Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

notes on sex and the city 2

μετράει αυτό για δεύτερο ποστ σε μια μέρα? μπαα είναι μετά τις δώδεκα και έτσι καταγράφεται για την επόμενη. αλλά έχω φρέσκο πράμα που δεν μπορώ και να μην σχολιάσω κιόλας. μόλις γύρισα από την πρεμιέρα του sex and the city 2.
πριν ξεκινήσω να λέω το οτιδήποτε να πω αρχικά ότι όταν πρωτοείδα το τρέιλερ είχα αποφασίσει όχι μόνο ότι δεν μου αρέσει και ότι το βρίσκω αηδιαστικό (λόγω της απεριόριστης χλιδής), αλλά ότι δεν θα μπω καν στον κόπο να το δω, τουλάχιστον όχι στο σινεμά.
τότε γιατί πήγες κυρά μου, για να κράξεις μετά? καταρχήν είναι γνωστό παντού ότι δεν κράζω. κάνω, ή μάλλον ασκώ κοινωνική κριτική και μάλιστα σε ένα θέμα και μια βιομηχανία την οποία αν μη τι άλλο γνωρίζω πολύ καλά (και από την καλή και από την ανάποδη). στην μόδα αναφέρομαι, όχι στο κουτσομπολιό και το κράξιμο. κατά δεύτερον, πήγα με τα κορίτσια από την δουλεία με προσκλήσεις από την δουλεία. τρίτον αν δεν πήγαινα με αυτό το σετ των κοριτσιών θα έπρεπε να πάω με άλλο σετ και να πλήρωνα κιόλας. το μόνο σίγουρο είναι ότι την ταινία δεν θα την γλίτωνα και αφού κατάφερα να γλιτώσω το εισιτήριο κερδισμένη είμαι.
το λοιπόν, σήμερα πρεμιέρα σου λέει, διάσημοι και μη σου λέει, αίθουσες κλεισμένες στο mall σου λέει, και από χορηγό και catering τι σου λέει? την απόλυτη κρίση. αυτό σου λέει. ντράπηκα για την village τόσο πολύ σε σημείο που εγώ ας πούμε εάν ήμουν στην θέσης τους (λέμε τώρα) δεν θα αποφάσιζα να κάνω την πρεμιέρα της ταινίας τόσο φτωχά ή χωρίς να έχω φροντίσει να εξασφαλίσω τον υπερ χορηγό ή έστω μια χορηγία που να δώσει στην πρεμιέρα την όποια αίγλη της αρμόζει. μιλάμε για φράουλες δέκα ευρώ το κιλό από τον μανάβη μιας κάποιας λαϊκής που βρέθηκε τυχαία στον δρόμο κάποιου από την παραγωγή και σου λέει δεν τις φορτώνω να τις δώσω στους τάχα μου celebrities που θα περιμένουν σαμπάνιες και χαβιάρια. άσε που ο χορηγός ήταν ένα energy drink που πραγματικά τον τελευταίο καιρό μόνο κλύσμα δεν μας το έχουνε κάνει. το συναντάω παντού, μέχρι και στην δουλεία μας το φέρανε για δείγμα. όχι αυτό δεν είναι δείγμα καλού και σωστού marketing αλλά βασική θεωρία για το πως μπορεί ένα απλό προϊόν να γίνει τόσο ενοχλητικό που τελικά κανείς να μην θέλει να το αγοράσει.
μια μιζέρια και μια φτώχεια λοιπόν η όλη διοργάνωση.
και αφού περιμένουμε όλους τους διάσημους να φωτογραφηθούν για τις αυριανές μεσημεριανές εκπομπές, η ταινία επιτέλους αρχίζει. εμείς έχουμε ήδη φάει όλα τα nachos. αυτό από μόνο του ήταν ο απόλυτος οιωνός ότι η ταινία θα είναι μούφα, και επειδή τα nachos δεν λένε ποτέ ψέματα, ήταν.
σεναριακά ήταν απολύτως κενή. μιλάμε για το απόλυτο τίποτα, το απόλυτο χάος. μηδέν. αυτό βέβαια απ' ότι κατάλαβα είναι μια γενική τάση που επικρατεί στο hollywood μιας και από τα δύο διαφημιστικά τρέιλερ που προηγήθηκαν της ταινίας, δεν κατάλαβα χριστό.
αλλά για αυτά καλύτερα να μιλήσει ο τιμογιαννάκης που ξέρει περισσότερα και πάει και στις κάννες.
