεροι είναι πραγματικοί σου φίλοι και βλέπεις να σου σπαμάρουν ανελέητα το wall με ότι γραφική μαλακία ανεβάσει ο κάθε παπάρας και αναγκαστικά βλέπεις από κάτω και τα χιλιάδες likes και τα εκατομμύρια shares? πως να μην σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι.
επίσης, θέλω σ' αυτό το σημείο να πω ότι νομίζω ήταν λίγο ακραία η αντίδραση όλων αυτών που έσκιζαν τα προικιά τους για το κάψιμο του Αττικόν χωρίς καν να ξέρουν που βρίσκετε στον χάρτη της Αθήνας? άσε το να έχουν πάει κιόλας.
μήπως να κουλάρουμε λίγο όλοι μπας και γλυτώσουμε την μαζική υστερία?
παπαγάλος είπα και θυμήθηκα αυτόν που κάποτε με είχε κάνει να συμπαθήσω τα φουντούνια, αλλά με έχασε μια για πάντα με τις προ-Σεφερλικές του μπούρδες.
καλά γούστα είναι αυτά να μου πεις. νο προμπλέμο. επ' αυτού.
παρακολουθώ με κλειστό στόμα τα social media αυτές τις μέρες όπου γίνεται το έλα να δεις. για άλλη μια φορά αυτό που αναβοσβήνει πάνω από το κεφάλι σε νιον ταμπέλα είναι το γνωστό ρητό για τις απόψεις και τις κωλοτρυπίδες, ξέρεις, που όλοι έχουν από μια. μετά τα τελευταία γεγονότα βέβαια να ψαχτούμε παιδιά, τι να πω, φαίνεται πως ορισμένοι έχουν περισσότερες.
το φανταστικό με το twitter είναι πως όταν κάποιος δεν σου γουστάρει, σταματάς να τον ακολουθείς και τελείωσε το παραμύθι. στο facebook που οι περισσότεροι είναι πραγματικοί σου φίλοι και βλέπεις να σου σπαμάρουν ανελέητα το wall με ότι γραφική μαλακία ανεβάσει ο κάθε παπάρας και αναγκαστικά βλέπεις από κάτω και τα χιλιάδες likes και τα εκατομμύρια shares? πως να μην σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι.
επίσης, θέλω σ' αυτό το σημείο να πω ότι νομίζω ήταν λίγο ακραία η αντίδραση όλων αυτών που έσκιζαν τα προικιά τους για το κάψιμο του Αττικόν χωρίς καν να ξέρουν που βρίσκετε στον χάρτη της Αθήνας? άσε το να έχουν πάει κιόλας.
μήπως να κουλάρουμε λίγο όλοι μπας και γλυτώσουμε την μαζική υστερία?
Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012
London: a retrospective
Λονδίνο 4 χρόνια μετά... βγαίνοντας από το σταθμό της Bond st και εκεί που περιμένεις το HMV να σου ανοίξει τις αγκαλιές του για να περάσεις ολόκληρα 24ώρα χαμένος μέσα σε βιογραφίες και δισκογραφίες... reality check: τα HMV δεν είναι πια εκεί.
στην θέση τους βρίσκονται τα Forever 21 που και μόνο από το όνομα μπορείς να καταλάβεις σε τι ηλικίες στοχεύει. πολύ φθήνα ρούχα βέβαια, δεν το λες και κακό.
ο δρόμος άνω κάτω και από εκεί που κάποτε έβλεπες όλες τις φυλές του πραγματικού και του στιλιστικού κόσμου να παρελαύνουν, τώρα μετράς Σκοτσέζους εργάτες και Άγγλους με τόσο βαριές προφορές που θα έκαναν τον κάθε chav να νιώθει λόρδος μπροστά τους. 5 στις 10 σακούλες σταθερά είναι του Primark, αλλά με εντελώς απογοητευτικό εμπόρευμα για αυτή την σεζόν. σταθερή αξία στα ρούχα για μέσα στο σπίτι πάντως.
τα πιο ωραία high street ρούχα τα βρήκα στο River Island, και μετά από όλες τις βιτρίνες σε όλο το Λονδίνο μπορώ να δηλώσω ευθαρσώς πως τα παστέλ είναι το νέο μαύρο. μαύρα μαντάτα για όποιον η απόχρωση της επιδερμίδας του δεν του επιτρέπει να ενδώσει στην φανταστική αυτή παλέτα. κάτι που δεν μπορώ να πω εμπόδισε πολλές Αγγλίδες, οι οποίες ΦΥΣΙΚΑ εξακολουθούν να κυκλοφορούν με μπαλαρίνες και φούστες χωρίς καλσόν ή κάλτσες ακόμα και στους μείον χίλιους. και επειδή βρέθηκα εκεί όταν έστρωσε χιόνι σοβαρό [δεν είχα ξαναδεί χιόνι στο Λονδίνο ποτέ] μπορώ να δηλώσω ότι ούτε στο χιόνι μάσησαν πολύ καθώς δεν ήταν λίγα τα all star που είδα να βουλιάζουν στους όσους πόντους είχε.
στα λιγότερο mainstream τώρα, το east London που είναι και η Μέκκα του οποιουδήποτε κάνει κάτι σαφέστατα καλύτερο απ' αυτό που κάνεις εσύ και φοράει κάτι σαφέστατα παλιότερο απ' αυτό που φοράς εσύ, και ξέρει όλους αυτούς που εσύ θα μάθεις την επόμενη σεζόν ή μετά το τέλος την επερχόμενης εβδομάδας μόδας, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ' ότι 4 χρόνια πριν που ακόμα χρειαζόσουν πολλά αρχ*δια για να κυκλοφορήσεις οποιαδήποτε ώρα της μέρας στο Hackney για παράδειγμα. επίσης, οι περισσότερες εξωτερικές αγορές του ανατολικού Λονδίνου έχουν αρχίσει να γίνονται ελαφρώς όχι και τόσο ψαγμένες όσο παλιότερα, καθώς πλέον έρχεται κόσμος από παντού κάθε Κυριακή μεσημέρι για να ψωνίσει, οπότε και το εμπόρευμα τροποποιήθηκε κατάλληλα [βλέπε Sunday Upmarket].
σταθερή αξία το πολύ καλό, φθηνό και φυσικά multi-ethnic φαγητό. το καλύτερο burger δεν είναι πια στο 1001 αλλά [για μένα τουλάχιστον] στο Dalston Jazz Club όπου μετά τις έξι το απόγευμα, όπως και σε όλο το Hackney που στο daylight πλέον μοιάζει με το Elephant and Castle, γίνεται τις μουρλής από όλες τις κουλές προσωπικότητες αυτής της μεριάς του Λονδίνου, που οκ είναι και η πιο γοητευτική.
εκατομμύρια ποδήλατα στους δρόμους κάτι που πριν από 4 χρόνια δεν θα μπορούσε να το ισχυριστεί κανείς και πολύ περισσότερα ευγενικά και πολιτισμένα κατοικίδια, σε βαθμό που κάνουν τα δικά μας να μοιάζουν με άγρια ζώα της ζούγκλας. φυσικά ούτε λόγος για ακαθαρσίες σκύλων πουθενά. εννοείτε.
μετά από συζητήσεις με φίλους που έχουν έτσι κι έτσι δουλείες εκεί [γιατί υπάρχουν και φίλοι που έχουν πραγματικά γαμάτες δουλείες εκεί] κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν είναι η γη της επαγγελματικής επαγγελίας, φυσικά έχει την δυνατότητα να γίνει και είναι απολύτως στο χέρι σου να το κυνηγήσεις, αλλά για να μπορέσεις να το κάνεις αυτό πρέπει να επενδύσεις πολύ χρόνο και χρήμα για να συντηρηθείς μέχρι να πιάσεις την καλή. η πραγματική καλή είναι αυτή που θα σε βοηθήσει να βάλεις και ένα χ ποσό λιρών στον τραπεζικό σου λογαριασμό. ή έτσι και έτσι καλή είναι αυτή που σου επιτρέπει να ζεις απλά άνετα διατηρώντας ένα πολύ flat lifestyle από άποψη κοινωνικοποίησης, κοινώς να βγαίνεις μόνο τα Σάββατα και αυτό σε happy hours.