εγώ τώρα θα σας πω για την patrizia field. μια φορά και έναν καιρό ήταν μια στυλίστρια που της άρεσε πολύ να ανακατεύει στυλ ρούχων, υφασμάτων και χρωμάτων. σε πολύ λίγα χρόνια το ταλέντο της αναδείχθηκε και έτσι ήρθε μια μέρα που ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα με μια σειρά που ξεκινούσε τότε και αφορούσε τον έρωτα και το σεξ στην έξαλλη πόλη της νέας υόρκης. οι στιλιστικές επιλογές της patrizia έγιναν το σήμα κατατεθέν της σειράς και έτσι όλες οι αμερικάνες πέσανε σε μαζική υστερία με τα ρούχα της και τους συνδυασμούς της με αποτέλεσμα όλες τους να κυκλοφορούν έξω σαν τις τρελές με τα πιο κουλά ρούχα τα οποία όμως όλοι θεωρούσαν σέξι και οποίος αντέξει. σε λίγα χρόνια αυτή η μόδα ήρθε και στην ευρώπη και στην μακρινή μας ελλάδα. έτσι από το τσίπουρο και το σαλέπι που πίναμε μέχρι τότε, ξαφνικά αρχίσαμε να πίνουμε μόνο κοκτέιλ και να φοράμε παπούτσια που τα έφτιαχναν μανώληδες για μπορούμε να τα λέμε μανόλος μιας και ως γνωστόν παπούτσι από τον μανώλη σου και ας ειν' και μπαλωμένο.
δέκα χρόνια αργότερα η έμπνευση της patrizia είχε αρχίσει να εξαντλείται και όμως ο κόσμος και το πιστό της κοινό διψούσε κι άλλο. απελπισμένη εκείνη φόρεσε στο τελευταίο επεισόδιο ότι της είχε ξεμείνει από ύφασμα και πούλια τόσα χρόνια στις ντουλάπες της και πάλι έκανε το θαύμα της, ο κόσμος πάλι ταυτίστηκε με τις δημιουργίες της και όλοι ήταν και πάλι ευτυχισμένοι. κάπως έτσι ήταν και τα ρούχα στο sex and the city 2, 42 outfits άλλαξε μόνο η κάρυ. ότι να' ναι, χωρίς καμία λογική και σεβασμό στον θεατή που ναι μεν το σινεμά πάντα αποτελούσε μια φθηνή διέξοδο για τους πάντες και από τα πάντα, αλλά αυτή η χλιδο-λαγνεία, αυτό το στρας και η παγιετα, αυτή η απόλυτη υπερβολή μέχρι και στις νυχτικιές, πραγματικά it hurts your eyes. κανονικά θα έπρεπε να στείλω τον λογαριασμό από την επίσκεψη μου στον οφθαλμίατρο στην patrizia μιας και ευθύνεται για την πρεσβυωπία που απέκτησα σήμερα.
ρούχα ρούχα ρούχα τσάντες υπερβολή εμμονή στα όρια της σχιζοφρένιας με το αμπού ντάμπι σε βαθμό όχι μόνο κακουργήματος αλλά σε βαθμό του να αναρωτιέσαι πόσα γαμημένα δισεκατομμύρια πρέπει να πήρανε για να κάνουνε τέτοιο προμο σ' αυτό το εμιράτο. αμφιβάλλω σοβαρά εάν έστω και ένα πλάνο, αν έστω και μια κάμερα αγοράστηκε με αμερικάνικα λεφτά. δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση εάν διαβάσω τις επόμενες μέρες που θα βγει και επίσημα η ταινία στις αίθουσες ότι το αμπού ντάμπι σημειώσει αύξηση 100% στον τουρισμό του. η απόλυτη προπαγάνδα. ευτυχώς που δεν είμαι φαν της αηδιαστικής χλιδής, αλλιώς πραγματικά θα είχα γίνει τρομερά δυστυχισμένη μετά το τέλος της ταινίας που δεν θα μπορούσα να πάω εκεί.
η κάρι συναντάει τον εινταν, ο στάνφορντ παντρεύεται και στον γκέι γάμο του "παππάς" είναι η λάιζα μινέλι η οποία χορεύει το single ladies και κάπου εκεί τελειώνει η λογική.
όλες φοράνε τα υπερ πανάκριβα ρούχα αλλά καμία δεν δουλεύει κάπου που να δικαιολογείτε όλος αυτός ο οργασμός labels, όλες είναι εμφανώς γερασμένες και αντίθετα με αυτό που λέει ο λαος "φαίνεσαι σαν να μην έχει περάσει μέρα από πάνω σου" αυτές φαινόντουσαν σαν να μην έχει περάσει ζωή και αίμα από μέσα τους ποτέ, βαλσαμωμένες όλες από τα μποτοξ.
η μόνη που έχει καλό "γεράσει" είναι η σάρλοτ η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη είναι η μόνη αξιοπρεπής στην ταινία και μαζί με την μιράντα οι πιο καλοντυμένες.
τελικά σκέφτομαι δεν είναι και τόσο κακό που τόσα χρόνια η λυδία έλεγε εμένα σάρλοτ από όλες τις άλλες. δεν ξέρω αν το έλεγε ελλείψει συναγωνισμού, αλλά μετά απ' αυτό το τέρας σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη που δεν ταυτίστηκα ποτέ με την καρυ.
νομίζω τα χρόνια του sex and the city πέρασαν ανεπιστρεπτί για μένα και ευτυχώς πέρασαν και δεν ακούμπησαν.

5 σχόλια:

  1. Eimai kai epishma fan kai gelasa dynata polles fores me to post sou agapiti mou fili.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ω σ'ευχαριστω πολύ πολύ καλο μου θετοπουλο. περναμε καλα στα παρασκηνια και αυτο βγαινει στον κοσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα σας,
    Ήθελα απλά και ταπεινά να ρωτήσω:
    1. Ποιά είναι η επαγγελματική σας ιδιότητα που σας καθιστά αυθεντία επι παντός επιστητού όσο αφορά στο στιλ, στα ενδυματολογικά, στην Νεοϋορκέζικη κουλτούρα κτλ, κτλ, κτλ, κτλ?
    2. Η σειρά καθώς και οι ταινίες δεν διαφημίστηκαν ποτέ ως παράδειγμα ρεαλισμού. Όλες όσες τις αγαπήσαμε τα τελευταία χρόνια γνωρίζουμε πολύ καλά την υπερβολή του πράγματος. Αυτό δεν εμποδίζει εμένα προσωπικά να απολαμβάνω το "labels and love" σκηνικό. Εσείς αφού δεν ταυτιστήκατε και το σιχαθήκατε από το trailer και μόνο γιατί πήγατε να το δείτε? Μη μου πείτε διότι ήταν τζάμπα ή διότι σας σείρανε γιατί υποθέτω ότι δεν πάτε στην τρίτη γυμανασίου...