το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα είναι ότι είναι μια πολύ δύσκολη πόλη για μένεις όσο μεγαλώνεις και οι προτεραιότητες σου αλλάζουν. αν είσαι σε φάση να σκέφτεσαι την οικογένεια δε είναι απλά αδύνατο να μείνεις εκεί μόνος σου με την προοπτική να την δημιουργήσεις εκεί. φυσικά και γίνεται, αλλά πόσο χρόνο είσαι διατεθειμένος να περιμένεις?
για μένα, 4 χρόνια πριν σαφέστατα και θα μπορούσα να ζούσα εκεί και να είχα κάνει και επαγγελματικά θαύματα. τώρα πια, πολύ δύσκολα, και χαίρομαι που I am in peace μ' αυτή την διαπίστωση .
στην θέση τους βρίσκονται τα Forever 21 που και μόνο από το όνομα μπορείς να καταλάβεις σε τι ηλικίες στοχεύει. πολύ φθήνα ρούχα βέβαια, δεν το λες και κακό.
ο δρόμος άνω κάτω και από εκεί που κάποτε έβλεπες όλες τις φυλές του πραγματικού και του στιλιστικού κόσμου να παρελαύνουν, τώρα μετράς Σκοτσέζους εργάτες και Άγγλους με τόσο βαριές προφορές που θα έκαναν τον κάθε chav να νιώθει λόρδος μπροστά τους. 5 στις 10 σακούλες σταθερά είναι του Primark, αλλά με εντελώς απογοητευτικό εμπόρευμα για αυτή την σεζόν. σταθερή αξία στα ρούχα για μέσα στο σπίτι πάντως.
τα πιο ωραία high street ρούχα τα βρήκα στο River Island, και μετά από όλες τις βιτρίνες σε όλο το Λονδίνο μπορώ να δηλώσω ευθαρσώς πως τα παστέλ είναι το νέο μαύρο. μαύρα μαντάτα για όποιον η απόχρωση της επιδερμίδας του δεν του επιτρέπει να ενδώσει στην φανταστική αυτή παλέτα. κάτι που δεν μπορώ να πω εμπόδισε πολλές Αγγλίδες, οι οποίες ΦΥΣΙΚΑ εξακολουθούν να κυκλοφορούν με μπαλαρίνες και φούστες χωρίς καλσόν ή κάλτσες ακόμα και στους μείον χίλιους. και επειδή βρέθηκα εκεί όταν έστρωσε χιόνι σοβαρό [δεν είχα ξαναδεί χιόνι στο Λονδίνο ποτέ] μπορώ να δηλώσω ότι ούτε στο χιόνι μάσησαν πολύ καθώς δεν ήταν λίγα τα all star που είδα να βουλιάζουν στους όσους πόντους είχε.
στα λιγότερο mainstream τώρα, το east London που είναι και η Μέκκα του οποιουδήποτε κάνει κάτι σαφέστατα καλύτερο απ' αυτό που κάνεις εσύ και φοράει κάτι σαφέστατα παλιότερο απ' αυτό που φοράς εσύ, και ξέρει όλους αυτούς που εσύ θα μάθεις την επόμενη σεζόν ή μετά το τέλος την επερχόμενης εβδομάδας μόδας, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα απ' ότι 4 χρόνια πριν που ακόμα χρειαζόσουν πολλά αρχ*δια για να κυκλοφορήσεις οποιαδήποτε ώρα της μέρας στο Hackney για παράδειγμα. επίσης, οι περισσότερες εξωτερικές αγορές του ανατολικού Λονδίνου έχουν αρχίσει να γίνονται ελαφρώς όχι και τόσο ψαγμένες όσο παλιότερα, καθώς πλέον έρχεται κόσμος από παντού κάθε Κυριακή μεσημέρι για να ψωνίσει, οπότε και το εμπόρευμα τροποποιήθηκε κατάλληλα [βλέπε Sunday Upmarket].
σταθερή αξία το πολύ καλό, φθηνό και φυσικά multi-ethnic φαγητό. το καλύτερο burger δεν είναι πια στο 1001 αλλά [για μένα τουλάχιστον] στο Dalston Jazz Club όπου μετά τις έξι το απόγευμα, όπως και σε όλο το Hackney που στο daylight πλέον μοιάζει με το Elephant and Castle, γίνεται τις μουρλής από όλες τις κουλές προσωπικότητες αυτής της μεριάς του Λονδίνου, που οκ είναι και η πιο γοητευτική.
εκατομμύρια ποδήλατα στους δρόμους κάτι που πριν από 4 χρόνια δεν θα μπορούσε να το ισχυριστεί κανείς και πολύ περισσότερα ευγενικά και πολιτισμένα κατοικίδια, σε βαθμό που κάνουν τα δικά μας να μοιάζουν με άγρια ζώα της ζούγκλας. φυσικά ούτε λόγος για ακαθαρσίες σκύλων πουθενά. εννοείτε.
μετά από συζητήσεις με φίλους που έχουν έτσι κι έτσι δουλείες εκεί [γιατί υπάρχουν και φίλοι που έχουν πραγματικά γαμάτες δουλείες εκεί] κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν είναι η γη της επαγγελματικής επαγγελίας, φυσικά έχει την δυνατότητα να γίνει και είναι απολύτως στο χέρι σου να το κυνηγήσεις, αλλά για να μπορέσεις να το κάνεις αυτό πρέπει να επενδύσεις πολύ χρόνο και χρήμα για να συντηρηθείς μέχρι να πιάσεις την καλή. η πραγματική καλή είναι αυτή που θα σε βοηθήσει να βάλεις και ένα χ ποσό λιρών στον τραπεζικό σου λογαριασμό. ή έτσι και έτσι καλή είναι αυτή που σου επιτρέπει να ζεις απλά άνετα διατηρώντας ένα πολύ flat lifestyle από άποψη κοινωνικοποίησης, κοινώς να βγαίνεις μόνο τα Σάββατα και αυτό σε happy hours.
το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα είναι ότι είναι μια πολύ δύσκολη πόλη για μένεις όσο μεγαλώνεις και οι προτεραιότητες σου αλλάζουν. αν είσαι σε φάση να σκέφτεσαι την οικογένεια δε είναι απλά αδύνατο να μείνεις εκεί μόνος σου με την προοπτική να την δημιουργήσεις εκεί. φυσικά και γίνεται, αλλά πόσο χρόνο είσαι διατεθειμένος να περιμένεις?
για μένα, 4 χρόνια πριν σαφέστατα και θα μπορούσα να ζούσα εκεί και να είχα κάνει και επαγγελματικά θαύματα. τώρα πια, πολύ δύσκολα, και χαίρομαι που I am in peace μ' αυτή την διαπίστωση .
μια εντελως εξωφρενικη νυχτα
επιστρέφοντας στην Αθήνα χτες τα ξημερώματα από ένα παγωμένο Λονδίνο και μη βλέποντας την ώρα να βρεθώ κάτω από τα σκεπάσματα μου και να περάσω εκεί μια αιωνιότητα, μου συνέβησαν τα εξής τουλάχιστον εξοργιστικά σκηνικά τα οποία με έκαναν να θέλω να τρέξω κατευθείαν πίσω στο αεροπλάνο και να γυρίσω στην ευγένεια των Άγγλων. αυτών μου κατουράνε μέσα στην είσοδο του μετρό και το κίτρινο ρυάκι τρέχει μέχρι τα εκδοτήρια εισιτηρίων και που ΟΛΟΙ είναι απολύτως οκ με αυτό.
βγαίνοντας από το αεροδρόμιο έπεσα πάνω σε ένα ζευγάρι Ελλήνων, αγόρι-κορίτσι, πιθανότατα φίλοι, οι οποίοι κάπνιζαν μέσα στο χώρο του αεροδρομίου που εξαιτίας της πολύ περασμένης ώρας ήταν άδειο από οποιονδήποτε θα έπρεπε να τους μανουριάζει ακόμα για το θράσος τους να καπνίζουν μέσα στον χώρο του αεροδρομίου. και σαν να μην έφτανε αυτό, η κοπέλα σε μια εντελώς "είμαι Ελληνίδα και δεν γουστάρω να μου λένε πως να ζήσω" διάθεση, έσβηνε τα τσιγάρα της [πληθυντικός] στο πάτωμα.
μπήκα έξω φρενών στο πρώτο ταξί στην σειρά όπου φυσικά η μοίρα τα έφερε με τέτοιον τρόπο που αλίμονο αν δεν έπεφτα στον πιο γραφικό ταρίφα ολόκληρου του σύμπαντος.
ο συμπαθής αλλά borderline παρανοϊκός πολυλογάς μου έταξε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να μαντέψω ποιος καθόταν στην θέση που καθόμουν εγώ χτες, και αφού το πήρε το ποτάμι μου αποκάλυψε με ηρωικό ύφος "αυτός που σκότωσε τον Καντάφι". η ιστορία έχεις ως εξής: μάζεψε 3 μελαψούς άνδρες με κελεμπίες την προηγούμενη εβδομάδα από το Λιντρα Μαριοτ οι οποίοι του ζήτησαν με πολύ σπασμένα και βαριά αγγλικά να τους πάει στην πρεσβεία της Λιβύης. αυτός δεν μιλάει καλά αγγλικά, εκείνοι το ίδιο, πως κατάφεραν να πιάσουν κουβέντα για την κατάσταση στην μέση Ανατολή ένας Αλλάχ μόνο ξέρει και αυτό είναι αμφίβολο. με τα πολλά, αυτός που καθόταν στην θέση μου λέει, έβγαλε το κινητό του και του έδειξε ένα βιντεάκι που δείχνει την στιγμή της δολοφονίας και κάτι άλλα εξωφρενικά που αδυνατώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου σε μια προσπάθεια να διατηρήσω την λογική μου, η οποία σιγά σιγά με άφηνε. τους ζήτησε λέει κιόλας να του στείλουν το βιντεάκι με bluetooth αλλά η τεχνολογία τους εγκατέλειψε την πιο κρίσιμη στιγμή.
κατά τα άλλα, στην καλύτερη [για τα τρομαγμένα μου μάτια] opening line βιαστή όπως ακριβώς στις ταινίες, μου έβγαλε το τελευταίο τεύχος του Playboy το οποίο είχε καβατζωμένο κάτω από το κάθισμα του και μου είπε ότι οι μισές Playmate στο εξώφυλλο είναι γκόμενές του, και στις άλλες μισές κάνει τον ταρίφα για τις βίζιτες τους. μετά από ένα "εσύ τι δουλεία κάνεις κοπελιά?" και το απαραίτητο name dropping ευτυχώς δεν είχαμε κανέναν κοινό γνωστό, παρόλο που επέμενε ότι θα έπρεπε να ξέρω "μια Χριστίνα" σώνει και καλά επειδή έτυχε να δουλεύω σε περιοδικό, και η κουβέντα γύρισε στις "φίλες" του την Πέπη Τσεσμελή, την Τζούλια Αλεξανδράτου και στον Σπύρο Ρέβη.
και εγώ χαίρομαι που γύρισα Αθήνα. ΝΟΤ.
βγαίνοντας από το αεροδρόμιο έπεσα πάνω σε ένα ζευγάρι Ελλήνων, αγόρι-κορίτσι, πιθανότατα φίλοι, οι οποίοι κάπνιζαν μέσα στο χώρο του αεροδρομίου που εξαιτίας της πολύ περασμένης ώρας ήταν άδειο από οποιονδήποτε θα έπρεπε να τους μανουριάζει ακόμα για το θράσος τους να καπνίζουν μέσα στον χώρο του αεροδρομίου. και σαν να μην έφτανε αυτό, η κοπέλα σε μια εντελώς "είμαι Ελληνίδα και δεν γουστάρω να μου λένε πως να ζήσω" διάθεση, έσβηνε τα τσιγάρα της [πληθυντικός] στο πάτωμα.
μπήκα έξω φρενών στο πρώτο ταξί στην σειρά όπου φυσικά η μοίρα τα έφερε με τέτοιον τρόπο που αλίμονο αν δεν έπεφτα στον πιο γραφικό ταρίφα ολόκληρου του σύμπαντος.
ο συμπαθής αλλά borderline παρανοϊκός πολυλογάς μου έταξε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να μαντέψω ποιος καθόταν στην θέση που καθόμουν εγώ χτες, και αφού το πήρε το ποτάμι μου αποκάλυψε με ηρωικό ύφος "αυτός που σκότωσε τον Καντάφι". η ιστορία έχεις ως εξής: μάζεψε 3 μελαψούς άνδρες με κελεμπίες την προηγούμενη εβδομάδα από το Λιντρα Μαριοτ οι οποίοι του ζήτησαν με πολύ σπασμένα και βαριά αγγλικά να τους πάει στην πρεσβεία της Λιβύης. αυτός δεν μιλάει καλά αγγλικά, εκείνοι το ίδιο, πως κατάφεραν να πιάσουν κουβέντα για την κατάσταση στην μέση Ανατολή ένας Αλλάχ μόνο ξέρει και αυτό είναι αμφίβολο. με τα πολλά, αυτός που καθόταν στην θέση μου λέει, έβγαλε το κινητό του και του έδειξε ένα βιντεάκι που δείχνει την στιγμή της δολοφονίας και κάτι άλλα εξωφρενικά που αδυνατώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου σε μια προσπάθεια να διατηρήσω την λογική μου, η οποία σιγά σιγά με άφηνε. τους ζήτησε λέει κιόλας να του στείλουν το βιντεάκι με bluetooth αλλά η τεχνολογία τους εγκατέλειψε την πιο κρίσιμη στιγμή.
κατά τα άλλα, στην καλύτερη [για τα τρομαγμένα μου μάτια] opening line βιαστή όπως ακριβώς στις ταινίες, μου έβγαλε το τελευταίο τεύχος του Playboy το οποίο είχε καβατζωμένο κάτω από το κάθισμα του και μου είπε ότι οι μισές Playmate στο εξώφυλλο είναι γκόμενές του, και στις άλλες μισές κάνει τον ταρίφα για τις βίζιτες τους. μετά από ένα "εσύ τι δουλεία κάνεις κοπελιά?" και το απαραίτητο name dropping ευτυχώς δεν είχαμε κανέναν κοινό γνωστό, παρόλο που επέμενε ότι θα έπρεπε να ξέρω "μια Χριστίνα" σώνει και καλά επειδή έτυχε να δουλεύω σε περιοδικό, και η κουβέντα γύρισε στις "φίλες" του την Πέπη Τσεσμελή, την Τζούλια Αλεξανδράτου και στον Σπύρο Ρέβη.
και εγώ χαίρομαι που γύρισα Αθήνα. ΝΟΤ.
Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012
californication & sex: a case study
20 πράγματα που μου έμαθε για το σεξ το Californication
- όλοι έχουν πάντα όρεξη για σεξ
- οι άντρες είναι πάντα έτοιμοι για σεξ. πάντα. έτοιμοι. για. σεξ.
- οι γυναίκες έχουν πάντα την καλή διάθεση να σου πάρουν μια πίπα
- καθώς επίσης και να συμμετάσχουν σε κάθε πιθανό συνδυασμό τριου
- οι γυναίκες δεν έχουν κανένα απολύτως αισθητικό κριτήριο σχετικά με το ποιους πηδάνε
- ένα αμυδρό χαμόγελο είναι ικανό να ρίξει στο κρεβάτι οποιονδήποτε και οπουδήποτε, ανεξαρτήτου οικογενειακής κατάστασης, φύλου ή ακόμα και σεξουαλικού προσανατολισμού
- οι παντρεμένες γυναίκες σχεδόν πάντα απατούν τον άνδρα τους αφού πρώτα τις έχει απατήσει εκείνος
- οι παντρεμένοι άνδρες απατούν σχεδόν πάντα την γυναίκα τους [και όχι απαραίτητα με μια μικρότερη όπως άλλες σειρές και ταινίες μας έχουν κατά καιρούς πείσει]
- ο καλύτερος τρόπος για να εκδικηθείς κάποιον για κάτι που σου έκανε κάποια στιγμή στην ζωή σου είναι να πηδήξεις την γυναίκα ή τον άνδρα του/της
- όλοι έχουν πάντα όρεξη για σεξ
- όσο πιο τραγική είναι η κατάσταση που βιώνει κανείς τόσο αυξάνεται η επιθυμία του για σεξ
- ο μύθος την γυναικείας αποτρίχωσης είναι απλά μύθος στο LA το ίδιο και η σιλικόνη
- δεν θα μπορούσε κάνεις να ισχυριστεί το ίδιο και για την ανδρική [αποτρίχωση]
- σε μια ευαίσθητη και τρυφερή εφηβική ηλικία ΚΑΙ τα αγόρια πειραματίζονται σεξουαλικά με τους φίλους τους
- αλλά με κάποιον παρανοϊκό τρόπο ακόμα παραμένουν straight
- οι πορνοσταρ και οι βίζιτες είναι κατά βάθος αξιοπρεπή κορίτσια που στο τέλος της νύχτας σου αφήνουν τα λεφτά στο κομοδίνο άμα ήσουν καλός μαζί τους
- είναι απολύτως οκ μια κόρη να λέει στον μπαμπά της ότι κανένας γκόμενος δεν την αφήνει ούτε να του πάρει πίπα
- είναι απολύτως οκ ο άνδρας σου ή γκόμενος σου ή έστω κάποιος που απλά έκανες σεξ μια τυχαία νύχτα να κάνει σεξ με μια άλλη γυναίκα και εσύ να τον δεις ή να στο πει ή να το μάθεις ή να είσαι η μαμά/αδελφή/δίδυμη/γιαγιά/πρώην της
- επίσης, κατά 95% θα συνεχίσεις να είσαι μαζί του σαν να μην συνέβη πότε τίποτα το τρομερό
- κατά πάσα πιθανότητα θα κάνετε και τρίο ή παιδί ή θα ανταλλάξετε παρτενέρ
Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012
Lana Del Rey
η επόμενη μου δήλωση ίσως προκαλέσει μαζική υστερία και αυτοκτονίες σε όσους βάζουν το ipod τους για να πάνε μέχρι στην τουαλέτα, αλλά ομολογώ ότι music in not my thing lately. και όταν λέω lately, άσε με να το τοποθετήσω χρονικά: θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε η lady gaga και ο justin bieber και η μουσική είχε πραγματικό ήχο, από πραγματικούς ανθρώπους, που έπαιζαν πραγματικά όργανα? ε κάπου εκεί έχω μείνει και να σου πω την αλήθεια μου δεν θέλω και να συγχρονιστώ.
φυσικά, δεν υπάρχουν μόνο υπεραναπτυγμένα βρέφη με περουκίνια και αμφιβόλου φύλου τραγουδιάρες που κάνουν την κάθε Βέρα Λάμπρου σε κάθε χιλιόμετρο του εθνικού μας δικτύου underdressed, αλλά όπως και να το κάνουμε οι επιλογές σου είναι 1) ότι άκουγες από το γυμνάσιο και μετά, 2) ότι παίζουν τα ραδιόφωνα ή 3) ότι ακούει το twitter. σαφέστατα επιλέγω να ακούσω ότι άκουγα στο γυμνάσιο.
δεν είναι τυχαίο που σε κάθε πάρτι, όταν ακούγονται οι πρώτες νότες από το common people τα επίπεδα γονιμότητας χτυπάνε κόκκινο. αλλά αυτό θα το αναλύσω μια άλλη φορά.
εκεί που θέλω να καταλήξω είναι η Lana Del Rey, που όπως ήδη [ελπίζω] να ξέρεις αυτό δεν είναι καν το πραγματικό της όνομα. αγαπητέ φαν της. όπως τα πάντα πάνω της, εκτός από την φωνή της [ελπίζω].
αρνούμαι πεισματικά να ακούσω ότι ποστάρει ο κάθε κουλός συμμαθητής που ένας θεός ξέρει γιατί είμαστε φίλοι διαδικτυακά ενώ ποτέ δεν ανταλλάξαμε ούτε καλημέρα και κατά πάσα πιθανότητα με μισεί στην πραγματική ζωή, μέχρι τον κάθε καλιαρντό στυλίστα στους τοίχους τους στο facebook, και όταν ξέσπασε η μαζική υστερία με την Lana [btw, αυτό το όνομα, γιατί? εννοώ... αλήθεια, γιατί?] εγώ αγνοούσα ακόμα και την εξωτερική της εμφάνιση. πολύ αργότερα έκανα την σύνδεση της φωνής με "αυτό το κορίτσι με το λουλουδένιο στεφάνι στα μαλλιά". ακόμα πιο αργά άκουσα και την μουσική που ναι! μου άρεσε πολύ. είδα και 1-2 video clip και μπορώ επίσημα να παραδεχτώ ότι είναι το επόμενο καβλάκι του πλανήτη και είναι 100% politically correct αυτός ο χαρακτηρισμός.
η Lana βέβαια, όπως και κάθε νέο ή και παλιό αστέρι αυτού του συστήματος, που σέβεται τον εαυτό του, είναι ένα πολύ προσεκτικά διαλεγμένο, μεθοδευμένο και κατευθυνόμενο προϊόν. γεγονός που μου αρέσει αλλά μου την σπάει κιόλας: πιστεύω ότι πίσω από όλους τους καλλιτέχνες του κόσμου υπάρχει μια τεράστια ομάδα ανθρώπων. σε κάποιους κάνουν καλά την δουλειά τους, και σε άλλους είναι απλά άχρηστοι και πρέπει να απολυθούν επειγόντως.
αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω όμως, και είναι και η μαγεία του πράγματος αν θέλεις, είναι πως σκατά σκέφτονται και λένε "τώρα εμείς στην Lana θα βάλουμε ψεύτικα νύχια σιλικόνης και θα το κάνουμε την νέα μόδα" και από εκεί που όλοι έκραζαν τα ψεύτικα νύχια σιλικόνης, ξαφνικά, αρχίζουν να λένε "θεϊκό το μανικιούρ της Lana, θέλω και εγώ!". μεγάλη αδικία για την Παπαρίζου αυτό κατά την γνώμη μου καθώς θα έπρεπε να έχει τα πρωτεία στο λανσάρισμα του νύχι στριπτιτζούς.
τέλος πάντων απ΄ότι φαίνεται καλά το πάνε μέχρι τώρα για την νέα [???] Nancy Sinatra... για να δούμε.
φυσικά, δεν υπάρχουν μόνο υπεραναπτυγμένα βρέφη με περουκίνια και αμφιβόλου φύλου τραγουδιάρες που κάνουν την κάθε Βέρα Λάμπρου σε κάθε χιλιόμετρο του εθνικού μας δικτύου underdressed, αλλά όπως και να το κάνουμε οι επιλογές σου είναι 1) ότι άκουγες από το γυμνάσιο και μετά, 2) ότι παίζουν τα ραδιόφωνα ή 3) ότι ακούει το twitter. σαφέστατα επιλέγω να ακούσω ότι άκουγα στο γυμνάσιο.
δεν είναι τυχαίο που σε κάθε πάρτι, όταν ακούγονται οι πρώτες νότες από το common people τα επίπεδα γονιμότητας χτυπάνε κόκκινο. αλλά αυτό θα το αναλύσω μια άλλη φορά.
εκεί που θέλω να καταλήξω είναι η Lana Del Rey, που όπως ήδη [ελπίζω] να ξέρεις αυτό δεν είναι καν το πραγματικό της όνομα. αγαπητέ φαν της. όπως τα πάντα πάνω της, εκτός από την φωνή της [ελπίζω].
αρνούμαι πεισματικά να ακούσω ότι ποστάρει ο κάθε κουλός συμμαθητής που ένας θεός ξέρει γιατί είμαστε φίλοι διαδικτυακά ενώ ποτέ δεν ανταλλάξαμε ούτε καλημέρα και κατά πάσα πιθανότητα με μισεί στην πραγματική ζωή, μέχρι τον κάθε καλιαρντό στυλίστα στους τοίχους τους στο facebook, και όταν ξέσπασε η μαζική υστερία με την Lana [btw, αυτό το όνομα, γιατί? εννοώ... αλήθεια, γιατί?] εγώ αγνοούσα ακόμα και την εξωτερική της εμφάνιση. πολύ αργότερα έκανα την σύνδεση της φωνής με "αυτό το κορίτσι με το λουλουδένιο στεφάνι στα μαλλιά". ακόμα πιο αργά άκουσα και την μουσική που ναι! μου άρεσε πολύ. είδα και 1-2 video clip και μπορώ επίσημα να παραδεχτώ ότι είναι το επόμενο καβλάκι του πλανήτη και είναι 100% politically correct αυτός ο χαρακτηρισμός.
η Lana βέβαια, όπως και κάθε νέο ή και παλιό αστέρι αυτού του συστήματος, που σέβεται τον εαυτό του, είναι ένα πολύ προσεκτικά διαλεγμένο, μεθοδευμένο και κατευθυνόμενο προϊόν. γεγονός που μου αρέσει αλλά μου την σπάει κιόλας: πιστεύω ότι πίσω από όλους τους καλλιτέχνες του κόσμου υπάρχει μια τεράστια ομάδα ανθρώπων. σε κάποιους κάνουν καλά την δουλειά τους, και σε άλλους είναι απλά άχρηστοι και πρέπει να απολυθούν επειγόντως.
αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω όμως, και είναι και η μαγεία του πράγματος αν θέλεις, είναι πως σκατά σκέφτονται και λένε "τώρα εμείς στην Lana θα βάλουμε ψεύτικα νύχια σιλικόνης και θα το κάνουμε την νέα μόδα" και από εκεί που όλοι έκραζαν τα ψεύτικα νύχια σιλικόνης, ξαφνικά, αρχίζουν να λένε "θεϊκό το μανικιούρ της Lana, θέλω και εγώ!". μεγάλη αδικία για την Παπαρίζου αυτό κατά την γνώμη μου καθώς θα έπρεπε να έχει τα πρωτεία στο λανσάρισμα του νύχι στριπτιτζούς.
τέλος πάντων απ΄ότι φαίνεται καλά το πάνε μέχρι τώρα για την νέα [???] Nancy Sinatra... για να δούμε.
Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012
The Girl With the Dragon Tattoo US version
λοιπόν χτες είδα το κορίτσι με το τατουάζ το αμερικάνικο το οποίο περίμενα πολύ καιρό και από την ώρα που ανακοινώθηκε είχα μεγάλη αγωνία για το πως θα είναι.
καταρχάς είμαι τεράστια φαν των βιβλίων και των Σουηδικών ταινιών, ντάξει την τρίτη Σουηδική δεν την έχω δει ακόμα, αλλά νομίζω μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη.
ακριβώς όπως μια κοπέλα που έλεγε στον φίλο της όταν φεύγαμε από την αίθουσα "μου άρεσε πολύ περισσότερο από το Σουηδικό, εσένα?" και πριν προλάβει ο αρσενικός να απαντήσει του λέει "βέβαια ο Μικαελ και η Λισμπετ δεν μου άρεσαν καθόλου".
χμμμ τότε τι σου άρεσε κοπελιά σε μια ταινία στην οποία δεν σου άρεσαν καθόλου οι πρωταγωνιστές?!
αυτό θα παραμείνει μάλλον μυστήριο για όλους.
στο λοιπόν, φανταστική η αμερικάνικη, κράτησαν το περιβάλλον της Σουηδίας για τα γυρίσματα γιατί πιθανότατα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη τόσο "σκοτεινό" με την "κακός χαρακτήρας" έννοια του όρου μέρος για να γυριστεί μια τέτοια ταινία και πολύ καλά κάνανε. κάπου διάβασα ότι οι ηθοποιοί είχαν μια προφορά και καλά Σουηδική και ότι ήταν λάθος αυτό κτλ εγώ το βρήκα καταπληκτικό, καταρχάς και γιατί δεν μου φάνηκε ούτε και καλά, αλλά ούτε και καλά Σουηδική. ήταν απλά μια βαριά προφορά που συναντάτε όσο Βορειότερα ανεβαίνεις και αυτό είναι γεωγραφικό γεγονός. τρομερή ατμόσφαιρα, τρομερά τοπία, τέλεια locations για τα σπίτια και τα flash backs που έκανε ήταν τόσο ακριβή χρονολογικά από άποψη μόδας και διάθεσης ακόμα και χρώματος του φιλμ που ήταν επιτέλους σαν να έβλεπα ότι είχα φανταστεί διαβάζοντας το βιβλίο. βέβαια το σπίτι του Μάρτιν και ο θάλαμος βασανιστηρίων στο κάτω επίπεδο ήταν πολύ state-of-the-art απ' ότι και ο δόλιος ο Stieg* ενδεχομένως να είχε φανταστεί, αλλά όλα αυτό το έκανε ακόμα πιο γοητευτικό και ανατριχιαστικό.
επίσης, δεν μπορώ να μην σχολιάσω τα καταπληκτικά ρούχα του Daniel Graig, που εμένα δεν μου αρέσει γενικά σαν ηθοποιός [ούτε άνδρας μέχρι την στιγμή φυσικά που παντρεύτηκε την μοναδική Rachel Weisz] αλλά εδώ δεν είχε μόνο ενδιαφέρον, αλλά ήταν και αστείος. ποιος να μας το 'λεγε, I know, I know. φανταστικά ρούχα επίσης και η Rooney Mara η οποία ήταν ελαφρώς πιο γλυκιά από την Σουηδή προκάτοχο της και στο έκανε ακόμα πιο δύσκολο να την δεις να τραβάει όλα αυτά που τραβάει. επίσης συγκλονιστικό styling, boarderline λεσβιακό, όπως και η ίδια, και θες να μάθεις και κάτι? η H&M σε συνεργασία με τη στιλίστρια της ταινίας έκανε ολόκληρη σειρά από ρούχα τα οποία μην απορείς γιατί δεν τα είδες ΠΟΤΕ εδώ στην ψωροκώσταινα που μένεις. η Robin Right [που δεν μπορώ με ΤΙΠΟΤΑ να την συνηθίσω χωρίς το Penn σαν κατάληξη στο επώνυμο της] ήταν μαγική, όσο γερασμένη πρέπει, όσο sexy πρέπει, ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗ από την Σουηδή Erica.
βέβαια, το φινάλε μου το άλλαξε λίγο ο Φιντσερ, τι λίγο δηλαδή, του γάμ*σε την μάνα και δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το έκανε αυτό. θέλω να πω ήταν πολύ ξεκάθαρο τι γινόταν στο βιβλίο και στην Σουηδική ταινία και δεν βρήκα λόγο για αυτή την τόσο σημαντική αλλαγή.
γενικότερα a must see and read!!!!
*να σου πω εδώ για την ιστορία [είμαι σίγουρη ότι το έχω αναφέρει ξανά παλιότερα] ότι ο Stieg Larsson πέθανε πολύ πριν δει την τεράστια επιτυχία των βιβλίων του καλά-καλά, πόσο μάλλον να γίνονται και Χολιγουντιανή ταινία. sob.
καταρχάς είμαι τεράστια φαν των βιβλίων και των Σουηδικών ταινιών, ντάξει την τρίτη Σουηδική δεν την έχω δει ακόμα, αλλά νομίζω μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη.
ακριβώς όπως μια κοπέλα που έλεγε στον φίλο της όταν φεύγαμε από την αίθουσα "μου άρεσε πολύ περισσότερο από το Σουηδικό, εσένα?" και πριν προλάβει ο αρσενικός να απαντήσει του λέει "βέβαια ο Μικαελ και η Λισμπετ δεν μου άρεσαν καθόλου".
χμμμ τότε τι σου άρεσε κοπελιά σε μια ταινία στην οποία δεν σου άρεσαν καθόλου οι πρωταγωνιστές?!
αυτό θα παραμείνει μάλλον μυστήριο για όλους.
στο λοιπόν, φανταστική η αμερικάνικη, κράτησαν το περιβάλλον της Σουηδίας για τα γυρίσματα γιατί πιθανότατα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη τόσο "σκοτεινό" με την "κακός χαρακτήρας" έννοια του όρου μέρος για να γυριστεί μια τέτοια ταινία και πολύ καλά κάνανε. κάπου διάβασα ότι οι ηθοποιοί είχαν μια προφορά και καλά Σουηδική και ότι ήταν λάθος αυτό κτλ εγώ το βρήκα καταπληκτικό, καταρχάς και γιατί δεν μου φάνηκε ούτε και καλά, αλλά ούτε και καλά Σουηδική. ήταν απλά μια βαριά προφορά που συναντάτε όσο Βορειότερα ανεβαίνεις και αυτό είναι γεωγραφικό γεγονός. τρομερή ατμόσφαιρα, τρομερά τοπία, τέλεια locations για τα σπίτια και τα flash backs που έκανε ήταν τόσο ακριβή χρονολογικά από άποψη μόδας και διάθεσης ακόμα και χρώματος του φιλμ που ήταν επιτέλους σαν να έβλεπα ότι είχα φανταστεί διαβάζοντας το βιβλίο. βέβαια το σπίτι του Μάρτιν και ο θάλαμος βασανιστηρίων στο κάτω επίπεδο ήταν πολύ state-of-the-art απ' ότι και ο δόλιος ο Stieg* ενδεχομένως να είχε φανταστεί, αλλά όλα αυτό το έκανε ακόμα πιο γοητευτικό και ανατριχιαστικό.
επίσης, δεν μπορώ να μην σχολιάσω τα καταπληκτικά ρούχα του Daniel Graig, που εμένα δεν μου αρέσει γενικά σαν ηθοποιός [ούτε άνδρας μέχρι την στιγμή φυσικά που παντρεύτηκε την μοναδική Rachel Weisz] αλλά εδώ δεν είχε μόνο ενδιαφέρον, αλλά ήταν και αστείος. ποιος να μας το 'λεγε, I know, I know. φανταστικά ρούχα επίσης και η Rooney Mara η οποία ήταν ελαφρώς πιο γλυκιά από την Σουηδή προκάτοχο της και στο έκανε ακόμα πιο δύσκολο να την δεις να τραβάει όλα αυτά που τραβάει. επίσης συγκλονιστικό styling, boarderline λεσβιακό, όπως και η ίδια, και θες να μάθεις και κάτι? η H&M σε συνεργασία με τη στιλίστρια της ταινίας έκανε ολόκληρη σειρά από ρούχα τα οποία μην απορείς γιατί δεν τα είδες ΠΟΤΕ εδώ στην ψωροκώσταινα που μένεις. η Robin Right [που δεν μπορώ με ΤΙΠΟΤΑ να την συνηθίσω χωρίς το Penn σαν κατάληξη στο επώνυμο της] ήταν μαγική, όσο γερασμένη πρέπει, όσο sexy πρέπει, ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗ από την Σουηδή Erica.
βέβαια, το φινάλε μου το άλλαξε λίγο ο Φιντσερ, τι λίγο δηλαδή, του γάμ*σε την μάνα και δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το έκανε αυτό. θέλω να πω ήταν πολύ ξεκάθαρο τι γινόταν στο βιβλίο και στην Σουηδική ταινία και δεν βρήκα λόγο για αυτή την τόσο σημαντική αλλαγή.
γενικότερα a must see and read!!!!
*να σου πω εδώ για την ιστορία [είμαι σίγουρη ότι το έχω αναφέρει ξανά παλιότερα] ότι ο Stieg Larsson πέθανε πολύ πριν δει την τεράστια επιτυχία των βιβλίων του καλά-καλά, πόσο μάλλον να γίνονται και Χολιγουντιανή ταινία. sob.
Gossip Girl season 05 episode 11
σήμερα θα γράψω πολλά ποστς οπότε δέστε την ζώνη σας, βαρέστε και καμία παραίτηση άμα λάχει, γιατί έχω πολύ υλικό λέμε.
[προσοχή, σχετικά με την παραίτηση ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την αποχώρηση από το ταμείο. ξεκαθαρίζω.]
λοιπόν ποστ νούμερο 1. Gossip Girl mofo και όποιος δεν γουστάρει το κλείνει επί τόπου γιατί θα πέσε πολύ φτυάρι και πολύ spoiler επίσης.
αυτό το ρημάδι το ενδέκατο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου το περίμενα πως και πως. ίσως όσο δεν έχω περιμένει άλλο επεισόδιο άλλης σειρά ποτέ. βέβαια, τώρα που σχεδόν τελειώνω τον τέταρτο κύκλο Californication και θα πρέπει να βλέπω τον πέμπτο παράλληλα με Αμερική δεν ξέρω αν θα μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο.
τέλος πάντων, Gossip Girl σχολιάζουμε σήμερα. το δέκατο επεισόδιο ανέβηκε κάποια στιγμή μέσα στα Χριστούγεννα και το ενδέκατο έπρεπε να το περιμένουμε μέχρι τις 16 Ιανουαρίου, καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό αγαπημένη φαν έτσι δεν είναι? ειδικά από την στιγμή που το δέκατο είχε τελειώσει με τον πιο γαμάτο-γάματα τρόπο στην ιστορία των χριστουγεννιάτικων διακοπών.
τι το 'θέλα?!
πόσο μαλακία ήταν θα σε αφήσω να το κρίνεις και η ίδια αν θέλεις να συνεχίσεις να διαβάζεις παρακάτω. ή στα σχόλια αν το είδες.
καταρχάς ο Νταν πρέπει όπως και δήποτε να κάνει κάτι με τα μαλλιά του [hint: λέγεται "κούρεμα" ή/και κλάδεμα] γιατί έχει πάψει να θυμίζει άνθρωπο, πόσο μάλλον το αγόρι που κάποτε αγάπησα. αυτονόητα, πλέον, ΝΟΤ. επίσης πρέπει να σταματήσει να το παίζει θύμα και ο κακομοιρούλης της υπόθεσης γιατί μας τα έχει ζαλίσει.
και να αποφασίσει τελικά πια γουστάρει: την Μπλερ ή την Σερινα?
φυσικά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ως προς το ποια θα έπρεπε [ναι αυτό το μπλογκ τάσσεται φανατικά υπέρ της Μπλερ! όποιος έχει κάτι να πει επ' αυτού καλύτερα να σωπάσει για πάντα].
λοιπόν στο ζουμί, δέκατο επεισόδιο η Μπλερ και ο Τσακ επιτέλους λένε σ' αγαπώ, μ' αγαπάς τι θα γίνει με μας, και εκεί που πάμε να πιστέψουμε ότι θα δέσει τελικά το γλυκό και θα μας αφήσουν στην μιζέρια μας, γκρεμοτσακίζονται σε τροχαίο με την λιμουζίνα τους, φυσικά, και στο νοσοκομείο μαθαίνουμε [στο ενδέκατο πλέον επεισόδιο καθώς το δέκατο σταματάει εκεί ακριβώς που η Λιλι υπονοεί πως ίσως ο Τσακ και να μην τα καταφέρει τελικά... drum roll at it's best] πως τελικά και οι δυο τους τα κατάφεραν αλλά το μωρό της Μπλερ όχι. οπότε πάει αυτό το μυστήριο τρένο για το ποιος είναι ο πατέρας και συνεχίζουμε να βλέπουμε την Μπλερ να φοράει φανταστικά ρούχα γιατί με την "εγκυμοσύνη" την ντύνανε σαν τσουβάλι με πατάτες. οτ κουτούρ μεν. τσουβάλι με πατάτες δε.
η Μπλερ μας στιλάτη πάντα ακόμα και με την ποδιά σημαία του Greys Anatomy, με βελούδινη ρόμπα, αφού μαθαίνει ότι έχασε το μωρό, τελευταία της νότα λογικής είναι να ζήσει ο Τσακ και αφού οι γιατροί δεν της δίνουν πολλά περιθώρια για αυτό, τι είναι το πιο λογικό που μπορεί να κάνει? να πάει να προσευχηθεί.
και κάπου εκεί αρχίζει η επιστημονική φαντασία και τελειώνει η πραγματικά φαντασία.
και αρχίζει ο εμετούλης.
κανονικά νομίζεις ότι θα κάνει συμφωνία με τον διάβολο, αλλά που τέτοια τύχη?! αρχίζει να προσεύχεται και μάλιστα υπόσχεται στο υπερπέραν ότι άμα γίνει καλά ο Τσακ, αυτή θα τηρήσει την υπόσχεση της να παντρευτεί τον μαλακοΓάλλο. έτσι για να τυρρανάει εμένα το έκανε. ως δια μαγείας εκείνη την ώρα εμφανίζεται μια νοσοκόμα η οποία την ενημερώνει πως ο κύριος Μπας επιθυμεί να την δει. μπίνγκο.
από τότε η Μπλερ ξαφνικά γίνεται Ελένη Λουκά και προσπαθεί να κρατήσει την υπόσχεση της να μείνει μακριά από τον Τσακ καθώς πιστεύει ότι εκείνη είναι η πηγή του κακού για ότι συνέβη, και πως αν είναι μαζί, ότι πάθει ο Τσακ οποιαδήποτε στιγμή στην ζωή του, θα φταίει αυτή. ξέρω τι λέξη σου έρχεται στο μυαλό, μια είναι και λέγετε: ΤΡΕΛΕΣ.
κάπου μέσα σ' όλη την παραζάλη της πρόβας του νυφικού στην οποία εμφανίζεται και το κοριτσάκι από το The Ring, εεε συγνώμη, εννοώ η Βερα Γουανγκ,
και τα μυστικά ραντεβού της Μπλερ και του Νταν, γιατί φυσικά ο Νταν είναι ο μόνος που ξέρει για τον όρκο που έδωσε η Μπλερ και την τρέχει σε εκκλησίες και εξομολογητήρια να βρει την άκρη της με τον θεό, ο Τσακ με τον μαλακοΓάλλο πιστεύουν ότι η Μπλερ τους απατάει και τους δυο με τον Νταν και εκεί που πάνε να δημιουργήσουν μεγάλο σκάνδαλο, μεγάλο σκάνδαλο να σκάσει και εμάς λίγο το χειλάκι μας, μπαίνει στην μέση η Σερινα η οποία λέει τι άλλο? ότι εκείνη βγαίνει ΞΑΝΑ με τον Νταν και στην ουσία η Μπλερ τους κάνει πλάτες. αν υποψιαστώ ότι θα περάσω άλλη μια σεζόν με αυτούς τους δυο κουλούς να προσποιούνται ότι κάνουν σεξ θα τις κόψω.
τέλος πάντων, άκρη δεν βγήκε, ο Τσακ έξαλλος που δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει, η Μπλερ στην κοσμάρα της που θέλει τον Τσακ αλλά δεν μπορεί να είναι μαζί του γιατί ο κακός θεούλης θα τους τιμωρήσει, ο Γάλλος, καλά κοσμάρα νούμερο δυο, και για τους άλλους ποιος νοιάζεται βασικά.
τέλος, αυτό το επεισόδιο δεν είχε ούτε μια ατάκα από το Gossip Girl γιατί υποτίθεται ότι η Νέα Υόρκη και το απερ ιστ σαιντ την έχουν κάνει πέρα και δεν την παίζουν πια.
αλλά στο τέλος μας το πετάει το xo xo και μας κλείνει πονηρά το μάτι.
εμετούλης mode ON.
σε περίπτωση που νομίζεις ότι δεν θα το ξαναδώ κάνεις μεγάλο λάθος. δεν σου έχω πει ότι είμαι μεγάλη μαζόχα? α κακώς!
ΥΓ ξέχασα να σου πω το υπεραστείο που ειπώθηκε: η Τζένη είναι στο Λονδίνο και σπουδάζει μόδα και κάνει παρέα με την Alexa Chung.
[προσοχή, σχετικά με την παραίτηση ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την αποχώρηση από το ταμείο. ξεκαθαρίζω.]
λοιπόν ποστ νούμερο 1. Gossip Girl mofo και όποιος δεν γουστάρει το κλείνει επί τόπου γιατί θα πέσε πολύ φτυάρι και πολύ spoiler επίσης.
αυτό το ρημάδι το ενδέκατο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου το περίμενα πως και πως. ίσως όσο δεν έχω περιμένει άλλο επεισόδιο άλλης σειρά ποτέ. βέβαια, τώρα που σχεδόν τελειώνω τον τέταρτο κύκλο Californication και θα πρέπει να βλέπω τον πέμπτο παράλληλα με Αμερική δεν ξέρω αν θα μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο.
τέλος πάντων, Gossip Girl σχολιάζουμε σήμερα. το δέκατο επεισόδιο ανέβηκε κάποια στιγμή μέσα στα Χριστούγεννα και το ενδέκατο έπρεπε να το περιμένουμε μέχρι τις 16 Ιανουαρίου, καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό αγαπημένη φαν έτσι δεν είναι? ειδικά από την στιγμή που το δέκατο είχε τελειώσει με τον πιο γαμάτο-γάματα τρόπο στην ιστορία των χριστουγεννιάτικων διακοπών.
τι το 'θέλα?!
πόσο μαλακία ήταν θα σε αφήσω να το κρίνεις και η ίδια αν θέλεις να συνεχίσεις να διαβάζεις παρακάτω. ή στα σχόλια αν το είδες.
καταρχάς ο Νταν πρέπει όπως και δήποτε να κάνει κάτι με τα μαλλιά του [hint: λέγεται "κούρεμα" ή/και κλάδεμα] γιατί έχει πάψει να θυμίζει άνθρωπο, πόσο μάλλον το αγόρι που κάποτε αγάπησα. αυτονόητα, πλέον, ΝΟΤ. επίσης πρέπει να σταματήσει να το παίζει θύμα και ο κακομοιρούλης της υπόθεσης γιατί μας τα έχει ζαλίσει.
και να αποφασίσει τελικά πια γουστάρει: την Μπλερ ή την Σερινα?
φυσικά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ως προς το ποια θα έπρεπε [ναι αυτό το μπλογκ τάσσεται φανατικά υπέρ της Μπλερ! όποιος έχει κάτι να πει επ' αυτού καλύτερα να σωπάσει για πάντα].
λοιπόν στο ζουμί, δέκατο επεισόδιο η Μπλερ και ο Τσακ επιτέλους λένε σ' αγαπώ, μ' αγαπάς τι θα γίνει με μας, και εκεί που πάμε να πιστέψουμε ότι θα δέσει τελικά το γλυκό και θα μας αφήσουν στην μιζέρια μας, γκρεμοτσακίζονται σε τροχαίο με την λιμουζίνα τους, φυσικά, και στο νοσοκομείο μαθαίνουμε [στο ενδέκατο πλέον επεισόδιο καθώς το δέκατο σταματάει εκεί ακριβώς που η Λιλι υπονοεί πως ίσως ο Τσακ και να μην τα καταφέρει τελικά... drum roll at it's best] πως τελικά και οι δυο τους τα κατάφεραν αλλά το μωρό της Μπλερ όχι. οπότε πάει αυτό το μυστήριο τρένο για το ποιος είναι ο πατέρας και συνεχίζουμε να βλέπουμε την Μπλερ να φοράει φανταστικά ρούχα γιατί με την "εγκυμοσύνη" την ντύνανε σαν τσουβάλι με πατάτες. οτ κουτούρ μεν. τσουβάλι με πατάτες δε.
η Μπλερ μας στιλάτη πάντα ακόμα και με την ποδιά σημαία του Greys Anatomy, με βελούδινη ρόμπα, αφού μαθαίνει ότι έχασε το μωρό, τελευταία της νότα λογικής είναι να ζήσει ο Τσακ και αφού οι γιατροί δεν της δίνουν πολλά περιθώρια για αυτό, τι είναι το πιο λογικό που μπορεί να κάνει? να πάει να προσευχηθεί.
και κάπου εκεί αρχίζει η επιστημονική φαντασία και τελειώνει η πραγματικά φαντασία.
και αρχίζει ο εμετούλης.
κανονικά νομίζεις ότι θα κάνει συμφωνία με τον διάβολο, αλλά που τέτοια τύχη?! αρχίζει να προσεύχεται και μάλιστα υπόσχεται στο υπερπέραν ότι άμα γίνει καλά ο Τσακ, αυτή θα τηρήσει την υπόσχεση της να παντρευτεί τον μαλακοΓάλλο. έτσι για να τυρρανάει εμένα το έκανε. ως δια μαγείας εκείνη την ώρα εμφανίζεται μια νοσοκόμα η οποία την ενημερώνει πως ο κύριος Μπας επιθυμεί να την δει. μπίνγκο.
από τότε η Μπλερ ξαφνικά γίνεται Ελένη Λουκά και προσπαθεί να κρατήσει την υπόσχεση της να μείνει μακριά από τον Τσακ καθώς πιστεύει ότι εκείνη είναι η πηγή του κακού για ότι συνέβη, και πως αν είναι μαζί, ότι πάθει ο Τσακ οποιαδήποτε στιγμή στην ζωή του, θα φταίει αυτή. ξέρω τι λέξη σου έρχεται στο μυαλό, μια είναι και λέγετε: ΤΡΕΛΕΣ.
κάπου μέσα σ' όλη την παραζάλη της πρόβας του νυφικού στην οποία εμφανίζεται και το κοριτσάκι από το The Ring, εεε συγνώμη, εννοώ η Βερα Γουανγκ,
και τα μυστικά ραντεβού της Μπλερ και του Νταν, γιατί φυσικά ο Νταν είναι ο μόνος που ξέρει για τον όρκο που έδωσε η Μπλερ και την τρέχει σε εκκλησίες και εξομολογητήρια να βρει την άκρη της με τον θεό, ο Τσακ με τον μαλακοΓάλλο πιστεύουν ότι η Μπλερ τους απατάει και τους δυο με τον Νταν και εκεί που πάνε να δημιουργήσουν μεγάλο σκάνδαλο, μεγάλο σκάνδαλο να σκάσει και εμάς λίγο το χειλάκι μας, μπαίνει στην μέση η Σερινα η οποία λέει τι άλλο? ότι εκείνη βγαίνει ΞΑΝΑ με τον Νταν και στην ουσία η Μπλερ τους κάνει πλάτες. αν υποψιαστώ ότι θα περάσω άλλη μια σεζόν με αυτούς τους δυο κουλούς να προσποιούνται ότι κάνουν σεξ θα τις κόψω.τέλος πάντων, άκρη δεν βγήκε, ο Τσακ έξαλλος που δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει, η Μπλερ στην κοσμάρα της που θέλει τον Τσακ αλλά δεν μπορεί να είναι μαζί του γιατί ο κακός θεούλης θα τους τιμωρήσει, ο Γάλλος, καλά κοσμάρα νούμερο δυο, και για τους άλλους ποιος νοιάζεται βασικά.
τέλος, αυτό το επεισόδιο δεν είχε ούτε μια ατάκα από το Gossip Girl γιατί υποτίθεται ότι η Νέα Υόρκη και το απερ ιστ σαιντ την έχουν κάνει πέρα και δεν την παίζουν πια.
αλλά στο τέλος μας το πετάει το xo xo και μας κλείνει πονηρά το μάτι.
εμετούλης mode ON.
σε περίπτωση που νομίζεις ότι δεν θα το ξαναδώ κάνεις μεγάλο λάθος. δεν σου έχω πει ότι είμαι μεγάλη μαζόχα? α κακώς!
ΥΓ ξέχασα να σου πω το υπεραστείο που ειπώθηκε: η Τζένη είναι στο Λονδίνο και σπουδάζει μόδα και κάνει παρέα με την Alexa Chung.
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
pre-fail 2012
δεν θα μπλεχτώ στα φασιονίστικα μονοπάτια να σχολιάσω τις καινούργιες συλλογές γιατί υπάρχουν άλλες και άλλες που το κάνουν τόσο πολύ καλύτερα από μένα.
άλλες πάλι όχι, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία αυτή τη στιγμή.
τέλος πάντων. για τις χρυσές σφαίρες βέβαια, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αντισταθώ γιατί πολύ μου αρέσουν αυτά τα "κοίτα τι φοράει αυτή θε μου" και όλα αυτά τα καλιαρντά. όρκο λοιπόν δεν παίρνω ότι δεν θα διαβάσεις για δεύτερη φορά λίγο κόκκινο χαλί.
άλλο είναι το θέμα μου όμως σήμερα, έτσι που έριχνα ένα βλέφαρο στα pre-fall του '12, γιατί του '11 τα είχαμε ξεφτιλίσει κάτι ωραίες εποχές, και συγκεκριμένα στα ρούχα της Stella McCartney που υπό κανονικές συνθήκες συμπαθώ και εκτιμώ πολύ.
αλλά αγάπη μου, τι είναι αυτά που θα μας πασάρει φέτος και όλες οι φασιονίστριες θα πάθουν παραλήρημα πάλι "divine", και "divine" ενώ είναι μια μαλακία και μισή.
τι δεν με πιστεύεις? ορίστε δες και από μόνη σου και πες μου ειλικρινά αν στα χαρίζανε, τι θα φόραγες?
really now Stella? Really?
άλλες πάλι όχι, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία αυτή τη στιγμή.
τέλος πάντων. για τις χρυσές σφαίρες βέβαια, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αντισταθώ γιατί πολύ μου αρέσουν αυτά τα "κοίτα τι φοράει αυτή θε μου" και όλα αυτά τα καλιαρντά. όρκο λοιπόν δεν παίρνω ότι δεν θα διαβάσεις για δεύτερη φορά λίγο κόκκινο χαλί.
άλλο είναι το θέμα μου όμως σήμερα, έτσι που έριχνα ένα βλέφαρο στα pre-fall του '12, γιατί του '11 τα είχαμε ξεφτιλίσει κάτι ωραίες εποχές, και συγκεκριμένα στα ρούχα της Stella McCartney που υπό κανονικές συνθήκες συμπαθώ και εκτιμώ πολύ.
αλλά αγάπη μου, τι είναι αυτά που θα μας πασάρει φέτος και όλες οι φασιονίστριες θα πάθουν παραλήρημα πάλι "divine", και "divine" ενώ είναι μια μαλακία και μισή.
τι δεν με πιστεύεις? ορίστε δες και από μόνη σου και πες μου ειλικρινά αν στα χαρίζανε, τι θα φόραγες?
really now Stella? Really?Φωτογραφίες από LDNFashion
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)