    Ευχαριστώ

    Υγ. Να συμφωνήσω ότι δεν είναι νεαρές πλέον οι κυρίες αλλά στη Νέα Υόρκη, βλέπετε, δεν υπάρχει ακόμα Καιάδας για τα "χούφταλα" των 45 και 55 ετών, όπως εδώ στην προοδευτική Ελλάδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητε ανωνυμε καλημερα!
    Σας ευχαριστω πολυ για το σχολιο, αλλα και για την αναγνωση του blog/post.
    Η επαγγελματικη μου ιδιοτητα δεν εχει καμια σχεση με την νεουορκεζικη κουλτουρα, εχει ομως πολυ μεγαλη σχεση με την μοδα. Οπως ισως να αντιλαμβανεστε, ενα blog ανοιχτο για ολον τον κοσμο και προς ολον τον κοσμο, δεν αποτελει τον πλεον καταλληλο χωρο για να σας αναλυσω το βιογραφικο μου.
    Επισης ας μην ξεχναμε οτι ο καθε ενας εχει την δικη του προσωπικη κριση και αποψη για την μοδα και δεν χρειαζεται να την δικαιολογει παντου και παντα.
    Η σειρα μπορει να μην ειναι παραδειγμα ρεαλισμου, αλλα αποτελει παραδειγμα προς μιμηση για πολλες γυναικες εκει εξω (οχι μονο αναφορικα με την μοδα, αλλα με την δουλεια, την φιλια, τις επιλογες, τις σχεσεις με το αλλο φυλο, την σχεση με την οικογενεια κτλ.) και εγω προσωπικα πιστευω οτι οταν εχεις τετοιο κοινο και κατα συνεπεια τετοια ευθυνη πρεπει να εισαι λιγο πιο φειδωλος, γενικα. Φυσικα και το SATC ειναι all about clothes αλλα συγκεκριμενα για το Νο.2 εγω πιστευω οτι ειναι παραπανω απο υπερβολικο.
    Οσο για τα "χουφταλα" οπως λετε, αν δεν κανω λαθος δεν αναφερθηκα ποτε προσβλητικα ως προς την ηλικια καμιας, απεναντιας τονισα οτι το φυσικο μεγαλωμα της Σαρλοτ μου αρεσε παρα πολυ. Το πλαστικο μεγαλωμα των υπολοιπων ομως δεν μου αρεσε καθολου και αυτο ακριβως σχολιασα.
    Σας ευχαριστω πολυ και παλι. Ελπιζω να βρειτε καποια απο τα υπολοιπα ή τα επομενα ποστς διασκεδαστικα και ενδιαφεροντα. Ο διαλογος αλλωστε ειναι παντα επικοδομητικος.
    Φιλικα,
    Εξαλλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεκτό και σεβαστό το ότι δεν θέλετε να αποκαλύψετε την επαγγελματική σας ιδιότητα εδώ, αλλά δηλώσατε "ειδικός" και γι'αυτο και το σχόλιο.

    Όσο για το κατά πόσο οι κυρίες του Sex and the City έχουν ευθύνη για τα μηνύματα που στέλνουν στο κοινό τους, το οποίο ειναι ευεπηρέαστο κτλ κτλ κτλ, ένα έχω να πω: όποιος πηγαίνει σινεμά για να παρακολουθήσει παραγωγές παρόμοιου ρεπερτορίου με την εν λόγω ταινία και αυτό το ερέθισμα αποτελέι τη μοναδική πηγή για να αποκτήσει γνώμη και να ζήσει τη ζωή του αντίστοιχα είναι άξιος της μοίρας του. Σε αυτή τη χώρα λόγω της έλλειψης πραγματικής παιδείας, της σεξουαλικής πείνας και γενικότερης ξελιγωμάρας έχουμε μπλέξει το βόλεϊ με το κόλεϊ... Γι' αυτό η κύρια είδηση είναι κατά καιρούς η όποια Ντούβλη και οι θυσίες που κάνει για το παιδί της... και μη χειρότερα...

    Γι'αυτό και εγώ προτιμώ τις κυρίες του Sex and the City και ας είναι υπερβολικές και ας έχουν κάνει μπότοξ, τουλάχιστον δεν μου βγάζουν αυτό το τριτοκοσμικό κόμπλεξ στο οποίο κολυμπάμε όλοι μαζί σε αυτή τη χώρα... Έστω και για δύο ώρες, έστω και στη σκοτεινή αίθουσα. Και για ερεθίσματα και πραδείγματα προς μίμηση διαβαζω βιβλία, πηγαίνω ταξίδια, συζητάω με τους φίλους και αγαπημένους μου -όχι σε μέρη που με εξαγριώνουν αλλά πάω ούτως ή αλλως γιατί είναι "in"... Μην παραπονιέστε για το Κολωνάκι, αν σας ενοχλεί απλά μην πάτε...

    Ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή